Strona główna      Galeria zdjęć      Historia      Najciekawsze miejsca     



Jakie miasto w Polsce leży aż na 44 wyspach? Oczywiście Świnoujście, pięknie położone przy ujściu Świny do Bałtyku. Mimo trudności z dojazdem, bo Świnoujście leży nie tylko na końcu Polski, ale aby dostać się do miasta trzeba pokonać jedną z dwóch przepraw promowych, warto tu przyjechać dla przepięknych, szerokich plaż, zabytkowych falochronów z jednym z symboli miasta, jaką jest stawa Młyny i oczywiście dla najwyższej w Polsce latarni morskiej. Choć na szczyt latarni prowadzi aż 300 stopni, to warto podjąć ten trud, bowiem widok ze szczytu wieży - bezcenny ;-)
Zapraszam wszystkich do miasta 44 wysp :-)





Świnoujście Historia


Najstarsze osady ludzkie pojawiły się okolicach ujścia Świny przed 5000 lat, a najstarsze źródła pisane pochodzą z XII wieku. Władzę na tych terenach przez wieki sprawowali książęta pomorscy, Duńczycy, Szwedzi i Prusacy. W roku 1741 Prusacy rozpoczęli pogłębianie rzeki, aby umożliwić żeglugę Świną do Szczecina. W 1743 na północ od wioski Swine powstało osiedle o nazwie Swinemünde, które w 1747 roku ogłoszono portem morskim. W 1765 roku Świnoujście uzyskało prawa miejskie od Fryderyka II Wielkiego.
W latach 1759-1762 Świnoujście opanowali Szwedzi, a wycofując się zniszczyli urządzenia portowe i zatopili kilka statków. W latach 1818-1824 wybudowano falochrony, w 1828 roku ustawiono na falochronie świecącą stawę, a dwa lata później wieżę obserwacyjną pilotów na wybrzeżu wschodnim, co znacznie poprawiło warunki żeglugowe. W 1854 roku rozpoczęto budowę latarni morskiej, którą uruchomiono w grudniu 1857 roku. W latach 1874-1880 wybudowano Kanał Królewski (obecnie Piastowski), który skrócił drogę wodną łącząc środkowy bieg Świny bezpośrednio z Zalewem Szczecińskim.
W 1826 roku w Świnoujściu wybudowano pierwszy Dom Zdrojowy dzięki czemu miasto stało się kurortem, a po odkryciu w latach 1890-1898 obfitych źródeł solankowych, uzdrowiskiem. W 1863 roku, po ukończeniu budowy fortów, rząd pruski ogłosił miasto twierdzą III klasy, a port przekształcił się z handlowego w port wojenny. W 1876 roku miasto zostało połączone linią kolejową z Berlinem.
W okresie I wojny światowej port stanowił bazę dla Kriegsmarine, marynarki wojennej Niemiec. W okresie międzywojennym powstała tu baza okrętów podwodnych. Pod koniec II wojny, podczas dywanowych nalotów przeprowadzonych przez lotnictwo alianckie 12 marca i 16 kwietnia, miasto i port zostały bardzo poważnie zniszczone. Po zakończeniu wojny, na mocy postanowień układu w Poczdamie, miasto zostało przyznane Polsce, jednak dopiero w 1950 roku została wytyczona dokładna granica w okolicach miasta. W 1948 roku rozpoczęto odbudowę portu w Świnoujściu z jego przebudową z wojennego na handlowo-rybacki. Rozpoczęto budowę wielkiego kombinatu rybnego, zbudowano olbrzymi basen i budynki przemysłowe i trzy lata później przekazano do eksploatacji Bazę Rybacką.
Część uzdrowiskowa miasta zajmowana była przez wojska radzieckie do 1957 roku, a do początku lat 90-tych XX wieku w Świnoujściu istniała baza radzieckich okrętów wojennych. W latach 60-tych i 70-tych XX wieku powstał port morski, który wraz z portem w Szczecinie utworzył zespół portów Szczecin-Świnoujście. W ostatnich latach w Świnoujściu ruszyła budowa terminalu gazu LPG, który ma podnieść bezpieczeństwo energetyczne Polski.

