Region Kozła to stowarzyszenie gmin znajdujących się na pograniczu województw wielkopolskiego i lubuskiego. Obejmuje on 6 gmin z pięciu powiatów; Babimost, Kargowa (pow. zielonogórski), Siedlec (pow. wolsztyński), Zbąszyń, Zbąszynek (pow. świebodziński), Trzciel (pow. międzyrzecki). Region ma powierzchnię około 1086 km kwadratowych i zamieszkuje go około 57 tysięcy mieszkańców.
Stowarzyszenie Gmin Rzeczypospolitej Polskiej Regionu Kozła powstało w 1997 roku i miało na celu wspólne kreowanie wizerunku regionu jako ośrodka o dużych możliwościach rozwoju turystycznego, kulturalno-oświatowego oraz gospodarczego.
Nazwa Regionu Kozła pochodzi od instrumentu ludowego, kozła, który jest jego symbolem. Kozioł razem ze skrzypcami i klarnetem tworzy typową kapelę.

Kościół w Kosieczynie jest drugim, po kościele św. Mikołaja w Tarnowie Pałuckim, co do starszeństwa drewnianym kościołem na ziemiach polskich. Dotychczas historycy, opierając się źródłach pisanych, wskazywali na powstanie kościoła w 1406 roku. W oparciu o wyniki badań dendrochronologicznych wykonanych w 2006 roku ustalono jednak, że kościół (zachowany w obrębie jego bryły, tj. korpusu nawowego i prezbiterium) wybudowano z belek sosnowych w konstrukcji wieńcowej w 1389 roku. Natomiast więźba dachowa (nad nawą i prezbiterium) została wykonana z drewna ściętego w latach między 1407 a 1416 rokiem, co datuje ją na rok 1417, wieżę natomiast dobudowano w 1431 roku. Fundatorami kościoła byli właściciele wsi Kosieczyn, rodzina Samsonów.

Kościół został wzniesiony na planie prostokąta, z prosto zamkniętym prezbiterium od strony wschodniej, przedłużonym zakrystią, dobudowaną prawdopodobnie w XVII wieku. Kościół jest jednonawowy, konstrukcji zrębowej, orientowany, zbudowany z drewna sosnowego. Wieża konstrukcji szkieletowej, zbudowana na planie czworokąta z kruchtą w przyziemiu, zwieńczona namiotowym dachem  (fot.).
Kościół był remontowany w 1958 roku, w 2007 roku przeprowadzono remont dachu, a kolejne prace remontowe prowadzone były w 2011 roku.

Wewnątrz pozorne sklepienie kolebkowe i płaskie w prezbiterium z późnogotycką dekoracją patronową  (fot.). Chór muzyczny wsparty na słupach z mieczami o prostej linii parapetu i balustradzie tralkowej  (fot.). Prospekt organowy z I połowy XIX wieku z instrumentem siedmiogłosowym z 1901 roku. Belka tęczowa z gotyckim krucyfiksem z XV wieku  (fot.). W prezbiterium umieszczono obraz Matki Bożej Królowej Świata z XVI wieku  (fot.). Zdobią go również dwie spore rzeźby: Jana Chrzciciela i św. Pawła Apostoła. Barokowy ołtarz główny z II połowy XVII wieku  (fot.). Ołtarz boczny późnobarokowy z I połowy XVIII wieku  (fot.). Ambona późnorenesansowa z I połowy XVII wieku ozdobiona postaciami Ewangelistów  (fot.). Konfesjonał barokowy.
Pośrodku kościoła tuż przed prezbiterium znajduje się wejście do krypty z cynowym sarkofagiem ze szczątkami Wojciecha Wysogoty Zakrzewskiego, właściciela wsi Kosieczyn.

Obok kościoła znajduje się dzwonnica z trzema dzwonami, ołtarz polowy z krzyżem, nagrobek proboszcza Josepha Wirtha (zm. 20.08.1889), nagrobek proboszcza kanonika Antoniego Sroki, dziekana babimojskiego (zm. 10.06.2004) oraz głaz pamiątkowy z wyobrażeniem rozłożonej księgi, a na niej napis: "Zum Gedenkem an die deutschem Bewohner für die Kuschten bis 1945 Heimat war - Dla pamięci niemieckich mieszkańców dla których Kosieczyn do 1945 roku był ojczyzną; Frieden allen die in Kuschten ab 1945 ihre Heimat geffunden haben - Pokój wszystkim którzy znaleźli ojczyznę i dom w Kosieczynie od 1945 roku  (fot.) .

Kościół jest kościołem parafialnym parafii św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Kosieczynie. Kościół można podziwiać po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym z proboszczem. Można też odwiedzić kościół po mszach świętych.

