Strona główna      Galeria zdjęć      Historia      Najciekawsze miejsca     



Lwówek Śląski, czyli miasto lwa. A oprócz lwa miasto ma też jeden z najciekawszych architektonicznie ratuszy w Polsce. O basztach, miejskich murach, zabytkach sakralnych czy Szwajcarii Lwóweckiej już nawet nie wspomnę.
A na zakończenie zwiedzania warto zajrzeć do prawdopodobnie najstarszego browaru w Polsce, aby zakupić świetne lokalne piwa :-)





Lwówek Śląski Historia


Najstarszą zanotowaną w historycznych dokumentach nazwą miasta jest Lwow z 1158 roku. Nazwa ta oznaczała "miasto lwa". Miasto leżało przy szlaku handlowym zwanym Królewską Drogą i dzięki takiemu położeniu szybko się rozwijało. W 1209 roku książę Henryk I Brodaty nadał Lwówkowi prawo warzenia piwa i prawo mili. W 1217 roku ten sam książę nadał Lwówkowi Śląskiemu prawa miejskie wzorowane na magdeburskich. W 1243 roku książę Bolesław Rogatka zorganizował w mieście pierwszy na Śląsku turniej rycerski, a w latach 1278-1286 Lwówek był siedzibą kolejnego z Piastów świdnicko-jaworskich, Bernarda Zwinnego i stolicą samodzielnego księstwa. W następnym okresie miasto stało się częścią księstwa świdnicko-jaworskiego. W miarę rozwoju miasta mieszczanie uzyskiwali różne przywileje: prawo do organizacji targów i jarmarków, handlu solą czy bicia własnej monety.
W 1392 roku, po śmierci księżnej Agnieszki, Lwówek przeszedł pod panowanie czeskie. W 1498 roku, król czeski Władysław II Jagiellończyk nadał Lwówkowi herb który, z wyjątkiem krótkiej przerwy, jest używany do dnia dzisiejszego. Na początku XVII wieku miasto liczyło ponad 8 tysięcy mieszkańców i funkcjonowało w nim 450 świetnie prosperujących warsztatów sukienniczych.
Podczas wojny trzydziestoletniej (1618-1648) Lwówek został spustoszony i zniszczony. Zniszczenia wojenne oraz pożary w latach 1659 i 1704 spowodowały upadek miasta. Ożywienie gospodarcze miasta nastąpiło pod koniec XVIII wieku, jednak rozwój Lwówka został ponownie zahamowany w trakcie wojen napoleońskich.
W drugiej połowie XIX wieku Lwówek uzyskał połączenie kolejowe ze Złotoryją (1884) i Gryfowem Śląskim (1885), a później także z Jelenią Górą (1909). Spowodowało to ożywienie gospodarcze miasta. Zaczęła rozwijać się turystyka wspierana przez koło Towarzystwa Karkonoskiego, rozwijał się przemysł spożywczy (browar Hochbergów oraz wytwórnia wódek), powstała kopalnia gipsu i anhydrytu.
W 1945 roku, podczas działań wojennych, miasto zostało zniszczone w 40%. W wyniku ustaleń konferencji poczdamskiej Lwówek został przekazany Polsce, a dotychczasową ludność miasta wysiedlono do Niemiec.

Obecnie Lwówek Śląski jest miastem powiatowym w województwie dolnośląskim. Leży nad Bobrem oraz jego dopływami: Płóczką, Srebrną i Widnicą, na granicy Pogórza Izerskiego i Kaczawskiego. Według danych z 2016 roku liczba mieszkańców wynosiła nieco ponad 9000 osób.
Przez miasto przebiegają drogi wojewódzkie nr 297 i 364. Lwówek Śląski leży w odległości około 50 km na zachód od Legnicy i około 35 km na północ od Jeleniej Góry.






