Strona główna     Galeria zdjęć     


Wieża Książęca w Siedlęcinie nie byłaby pewnie aż taka ciekawa, gdyby nie jedno pomieszczenie. W świetlicy, dawnym miejscu spotkań i uczt, powstał cykl polichromii, w których przedstawiono historię sir Lancelota z Jeziora, jednego z rycerzy króla Artura.
Całkiem nieźle zachowane malowidła są jedynymi takimi na świecie :-)




Siedlęcin Wieżą Książęca



Budowę wieży w stylu gotyckim rozpoczęto około 1314 roku na zlecenie księcia jaworskiego Henryka I. Budowla została wzniesiona z kamienia, na planie zbliżonym do prostokąta o wymiarach 22,2 na 14,35 m, wysokość wieży wynosiła 19 m. Pierwotnie wieża miała trzy kondygnacje i piwnice i była otoczona fosą. Zwieńczona była krenelażem, którego ślady widoczne są na najwyższej kondygnacji. Reprezentacyjne pomieszczenia mieściły się na drugim piętrze. Znajdowała się tam świetlica i dwie izby. Świetlica była miejscem spotkań i uczt, przechowywano w niej również broń. Pomieszczenie to wyposażono w większe okna z kamieniarką o trójlistnych prześwitach i szerokimi wnękami z miejscami do siedzenia, tzw. sediliami  (fot.). Każde z pomieszczeń na tej kondygnacji posiadało swój własny wykusz ustępowy podwieszany na konsolach. Około 1346 roku powstały tam ścienne polichromie wykonane w technice al secco, czyli farba nakładana była na wyschnięty tynk. Tematyką polichromii była historia o rycerzu Okrągłego Stołu, sir Lancelocie z Jeziora. Malowidła zajmują powierzchnię około 33 m2. Po śmierci Henryka I Siedlęcin wraz z całym księstwem jaworskim odziedziczył jego bratanek, książę świdnicki, Bolko II.
W 1368 roku księżna Agnieszka, wdowa po Bolku II, sprzedała wieżę rycerzowi Jenschinowi von Redern. W posiadaniu rodu von Redern wieża pozostawała do połowy XV wieku, kiedy to stała się własnością rodu Zedlitzów. W 1575 roku dokonano przebudowy wieży dobudowując najwyższą kondygnację, nakryto ją czterospadowym dachem oraz wybito nowe okna i założono wykusze latrynowe. W latach 1732-1945 wieża znajdowała się w rękach rodu Schaffgotschów. Schaffgotschowie po południowej stronie wieży dobudowali budynek dworski  (fot.) oraz zasypali część fosy. Prawdopodobnie wtedy wieżę przekształcono w spichlerz. W 1840 roku rozebrano pozostałości murów obronnych.

Podczas II wojny wieża była wykorzystywana jako magazyn zbiorów wrocławskiego Muzeum Rzemiosła i Starożytności oraz Instytutu Botanicznego UW, a także zbiorów biblioteki von Schaffgotschów w Cieplicach. Po II wojnie światowej wieża i okoliczne budynki stały się własnością PGR. W latach 90-tych XX wieku właścicielem wieży był Urząd Gminy Jeżów Sudecki. Od 2001 roku właścicielem wieży jest fundacja "Zamek Chudów", którą wspiera powstałe w 2010 roku Stowarzyszenie "Wieża Książęca w Siedlęcinie".
W 2006 roku Fundacja przeprowadziła konserwację średniowiecznych malowideł ściennych, a w 2007 roku prace konserwatorskie objęły pozostałe ściany I i II piętra wieży oraz kominek  (fot.), podłogi i stropy na tych kondygnacjach. W 2008 roku przeprowadzono konserwację portalu wejściowego  (fot.) oraz drewnianych średniowiecznych drzwi prowadzących do wieży. Odnowiono również renesansowe drzwi na parterze i strop nad prawym pomieszczeniem parteru i odtworzono podłogę w lewej sali parteru. W 2009 roku wykonano następne prace zabezpieczające, które objęły konstrukcję dachu nad łącznikiem pomiędzy średniowieczną wieżą a stojącym przed nią późnobarokowym dworem.
W 2008 roku Wieża Książęca w Siedlęcinie została laureatką konkursu na Perły w Koronie województwa dolnośląskiego, a w 2009 roku otrzymała nagrodę "Liczyrzepa" za najlepszy produkt turystyczny powiatu jeleniogórskiego. W latach 2008–2012 przy wieży przeprowadzono badania archeologiczne.

