Strona główna       Galeria zdjęć     




Trudno jest znaleźć w wielkim mieście miejsca, gdzie możemy spokojnie usiąść, głęboko odetchnąć i odpocząć bez zgiełku i wrzawy. Jeżeli jednak dobrze poszukamy, to okazuje się, że jednak takie miejsca są...
We Wrocławiu mamy tych miejsc kilka, a jednym z najpiękniejszych, jeśli nie najpiękniejszym, jest Ogród Botaniczny Uniwersytetu Wrocławskiego. Położony niemal w centrum miasta, otoczony ruchliwymi ulicami, stanowi niesamowitą oazę ciszy i spokoju. Spacerując wiosną po ogrodowych alejkach, pełnych kwitnących, różnokolorowych, roślin zapominamy, że tuż obok mamy tętniące życiem miasto  (fot.)  (fot.)  (fot.)  (fot.)  (fot.).
Wspaniały zielony ogród sprawia, że opuszczamy go z żalem, by znów zanurzyć się w wirze wielkiego miasta...





Wrocław Ogród Botaniczny Uniwersytetu Wrocławskiego



Historia wrocławskiego Ogrodu Botanicznego rozpoczyna się w roku 1811 wraz z powstaniem Uniwersytetu Wrocławskiego. Jest to drugi, po Ogrodzie Botanicznym w Krakowie, najstarszy tego typu ogród w Polsce. Początkowo Ogród zajmował powierzchnię 5 ha, a pierwszymi dyrektorami w latach 1811-16 byli profesorowie: anatom i fizjolog roślin Heinrich Friedrich Link i wykładowca historii naturalnej i rolnictwa F. Heyde. W roku 1812 wybodowano pierwsze szklarnie, m.in. palmiarnię.
W latach 1816-1830 dyrektorem był Ludolf Christian Treviranus, fizjolog i systematyk roślin. W roku 1816 kolekcja roślin w Ogrodzie liczyła już 2000 pozycji. Kolejnym dyrektorem, w latach 1830-1852, był Christian Gottfried Nees von Esenbeck, systematyk roślin, którego usunięto ze stanowiska z powodów politycznych w związku zaangażowaniem w Wiosnę Ludów.
W latach 1852-1884 na stanowisku dyrektora pozostawał Heinrich Robert Göppert, fizjolog roślin i paleobotanik, który przeprowadził reorganizację Ogrodu. Zorganizowano wówczas nowe działy: dendrologiczny i paleontologiczny, powiększono kolekcję roślin do 12000 gatunków i odmian, wprowadzono etykiety roślin i udostępniono Ogród do zwiedzania we wszystkie dni powszednie.
W kolejnych latach, aż do II wojny światowej Ogrodem kierowali kolejno: systematyk i geograf roślin Adolf Engler (1884-1889), Karl Prantl (1889-1893), systematyk i fitogeograf Ferdinand Pax (1893-1926), fizjolog roślin Peter Stark (1926-1928) oraz fizjolog roślin Johannes Buder (1928-1945). Podczas kierowania Ogrodem przez Johannesa Budera powiększono obszar o 1 ha poprzez przyłączenie do niego terenów starego cmentarza.
W roku 1945, podczas obrony Wrocławia ogłoszonego przez Hitlera twierdzą, na terenie Ogrodu urządzono stanowiska artylerii przeciwlotniczej, zbudowano schrony z amunicją oraz przyjmowano zrzuty lotnicze. W wyniku działań wojennych uszkodzeniu bądź zburzeniu uległo wiele budynków, a straty w kolekcji roślin i drzewostanie dochodziły do 50%. W pierwszej połowie maja 1945 roku do Wrocławia przybyła specjalna grupa polskich profesorów (głównie lwowskich), którymi kierował Stanisław Kulczyński. Profesor Kulczyński został pierwszym rektorem połączonych wówczas Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu i dzięki jego wsparciu, w roku 1948, podjęto decyzję o odbudowie Ogrodu Botanicznego. W roku 1950 Ogród ponownie udostępniono publiczności, na razie tylko w niedziele i święta. W latach 1957-1972 Ogrodem kierowała profesor Zofia Gumińska, fizjolog roślin. W 1958 roku saperzy z Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Inżynieryjnych oczyścili staw i zbudowali drewniany, łukowy mostek. W tym samym roku udostępniono Ogród do zwiedzania we wszystkie dni tygodnia. Dwa lata później Ogród ponownie powiększono, tym razem o 1,2 ha, poprzez przyłączenie terenu od ulicy Świętokrzyskiej.
W latach 1972-1980 dyrektorem Ogrodu była fizjolog roślin, profesor Krystyna Kukułczanka. W roku 1973 Ogród uzyskał status samodzielnej jednostki na Wydziale Nauk Przyrodniczych, a najstarsze drzewa wpisano na listę pomników przyrody. Rok później (1974), decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Ogród Botaniczny został wpisany do rejestru zabytków województwa wrocławskiego. W latach 1980-1981 dyrektorem Ogrodu był doktor Mieczysław Tokarski, a od roku 1981 do dziś Ogrodem kieruje profesor Tomasz J. Nowak. W roku 1984 Ogród uzyskał rangę samodzielnego instytutu na Wydziale Nauk Przyrodniczych, a w roku 1994 na mocy zarządzenia Prezydenta RP został uznany wraz z historycznym centrum Wrocławia za pomnik historii.