Lwówek Śląski Najciekawsze miejsca


  • Ratusz  (fot.)  (fot.)  (fot.)
  • Pierwszy ratusz w Lwówku Śląskim powstał w połowie XIII wieku. W 1480 roku dobudowano do niego wieżę, a w latach 1522-1524 ratusz przebudowano w kształcie zachowanym do dzisiaj. W 1588 roku na wieży ratusza po raz pierwszy zamontowano zegar. W latach 1902-1905 ratusz powiększono o podcienia handlowe i klatkę schodową. W 1945 roku ratusz częściowo spłonął, odbudowany w latach 1955-1958.
    Budynek wzniesiono na planie wydłużonego prostokąta, jest dwukondygnacyjny, nakryty stromym dachem dwuspadowym z licznymi lukarnami. Od zachodniej strony przylega do ratusza wysoka wieża, dołem czworoboczna, wyżej cylindryczna z czterema tarczami zegarowymi. W najwyższej części wieża jest ośmioboczna, zakończona hełmem z iglicą i kulą na szczycie  (fot.). Fasada południowa jest zaakcentowana portalem i szeregiem podwójnych okien z obramieniami zdobionymi motywami roślinnymi i maszkaronami. Wejście do budynku po wschodniej stronie prowadzi przez późnogotycką sień nakrytą sklepieniem sieciowym wspartym na jednym filarze oraz wtopionych w lico ściany półfilarach. W sieni znajdują się dwie kamienne rzeźby: jedna z nich przedstawia męską postać z cyrklem w dłoniach i monogramem T.L., druga to przedstawienie księcia Henryka Jaworskiego i księżnej Agnieszki Przemyślidki.
    Wewnątrz w Sali Ławy Sądowej zachowały się oryginalne freski, w pomieszczeniu Lochu Głodowego i Izby Tortur znajdują się repliki narzędzi katowskich.
    W narożniku na wschodniej ścianie budynku znajduje się Fontanna z Sową, która powstała w czasie prac renowacyjnych, które przeprowadzono w I połowie XX wieku  (fot.). Fontanna przykryta jest owalnym daszkiem, u podłoża zamieszczono niski murek, który otacza miskę fontanny. Na szczycie fontanny zamontowano rzeźbę sowy. Obok ratusza znajdują się jeszcze dwie fontanny. Fontanna Sukienników, najstarsza z fontann, powstała w wyniku przebudowy dawnej studni w XVIII wieku. W dwudziestoleciu międzywojennym w fontannie umieszczono pomnik Sukienników, od którego pochodzi nazwa fontanny. Drugą fontanną jest Fontanna z Lwem. Swoją nazwę zawdzięcza figurze lwa, która jest jej zwieńczeniem. Powstała w XVIII wieku w miejscu studni, gdzie wzniesiono betonowy murek z głową delfina. W centralnym miejscu wzniesiono toskańską kolumnę z rzeźbą lwa trzymającą herb miasta z wyrytym na cokole 1711 rokiem. Figurę lwa na początku XXI wieku zdemontowano i zastąpiono kopią. Oryginalna figura znajduje się w budynku ratusza.
    Ratusz jest siedzibą władz miejskich i Urzędu Stanu Cywilnego, ponadto mieści się tu biblioteka i Placówka Historyczno-Muzealna w Lwówku Ślaskim. Codziennie o godzinie 12 z wieży ratusza odgrywany jest lwówecki hejnał.

  • Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny  (fot.)  (fot.)
  • Kościół został ufundowany przez Henryka II Pobożnego przed 1238 rokiem jako późnoromańska bazylika murowana z ciosów kamiennych. Z pierwotnej budowli zachowała się do dnia dzisiejszego tylko fasada zachodnia z wieżami. Kościół ten spłonął w 1455 roku. Odbudowa rozpoczęła się w 1493 roku i trwała aż do około 1550 roku. W 1752 roku zawaliły się sklepienia, które podczas nieudolnej restauracji w latach 1863-1866 zostały zastąpione prostym drewnianym stropem.
    Obecnie jest to świątynia murowana z cegły i ciosów piaskowcowych, halowa o trzech nawach i ośmiu przęsłach, składająca się z prezbiterium i naw bocznych. Fasada zachodnia z dwiema wieżami jest ozdobiona na osi portalem z końca XIII wieku, wykonanym z czerwonego piaskowca. W tympanonie jest umieszczona płaskorzeźba przedstawiająca Koronację Matki Boskiej  (fot.). Wewnątrz kamienna, renesansowa chrzcielnica z około 1560 roku, barokowy obraz Koronacja Matki Boskiej z 1771 roku, w zakrystii znajduje się puszka z 1684 roku, pacyfikał z 1722 roku i kielich z 1727 roku.