Kosieczyn leży w gminie Zbąszynek, w powiecie świebodzińskim, w województwie lubuskim. Wieś położona jest w odległości około 48 km na północny wschód od Zielonej Góry.

Świątynia została wybudowana w 1637 jako zbór protestancki z fundacji czeskiego ewangelika Radislava Miesitschcka i jego żony, Małgorzaty z Brudzewskich. W 1655 roku została zdewastowana przez Brandenburczyków. W 1690 roku została wybudowana drewniana dzwonnica konstrukcji szkieletowej, a w 1692 roku dodano do świątyni zakrystię. W latach 1907-1912 przeprowadzono renowację i rozbudowę dzięki funduszom Seweryna Zakrzewskiego, ówczesnego właściciela Chlastawy. Nawa została przedłużona i została dobudowana wieża.
W 1945 roku kościół został przejęty przez katolików. Poddano go remontowi w latach 50-tych XX wieku. Wymieniono wtedy pokrycie dachu i odrestaurowano wnętrze. W latach 80-tych XX wieku odnowiono polichromię. W 1998 roku wymieniono gonty i oszalowania.

Kościół to świątynia drewniana, jednonawowa, o konstrukcji słupowo-ramowej, oszalowana deskami  (fot.). Budowla jest orientowana, wzniesiona z drewna modrzewiowego na planie krzyża łacińskiego, posiada ceglaną podmurówkę. Prezbiterium jest niewiele wyodrębnione od nawy, zakrystia umieszczona jest na osi. Z boku nawy mieszczą się kaplica i kruchta, posiadająca lożę kolatorską na piętrze. Wieża umieszczona jest z przodu i jest stylizowana na kościołach śląskich i małopolskich, posiada izbicę i zegar  (fot.). Zakończona jest ośmiokątnym, wzniosłym hełmem gontowym. Stromy dach posiada jedną kalenicę i jest nakryty gontem.
Obok kościoła drewniana brama-dzwonnica konstrukcji szkieletowej z 1690 roku, w górnej kondygnacji węższa. Zwieńczona namiotowym czterospadowym dachem gontowym  (fot.). Dzwon z 1724 roku.

Wewnątrz kościoła dach jest oparty na jednym ozdobnie rzeźbionym słupie  (fot.). Wewnątrz świątyni umieszczone są dwie empory wzdłuż nawy i jedna wokół ołtarza  (fot.). Polichromia ludowa z 1651 roku przedstawia motywy roślinne  (fot.). Przedstawienie Sądu Ostatecznego umieszczone jest na suficie prezbiterium i balustradach empor  (fot.). Belka tęczowa z herbami fundatorów i datą budowy "1637"  (fot.).
Ołtarz główny  (fot.) i ambona  (fot.) pochodzą z 1651 roku, chrzcielnica z 1638 roku, a epitafia z XVII wieku. Organy w stylu rokoko.

Kościół w Chlastawie jest kościołem filialnym w parafii Macierzyństwa NMP w Zbąszynku. Kościół można zwiedzić po uprzednim umówieniu telefonicznym lub po mszy św. w każdą niedzielę o godzinie 14, a w sezonie letnim o godzinie 12.15.

Chlastawa leży w gminie Zbąszynek, w powiecie świebodzińskim, w województwie lubuskim w odległości około 50 km na północny wschód od Zielonej Góry.

Według badań dendrochronologicznych drewniany kościół w Klępsku został zbudowany w latach 1367-1377, ale pierwsze wzmianki pisane o kościele pochodzą z 1421 roku. Przez prawie dwa wieki kościół był siedzibą wiejskiej katolickiej parafii podlegającej diecezji poznańskiej. W 1537 roku ziemia sulechowska z Klępskiem weszła w posiadanie Margrabiów Brandenburskich i w 1576 roku kościół przejęli ewangelicy, którzy rozpoczęli przebudowę kościoła. W pierwszym etapie dokonano przebudowy kościoła zrębowego na szkieletowy, przy czym zachowano wschodnią ścianę prezbiterium. Do 1593 roku ukończono prace obejmujące m.in. montaż empor w nawie, budowę przedsionka ze schodami prowadzącymi na empory oraz murowanej zakrystii z emporą w drugiej kondygnacji. Jednocześnie przystąpiono do wykonania wystroju malarskiego wnętrz i wyposażenia świątyni do potrzeb liturgii protestanckiej. W 1657 roku wybudowano istniejącą do dziś wieżę kościelną, w miejscu wcześniejszej, która spłonęła w czasie wojny trzydziestoletniej.
Wnętrze kościoła wraz z pełnym wyposażeniem przetrwało w stanie niemal niezmienionym do dzisiaj. Po II wojnie światowej kościół w Klępsku został przejęty przez katolików.
W 2017 roku decyzją Prezydenta RP kościół w Klępsku został wpisany na listę Pomników Historii.