Obecnie Świnoujście jest miastem powiatowym w województwie zachodniopomorskim. Miasto położone jest nad Świną i Bałtykiem i leży na 44 wyspach, z których tylko 3 największe są zamieszkane ( Wolin, Uznam i Karsibór.) W 2011 roku miasto liczyło około 41000 ludności i miało powierzchnię 197 km2, z czego aż 106 km2 to powierzchnia wód, w tym Zalewu Szczecińskiego.
Świnoujście leży w odległości około 107 kilometrów od Szczecina (do Berlina jest stąd 160 km), a przez miasto przebiegają drogi krajowe nr 3 i 95.






Świnoujście Najciekawsze miejsca


  • Zespół fortów twierdzy Świnoujście
    • Fort I - Fort Gerharda (Fort Wschodni)
    • Należy do najlepiej zachowanych pruskich nadbrzeżnych fortów artyleryjskich w Europie  (fot.)  (fot.)  (fot.)  (fot.). Położony jest na wyspie Wolin, na prawym brzegu Świny. Wybudowany w latach 1856-1863 z przeznaczeniem do obrony portu przed wrogimi okrętami. Fort jest dwukondygnacyjną, owalną redutą otoczoną fosą wodną. Wejście do fortu wiodło przez zwodzony pomost nad fosą.
      W forcie zainstalowano 4 armaty nadbrzeżne Kruppa kalibru 210 mm oraz 7 armat 150 mm. Ponadto na uzbrojenie reduty składała się artyleria polowa i karabiny maszynowe. Na południowym i północnym odcinku fosy zbudowano 2 schrony strzeleckie połączone podziemnymi tunelami z dziedzińcem fortu. Załoga fortu składała się początkowo z piechoty i artylerzystów w sile batalionu, czyli około 300 ludzi. Po I wojnie światowej obiekt przeszedł pod zarząd niemieckiej marynarki wojennej.
      Po II wojnie światowej fort był używany przez Rosjan, a w 1962 roku przekazany został miastu. Od 2001 roku w forcie ma swoją siedzibę Muzeum Obrony Wybrzeża  (fot.)  (fot.)  (fot.), a od 2004 roku Fort Gerharda jest siedzibą grupy rekonstrukcyjnej 34 Pułku Fizylierów im. Królowej Szwedzkiej Victorii.
    • Fort III - Fort Anioła
    • Zbudowany w latach 1854-1858, z przeznaczeniem do obrony zachodniego kompleksu fortyfikacyjnego od strony lądu. Fort jest trzykondygnacyjną rotundą, zwieńczoną tarasem i basztą obserwacyjną. Został zbudowany na wzór Zamku Świętego Anioła w Rzymie (Mauzoleum Hadriana)  (fot.)  (fot.)  (fot.). W ścianach zewnętrznych znajdują się otwory strzelnicze dla lekkich dział i broni ręcznej. Wokół fortu wały ziemne z ufortyfikowaną bramą obronną. W latach 1870-1880 w wewnętrzny wał ziemny wkomponowano 3 schrony dla dział polowych, magazyn amunicyjny oraz schron dla kanonierów. W XIX wieku fort obsadzony był przez piechurów i artylerzystów w sile kompanii, czyli około 100 ludzi. W okresie międzywojennym przeszedł na własność marynarki niemieckiej. Po dobudowaniu stacji radiolokacyjnej i urządzeń radarowych fort pełnił funkcję stanowiska dowodzenia obrony przeciwlotniczej miasta. W czasie II wojny światowej fort został połączony kolejką wąskotorową z innymi fortyfikacjami twierdzy.
      W maju 1945 załoga bez walki ewakuowała się okrętem na zachód, a po wojnie fort zajęła marynarka radziecka. Do 1992 roku fort był punktem obserwacji powietrznej i łączności z okrętami Floty Radzieckiej. Obecnie fort jest udostępniony do zwiedzania jako obiekt architektury militarnej.
    • Fort IV - Fort Zachodni
    • Zbudowany w latach 1856-1861, z przeznaczoniem do obrony portu przed wrogimi okrętami. Fort jest jednokondygnacyjną redutą na planie kwadratu. Po 1878 roku fort stał się ufortyfikowaną baterią nadbrzeżną z tarasem artyleryjskim i podziemnymi kazamatami. Na początku XX wieku w forcie pojawiły się karabiny maszynowe i lekkie moździerze. Do początku XX wieku fort obsadzony był przez piechotę i artylerzystów w sile około 300 ludzi. Podczas I wojny światowej w forcie stacjonowała bateria 4 ciężkich dział nadbrzeżnych kalibru 210 mm. Po I wojnie światowej fort rozbrojono. W okresie międzywojennym zainstalowano tutaj baterię 4 dział nadbrzeżnych kalibru 150 mm. W 1941 roku na zachodnim skrzydle fortu wzniesiono betonowy bunkier dowodzenia.
      Po II wojnie światowej wojsko rosyjskie zbudowało w centrum i na obu krańcach fortu 3 betonowe bunkry dla armat nadbrzeżnych kalibru 127 mm. W 1962 roku fort został przekazany miastu. W 2001 roku fort został wydzierżawiony przez Stowarzyszenie Miłośników Fortów "Reduta", a od czerwca 2004 roku w forcie mieści się muzeum architektury militarnej z wystawą dotyczącą historii twierdzy i portu Świnoujście.  (fot.)  (fot.)  (fot.)  (fot.)  (fot.)