  • Klasztor i kościół św. Franciszka z Asyżu  (fot.)  (fot.)
  • Kościół zbudowano w latach 1264-1320, pierwotnie był jednonawowy. W XV wieku dobudowano nawę południową, a następnie północną. Od południa z kościołem styka się klasztor franciszkanów z XIII wieku, który był wielokrotnie odbudowywany i przebudowywany (1735, 1872-1875 i w XX wieku). Pomiędzy skrzydłami klasztoru a ścianą kościoła zamknięty jest prostokątny wirydarz. W 1543 roku franciszkanie opuścili klasztor przekazując go radzie miejskiej z przeznaczeniem na szkołę. Kościół do 1561 roku stał pusty, później po remoncie został świątynią ewangelicką. W 1629 roku kościół i klasztor zamknięto. W 1644 roku zawalił się strop świątyni. W 1652 roku zakonnicy przystąpili do odbudowy kościoła i klasztoru. W 1738 roku w klasztorze mieszkało 10 zakonników. W 1810 roku, po kasacie zakonu, zespół klasztorny przeszedł w posiadanie państwa pruskiego. W zabudowaniach mieściły się m.in. scena teatralna, arsenał, muzeum powiatowe, szkoła rolnicza. Po wojnie w budynku miała siedzibę straż pożarna, a potem urządzono tu magazyn materiałów budowlanych i składnicę maszyn rolniczych. W 2003 roku miasto przekazało klasztor franciszkanom.
    We wnętrzu kościoła sklepienia krzyżowo-żebrowe i gwiaździste, wiele portali gotyckich oraz obramienia okienne i drzwiowe, w tym kurtynowe. Wyposażenie z przełomów XX i XXI wieku  (fot.). Do wnętrza prowadzi barokowy portal z około 1738 roku  (fot.). Po lewej stronie od wejścia znajduje się tablica z aniołem, który trzyma dwie tarcze. Na jednej wyrzeźbiony jest emblemat cechu piekarzy - obwarzanek, na drugiej inicjały MW i i data 1685. Na murach znajdują się epitafia i kamienne nagrobki z XVI-XVIII w. Część z nich została umieszczona w zachowanym fragmencie muru cmentarnego.

  • Kaplica Świętego Krzyża  (fot.)
  • Zbudowana w 1496 roku na czas przebudowy kościoła parafialnego Wniebowzięcia NMP. Kaplica powstała w miejscu dawnej kaplicy cmentarnej św. Szczepana i Wawrzyńca. Podczas pożaru miasta w 1752 roku kaplica została spalona, ponownie odbudowana w 1755 roku. Wewnątrz sklepienie sieciowe z 1496 roku, wsparte na wspornikach wyciętych w części na kształt ludzkich głów. W ołtarzu głównym obraz Ukrzyżowanie z końca XVIII wieku i wcześniejsze tabernakulum. Oprócz tego kamienna, malowana chrzcielnica i kamienne złocone epitafium z XVIII wieku. Podczas prac remontowych z końca lat 80-tych XX wieku spod warstwy tynku odsłonięte zostały freski ze scenami Drogi Krzyżowej z około 1520 roku.
    Jest to budowla jednonawowa z dobudowaną od wschodu zakrystią. Z czasu budowy kaplicy pochodzi, znajdujący się na północnej ścianie niewielki gotycki portal ostrołukowy. Nakryta czterospadowym dachem zwieńczonym barokową sygnaturką z małym dzwonem.

  • Wieża dawnego kościoła ewangelickiego  (fot.)
  • Jedyna pozostałość po kościele ewangelickim. Wieża została dobudowana w latach 1846-1848 w stylu neogotyckim do ewangelickiej świątyni powstałej w latach 1746-1748. Ma 60 metrów wysokości.
    Podczas II wojny światowej kościół wraz z wieżą nie został zniszzony. Zdewastowane i rozkradzione przez armię sowiecką zostało jedynie wnętrze. Po przymusowym wysiedleniu Niemców kościół pozostawał opuszczony. W kwietniu 1972 roku podjęta została decyzja o wysadzeniu kościoła. Wieża ocalała ponieważ jej zawalenie groziło uszkodzeniem sąsiadujących budynków mieszkalnych. Po latach wieża zaczęła przybierać coraz ciemniejszy kolor i stąd jej obecna potoczna nazwa "Czarna Wieża".

  • Mury obronne  (fot.)
  • Mury obronne wznoszone były w dwóch etapach. W pierwszym (1261-1301), wybudowano pierścień wewnętrzny, w drugim (1435-1494) powstał pierścień zewnętrzny. Mury posiadały wówczas trzy bramy: Lubańską, Złotoryjską i Bolesławiecką. W połowie XVI wieku mury miejskie zostały przebudowane, a w 1643 roku częściowo zniszczone. Ponownie przystosowano je do celów militarnych w czasie wojen śląskich.
    Wewnętrzny pierścień murów składał się z 23 prostokątnych baszt łupinowych, z których zachowało się 15. W zewnętrznym pierścieniu było 11 półokrągłych bastei.
    Do dziś w obrębie murów obronnych zachowała się Baszta Bramy Bolesławieckiej i Baszta Bramy Lubańskiej.

  • Baszta Bramy Lubańskiej  (fot.)  (fot.)
  • Zbudowana w XIII wieku jako jedna z trzech wież broniących bram miejskich. Najwyższa z zachowanych baszt miejskich. Wielokrotnie przebudowywana, w 1616 roku w wyniku błędów konstrukcyjnych runęła uszkadzając bramę. Odbudowana jeszcze w tym samym roku. W 1661 roku osadzono na niej barokowy hełm. W 1752 roku zniszczona w pożarze. Ponownie odbudowana po 32 latach. W 1752 roku, podczas pożaru miasta, baszta znów uległa spaleniu. Ponownie odbudowana w tym samym wieku. W 1809 roku przeprowadzono generalną renowację baszty. Przylegająca do baszty brama została rozebrana w połowie XIX wieku.