Kościół jest orientowany i składa się z głównego korpusu nawowego, nieco węższego i niższego prezbiterium zamkniętego prostokątnie oraz wieży od strony zachodniej  (fot.)  (fot.)  (fot.). Przy północnej ścianie prezbiterium znajduje się murowana zakrystia. Nawa i prezbiterium przykryte są dwuspadowymi dachami krytymi gontem, wieża kościoła zwieńczona jest wysokim iglicowym hełmem. Ściany wschodnia i zachodnia, o konstrukcji wieńcowej, od wewnątrz pokryte są gliną, natomiast dłuższe północna i południowa, o konstrukcji szkieletowej, wypełnione są cegłą. Pod zakrystią znajduje się kolebkowo sklepiona krypta.

Najcenniejszy elementem kościoła jest wielobarwny wystrój malarsko-snycerski (złożony ze 117 malowideł oraz opatrzony 90 inskrypcjami) oraz wyposażenie wnętrza. W prezbiterium znajduje się gotycki ołtarz z około 1400 roku z figurą Matki Boskiej z Dzieciątkiem koronowanej przez anioły i otoczonej gronem świętych  (fot.)  (fot.), uzupełniony o predellę przedstawiającą Ostatnią Wieczerzę oraz grupę Ukrzyżowania w zwieńczeniu  (fot.). Cennym elementem jest chrzcielnica z 1581 roku dekorowana scenami figuralnym i cytatami z Pisma Świętego  (fot.). Bogato dekorowana ambona z 1614 roku zawiera rzeźbiarskie przedstawienia czterech ewangelistów  (fot.), działaczy reformacyjnych, Marcina Lutra i Filipa Melanchtona  (fot.) oraz wizerunkiem Trójcy Świętej na podniebieniu baldachimu.
Bogata jest dekoracja parapetów empor. Parapet najstarszej południowej empory dekorowany jest scenami Stworzenia Pierwszych Rodziców  (fot.), parapet empory zachodniej cyklem przedstawień inspirowanych tematyką Dziesięciorga Przykazań  (fot.). Dwie empory północne w prezbiterium ozdabia cykl malowideł odnoszący się do cudów Chrystusa oraz wielkich grzeszników stanowiących wzór szczerej pokuty  (fot.), zaś emporę południową w prezbiterium personifikacje zmysłów oraz przedstawienia odnoszące się do chwały życia wiecznego  (fot.). Poszczególne sceny oddzielone są od siebie kolumienkami, a całość uzupełniają elementy ornamentyki roślinnej i geometrycznej.
Przepiękne są również malowidła stropów nawy i prezbiterium. Na stropie nawy ukazano proroków i apostołów oraz personifikacje cnót chrześcijańskich i kardynalnych  (fot.)  (fot.). W prezbiterium na górnej części zachodniej ściany szczytowej znajduje się scena Sądu Ostatecznego  (fot.), na wschodniej ścianie szczytowej Zwiastowanie, a pomiędzy nimi, na grzbiecie pozornego sklepienia kolebkowego, na rozgwieżdżonym niebieskim tle ukazane zostały wizerunki czterech ewangelistów, scena Zmartwychwstania oraz sceny ze Starego i Nowego Testamentu  (fot.)  (fot.).
Wewnątrz kościoła występuje 90 inskrypcji umieszczonych na obrazach i płytach kamiennych  (fot.). Występują również inskrypcje związane z właścicielami wsi oraz fundatorami, którzy przyczynili się do wzbogacenia kościoła. Do oryginalnych elementów wyposażenia wnętrza należą również bogato dekorowane stalle.

Kościół jest udostępniony do zwiedzania przez cały rok. Numer telefonu do pani, która otwiera kościół i opowie o jego historii wisi przy wejściu (pani Ewa). Dobrym pomysłem jest też zwiedzanie kościoła po niedzielnej mszy św. o godzinie 11.30 (w internecie często podawane są błędne godziny tej mszy). Kościół można zwiedzić za darmo, ale mile widziane są drobne datki (cegiełki) na utrzymanie kościoła.

Kościół w Klępsku jest kościołem filialnym parafii św. Stanisława Biskupa w Łęgowie Sulechowskim.

Klępsk to wieś w gminie Sulechów, w powiecie zielonogórskim, w województwie lubuskim. Wieś położona jest w odległości około 30 km na północny wschód od Zielonej Góry.