  • Falochrony
    • Falochron zachodni
    • Zbudowany w latach 1818-1923 na końcu plaży na wyspie Uznam przy ujściu Świny do Bałtyku  (fot.). Całkowita długość falochronu wynosi 900 m, a około 350 m wychodzi w morze. Na jego końcu znajduje się jeden z symboli Świnoujścia - stawa Młyny. Jest to znak nawigacyjny w kształcie wiatraka o wysokości 10 m powstały w latach 1873-1874. Na jego szczycie znajduje się pulsujące światło służące celom nawigacyjnym  (fot.)  (fot.)  (fot.).
    • Falochron wschodni
    • Zbudowany w latach 1818-1923 na wyspie Wolin przy ujściu Świny. Całkowita długość falochronu wynosi 1400 metrów, w głąb morza wychodzi ponad 1000 m. Jest to najdłuższy falochron kamienny w Europie.

  • Latarnia morska
  • Obecną latarnię morską w Świnoujściu zbudowano w latach 1854-1857. Uruchomiono ją 1 grudnia 1857 roku. Do 1902 roku wieża latarni, od dolnej galerii do galerii górnej, miała kształt ośmioboku zwężającego się ku górze i zbudowana była z żółtej licowanej cegły. W latach 1902-1903 przeprowadzono kapitalny remont wieży zmieniając jej kształt z ośmiokątnego na okrągły. Od 1958 roku latarnia pełniła rolę radiolatarni, która została wyłączona w listopadzie 1999 roku. W latach 1998-2000 przeprowadzono remont, który objął wieżę wraz z przylegającymi do niej budynkami. Od sierpnia 2000 roku latarnia udostępniona jest do zwiedzania.
    Cały obiekt latarni składa się z trzech części: wieży latarni zbudowanej z ceramicznej cegły i dwóch przylegających do niej dwukondygnacyjnych budynków z czerwonej cegły, w których mieszczą się urządzenia radiolatarni oraz pomieszczenia dla obsługi  (fot.)  (fot.)  (fot.). Jest to najwyższa latarnia morska na polskim wybrzeżu oraz najwyższa na świecie latarnia zbudowana z cegły (wysokość wieży wynosi 65 m, a wysokość światła sięga 68 m). Latarnia administrowana jest przez Urząd Morski w Szczecinie. Położona jest w dzielnicy Warszów na wyspie Wolin.

  • Ratusz
  • Zbudowany w latach 1805-1809 w stylu klasycystycznym. W 1839 roku dobudowano ażurową wieżyczkę. Trzykondygnacyjny, dach wysoki, naczółkowy  (fot.)  (fot.). Przy wejściu do budynku umieszczony jest herb Świnoujścia, przedstawiający Gryfa Pomorskiego z kotwicą. Na ścianie tablica upamiętniająca powrót miasta do Polski. Do 1973 roku w budynku znajdowała się siedziba władz administracyjnych. Obecnie mieści się tu Muzeum Rybołóstwa Morskiego.