Ogród Botaniczny we Wrocławiu położony jest częściowo na terenie Ostrowa Tumskiego, a częściowo na terenie odzyskanym po zburzonych z rozkazu Napoleona fortyfikacjach miejskich i po zasypanej północnej odnodze Odry, po której pozostał w Ogrodzie niewielki staw. Ograniczony jest dzisiejszymi ulicami Kanonią, Hlonda, Wyszyńskiego, Sienkiewicza i Świętokrzyską. Zajmuje powierzchnię 7,4 hektara oraz dodatkowo 0,33 ha pod szkłem. Kolekcja roślin liczy około 7500 gatunków (11500 odmian). Niektóre z drzew (27) rosnących na terenie Ogrodu uznano za pomniki przyrody.

W skład Ogrodu Botanicznego wchodzą obecnie następujące działy:
  • Gruntowe rośliny ozdobne
  • Położony w zachodniej części Ogrodu w pobliżu katedry i kościoła św. Krzyża, zajmuje powierzchnię około 2 ha. Możemy podziwiać m.in.: 30 odmian hiacyntów, 80 odmian narcyzów, 250 odmian kosaćców, 120 odmian piwonii oraz 200 odmian liliowców.
  • Systematyka
  • Zajmuje powierzchnię około 2 ha w centralnej części Ogrodu. Prezentuje rośliny zielne, drzewa, krzewy i krzewinki, które mogą rozwijać się w naszych warunkach klimatycznych. Są to m.in.: miłorząb japoński, cypryśnik błotny, szydlica japońska, sośnica japońska, kuningamia chińska, podokarp śnieżny, cedr libański, mamutowiec olbrzymi, metasekwoja chińska, tulipanowiec amerykański, dawidia chińska, klon Diecka, strączyn żółty.
  • Arboretum
  • Dział w charakterze parku spacerowego we wschodniej części Ogrodu, który prezentuje kolekcje drzew, krzewów i krzewinek rosnących w gruncie. W Ogrodzie rośnie 30 rodzajów roślin iglastych i 308 rodzajów liściastych. Ozdobą tej części Ogrodu są wspaniałe różaneczniki i azalie, a także drzewa: miłorzęby, cisy, dęby, platany.
  • Alpinarium
  • Dział prezentuje florę różnych pasm górskich z Europy, Azji, obu Ameryk i Nowej Zelandii. Rośnie tu około 1500 gatunków i odmian roślin skalnych, m.in.: wrzosiec krwisty, przebiśniegi, śnieżyce, rannik zimowy, szafran spiski, cebulice, puszkinie, szafirki, bergenie, pióropuszniki, kosodrzewina i limba.
    Ciekawostką alpinarium jest profil geologiczny, który prezentuje przekrój warstw skalnych z okolic Wałbrzycha.
  • Rośliny wodne, błotne i akwariowe
  • Nad brzegami stawu, będącego pozostałością jednego z ramion Odry, rosną m.in.: rośliny szuwarowe (pałki, kosaćce, tatarak), ponadto trzciny, kaczeńce, niezapominajki, czermień błotna, tojeść. W części ozdobnej Ogrodu, wokół dużego basenu, znajduje się największa w Polsce, licząca 80 odmian kolekcja grzybieni. Obok, w dwóch niewielkich basenach, prezentowane są rzadsze rośliny błotne. Rośliny akwariowe prezentowane są w 29 akwariach o pojemności 1200 litrów każde. Jest to jedna z największych w świecie kolekcja subtropikalnych i tropikalnych roślin wodnych i błotnych.
  • Rośliny szklarniowe
  • Kolekcja roślin szklarniowych liczy prawie 5000 taksonów i należy do największych w Polsce. W skład kolekcji wchodzą: rośliny z rodziny ananasowatych, z rodziny obrazkowatych, storczyki, paprocie, palmy, sagowce, rośliny mięsożerne (rosiczki, tłustosze, kapturnice, muchołówki) oraz bardzo bogata kolekcja sekulentów.
  • Dydaktyka i morfologia roślin
  • Specjalny dział na terenie Ogrodu, który prezentuje wybrane zagadnienia z zakresu biologii, morfologii, ekologii i geografii roślin, dzięki którym możemy poznać budowę kwiatów, sposoby ich zapylania, typy owoców, sposoby rozsiewania nasion, typy kwiatostanów, pędów, liści, korzeni oraz formy życiowe roślin.
  • Panorama Natury
  • Stała wystawa uruchomiona w roku 1996 prezentująca wszystkie ery oraz okresy geologiczne.
  • Pracownia kultur tkankowych
Na terenie Ogrodu możemy spotkać kilka sympatycznych, wrocławskich krasnali. Jeżeli dobrze poszukamy, to możemy znaleźć Botanika  (fot.) oraz Kierownika wraz z Ogrodnikiem ;-))  (fot.)
Ogród jest udostępniany do zwiedzania od kwietnia do końca listopada, wstęp płatny. Plan ogrodu można zobaczyć tutaj.
Ogród Botaniczny UW posiada również swoją filię. Od 1988 roku jest to arboretum w Wojsławicach, gdzie na powierzchni 62 ha (w tym 5 ha zabytkowego parku), rośnie ponad 6000 gatunków i odmian roślin, w tym 3000 bylin.







02.2013


Na podstawie stron internetowych: Oficjalna strona Ogrodu Botanicznego oraz Ogród Botaniczny w Wikipedii.




Aktualizacja 22.02.2013






Ogród Botaniczny we Wrocławiu

Ogród Botaniczny we Wrocławiu

Ogród Botaniczny we Wrocławiu

Ogród Botaniczny we Wrocławiu

Ogród Botaniczny we Wrocławiu

Ogród Botaniczny we Wrocławiu

Ogród Botaniczny we Wrocławiu

Ogród Botaniczny we Wrocławiu

Ogród Botaniczny we Wrocławiu

Wszystkie zdjęcia wykonane aparatem Panasonic Lumix DMC-FZ38




Oficjalna strona Ogrodu Botanicznego
Ogród Botaniczny w Wikipedii
Arboretum w Wojsławicach