Najciekawszym elementem, oczywiście poza samą wieżą  (fot.)  (fot.)  (fot.), są ścienne polichromie z XIV wieku, których tematyką jest legenda o sir Lancelocie z Jeziora, rycerzu Okrągłego Stołu  (fot.)  (fot.)  (fot.). Są to jedyne takie malowidła zachowane na świecie. Pozostawały one przez długi czas ukryte pod kolejnym warstwami tynku, odkryto je w 1880 roku, a całkowicie odsłonięto w 1936 roku.
Część kompozycji na ścianie południowej stanowi wizerunek św. Krzysztofa - patrona dobrej śmierci  (fot.). Po jego lewej stronie znajduje się przedstawienie dwóch par - małżeńskiej i grzesznej. Cykl scen po prawej stronie w dwóch poziomach ukazuje legendę najsławniejszego rycerza Okrągłego Stołu sir Lancelota z Jeziora, a w zasadzie dwa najważniejsze momenty jego życia: początek chwały i upadek. Pierwszy cykl to wyprawa z kuzynem Lionelem, podczas której ma udowodnić, że zasłużył na miano rycerza. Mamy tutaj złego rycerza Tarquyna biorącego do niewoli trzech paladynów, a następnie walczącego z obudzonym Lionelem, a na końcu pojedynek Lancelota i Tarquyna zakończony śmiercią tego drugiego.
Cykl drugi to historia grzesznej miłości sir Lancelota do żony króla Artura - Ginewry. W scenkach pojawiają się kolejno: siedząca na tle zamku Camelot piękna Ginewra oznajmiająca rycerzom, że chce udać się na przejażdżkę, Ginewra konno na łonie natury, porwanie orszaku przez Meleaganta, Lancelot uwalniający więźniów, a następnie ulegający urodzie królowej i wreszcie Lancelot i Ginewra trzymający się za ręce. Kochankowie splatają w uścisku swoje lewe dłonie co oznacza, że związek jest nieprawy bowiem małżonkowie na średniowiecznych obrazach zawsze trzymają się za prawe ręce.
Oprócz scen o tematyce arturiańskiej w sali znajdują się też datowane na około 1370 rok, nigdy nie ukończone, malowidła z herbami Redern i Zedlitz, a także pochodzące z okresu późniejszego szkice pod schodami przedstawiające konnego rycerza z tarczą i kopią w hełmie z klejnotem rodziny von Redern.
Ciekawostką wieży są również najstarsze zachowane w Polsce stropy drewniane, datowane metodą dendrochronologiczną na lata 1313, 1314 i 1315.

Wieżę można zwiedzać z przewodnikiem, wstęp płatny. Niestety otoczenie wieży wciąż pozostawia wiele do życzenia. Przylegający do niej od południa budynek oficyny znajduje się w złym stanie, został jednak wpisany do rejestru zabytków, co uniemożliwia jego rozbiórkę. Przed wejściem do wieży znajdują się stare zabudowania folwarczne, których stan pozostawia wiele do życzenia szpecąc całe otoczenie wieży...


Wieża Książęca znajduje się we wsi Siedlęcin (gmina Jeżów Sudecki, powiat jeleniogórski, województwo dolnośląskie), między Jeziorem Modrym na południowym wschodzie, a Jeziorem Wrzeszczyńskim na zachodzie.
Według stanu z 2011 roku Siedlęcin liczył około 1400 mieszkańców. Wieś leży w odległości około 11 km na północny zachód od Jeleniej Góry.






01.2018


Na podstawie stron internetowych: Wieża w Siedlęcinie w Wikipedii, Strona Wieży Książęcej w Siedlęcinie, https://sekulada.com - Wieża Książęca w Siedlęcinie oraz zamkipolskie.com - Siedlęcin.



Aktualizacja 27.01.2018






Wieża Książęca w Siedlęcinie

Wieża Książęca w Siedlęcinie

Wieża Książęca w Siedlęcinie

Wieża Książęca w Siedlęcinie

Wieża Książęca w Siedlęcinie

Wieża Książęca w Siedlęcinie

Wieża Książęca w Siedlęcinie

Wieża Książęca w Siedlęcinie

Wszystkie zdjęcia wykonane aparatem Panasonic Lumix DMC-FZ300




Wieża Książęca w Siedlęcinie w Wikipedii
Strona Wieży Książęcej w Siedlęcinie
sekulada.com - Wieża Książęca w Siedlęcinie
zamkipolskie.com - Siedlęcin
zamki.res.pl - Wieża Książęca w Siedlęcinie
krajoznawcy.info.pl Wieża Książęca w Siedlęcinie
Dolnośląskie Szlaki Kulturowe - Siedlęcin
Fundacja Zamek Chudów
Siedlęcin w Wikipedii