  • Baszta Bramy Bolesławieckiej
  • Basztę Bramy Bolesławieckiej zbudowano prawdopodobnie na przełomie XIII i XIV wieku, przebudowana w XVI wieku. Stanowi część dawnych fortyfikacji miejskich.

  • Dawna Komandoria Joannitów  (fot.)
  • Zbudowana w 1728 roku w stylu barokowym przez komtura zakonu joannitów hr. Jana Józefa von Götzen na miejscu poprzedniej renesansowej komandorii o czym świadczy barokowy portal z kartuszem herbowym z 1728 r. Budynek został przebudowany w 1752, a później w 1782 roku, kiedy otrzymał obecny wygląd. Po kasacie zakonu w 1810 roku włascicielem byłej komandorii został żydowski kupiec Dawid Meier Löwenberg.
    W budynku bywali znamienici goście, m.in. w 1813 roku kwaterował tu car Rosji Aleksander I. Przebywali tu również generałowie i oficerowie sztabowi wojsk napoleońskich. Od 1860 roku mieścił się tu szpital, a od początku XX wieku do 1945 roku mieściło się w nim przedszkole katolickie. Po wojnie budynek wykorzystywała parafia. Obecnie w dawnej komandorii znajduje się Ośrodek Kolonijno-Szkoleniowy "Caritas".

  • Kramy miejskie w rynku - Dom Ław Chlebowych i Obuwniczych  (fot.)
  • Budynek Ław Chlebowych i Obuwniczych powstał w XV wieku, mieścił pierwotnie kramy piekarzy i szewców. To jedna z trzech zabytkowych kamienic w rynku. Utrzymany w stylu późnego gotyku z elementami renesansu, dwukondygnacyjny. Nakryty wysokim, dwuspadowym dachem. Prostokątny otwór drzwi wejściowych we wczesnorenesansowym portalu z 1544 roku. Pomiędzy oknami piętra i poddasza godło cechu piekarzy.

  • Domy w Bloku Ratuszowym  (fot.)

  • Kamienica Agatowa  (fot.)
  • Zbudowana w stylu gotyckim w II połowie XV wieku, dawny dom burmistrza. Przebudowana w stylu renesansowym. Kamienica nazywana Agatową mieści obecnie sklep z kamieniami i minerałami, stąd też ta oryginalna nazwa samego budynku.

  • Dawny pałac Hohenzollernów  (fot.)
  • Zbudowany w latach 1850-1852 w stylu klasycystycznym na polecenie księcia Konstantyna von Hohenzollerna-Hechingena. Miała to być zimowa rezydencja miejska dla księcia i prezent dla jego drugiej żony Amalii Schenk von Geyern.
    Budynek składał się z kilku części: w gmachu głównym mieściła się rezydencja księcia i pokoje dla gości, dwa przyległe budynki zajmowali muzycy z rodzinami, a obsługa pałacu zamieszkiwała pozostałe dwa zewnętrzne skrzydła pałacu.
    Obecnie siedziba Urzędu Miasta i Gminy Lwówek Śląski.

  • Zamek Płakowice

  • Szwajcaria Lwówecka  (fot.)  (fot.)  (fot.)
  • Skałki "Szwajcaria Lwówecka" to zgrupowanie piaskowcowych form skalnych, największe poza Górami Stołowymi w całych Sudetach. Znajdują się w obrębie Parku Krajobrazowego Doliny Bobru. Skały rozciągają się na długości około 200 m nad głęboko wciętą doliną potoku Srebrna, będącego lewostronnym dopływem Bobru. W północnej ścianie skalnej o łącznej wysokości do 20 m znajdują się cztery wolnostojące baszty skalne oraz szereg ambon, półek skalnych, szczelin i jaskiń szczelinowych.








10.2018


Na podstawie stron internetowych: Strona miasta i gminy Lwówek Śląski oraz Lwówek Śląski w Wikipedii.




Aktualizacja 27.10.2018






Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny

Basteja

Basteja

Baszta Bramy Lubańskiej

Baszta Bramy Lubańskiej

Klasztor i kościół św. Franciszka z Asyżu

Klasztor i kościół św. Franciszka z Asyżu

Ratusz

Ratusz

Ratusz

Ratusz

Ratusz

Ratusz

Dom Ław Chlebowych

Dom Ław Chlebowych

Szwajcaria Lwówecka

Szwajcaria Lwówecka

Wszystkie zdjęcia wykonane aparatem Panasonic Lumix DMC-FZ300




Strona miasta i gminy Lwówek Śląski
Lwówek Śląski w Wikipedii
Strona powiatu lwóweckiego