  • Kościół Chrystusa Króla
  • Zbudowany w latach 1788-1792 na miejscu gotyckiej świątyni przy Placu Kościelnym (Słowiańskim) jako parafialny kościół protestancki  (fot.)  (fot.). W nawie głównej ze stropu zwisa drewniany model korwety żaglowej  (fot.). W kościele znajdują się także zabytkowe organy.

  • Kościół NMP Gwiazdy Morza "Stella Maris"
  • Neogotycki z końca XIX wieku  (fot.). Do II wojny światowej jedyny kościół katolicki w Świnoujściu. We wnętrzu kościoła możemy podziwiać liczne witraże  (fot.).

  • Wieża dawnego kościoła luterańskiego
  • Pozostałość po kościele Marcina Lutra z 1904 roku, zniszczonego pod koniec II wojny światowej. Obecnie pełni funkcję wieży widokowej  (fot.).

  • Park Zdrojowy
  • Położony na wschodnim skraju wyspy Uznam. Utworzony pod koniec XVIII wieku, o powierzchni 58 ha. Projekt parku opracował Peter Joseph Lenne, słynny pruski architekt ogrodów. W drzewostanie znajdują się m.in. buki zwyczajne, dęby szypułkowe, jesiony wyniosłe, kasztanowce zwyczajne, klony pospolite, olchy czarne, cisy pospolite, żywotniki, lipy krymskie.  (fot.)  (fot.)  (fot.)

  • Podziemne Miasto
  • Jest to kompleks potężnych, podziemnych bunkrów połączonych siatką korytarzy leżący na wyspie Wolin w odległości około 4 km od Fortu Gerharda. Bunkry wybudowano w latach 1936-1939. Niemcy umieścili tu baterię artylerii nadbrzeżnej wyposażoną w armaty kalibru 150 mm, których zasięg wynosił około 20 km. W marcu 1945 roku bateria wspierała ogniem oddziały niemieckie broniące przesmyku Dziwnów-Dziwnówek. Po opuszczeniu kompleksu przez armię niemiecką obiekty przejęła Armia Czerwona, a w styczniu 1946 roku Wojsko Polskie.
    W latach 50-tych XX wieku obiekty przekształcono w zapasowe stanowisko dowodzenia dla najwyższych władz wojskowych armii polskiej. W 1965 roku schrony połączono kilometrami podziemnych tuneli oraz zmodernizowano wyposażenie schronów. Kompleks bunkrów miał służyć jak zapasowe stanowisko dowodzenia Dowódcy Frontu Polskiego (Nadmorskiego). W latach 80-tych XX wieku mieściło się tu zapasowe stanowisko dowodzenia Dowódcy Marynarki Wojennej, a następnie stanowisko dowodzenia Dowódcy 8 Flotylli Obrony Wybrzeża. Podziemne bunkry na wyspie Wolin były wówczas jedną z najpilniej strzeżonych tajemnic polskiego wojska. Ostatnie ćwiczenia w kompleksie bunkrów miały miejsce w 1995 roku. Od 31 grudnia 2013 roku gospodarzem obiektu zostało Muzeum Obrony Wybrzeża w Świnoujściu.








10.2014


Na podstawie stron internetowych: Oficjalna strona Świnoujścia i Świnoujście w Wikipedii.




Aktualizacja 24.10.2014






Fort Gerharda

Fort Gerharda

Fort Anioła

Fort Anioła

Latarnia morska

Latarnia morska

Fort Zachodni

Fort Zachodni

Stawa Młyny

Stawa Młyny

Falochron zachodni

Falochron zachodni

Dawny ratusz

Dawny ratusz

Plac Wolności

Plac Wolności

Park Zdrojowy

Park Zdrojowy

Wszystkie zdjęcia wykonane aparatem Panasonic Lumix DMC-FZ38




Oficjalna strona Świnoujścia
Świnoujście w Wikipedii
Fort Gerharda
Podziemne miasto
Fort Zachodni
Piękne Świnoujście
Latarnia w Świnoujściu
Muzeum Rybołóstwa Morskiego