Strona główna    Galeria zdjęć    Darłowo    Gdańsk Nowy Port    Hel    Jarosławiec    Kołobrzeg    Rozewie    Sopot    Stilo    Ustka    Niechorze    Świnoujście    Czołpino   



Przez setki lat niewielkie światełko latarni morskich oznaczało dla marynarzy nadzieję, że już wkrótce szczęśliwie powrócą do domów. Obecnie, w dobie komputerów, satelitów i GPS-ów, mogłoby się wydawać, że latarnie to już przeżytek, bo dziś wyznaczenie kursu, to dziecinna zabawa . A jednak, mimo że era latarników już minęła, one wciąż są i działają, choć dziś światła zapalane są automatycznie. I wciąż małe, migoczące w charakterystyczny sposób światełka niosą nadzieję i otuchę, że ląd jest już blisko...
Zapraszam do odwiedzenia wraz ze mną kilku latarni rozsianych po polskim wybrzeżu...



              
                    




Latarnie morskie Darłowo


Położenie: 54°26'41" N 16°22'71" E
Wysokość wieży: 22,0 m
Wysokość światła: 19,7 m n.p.m.
Zasięg światła: 15 Mm (około 27,7 km)
Charakterystyka światła: blaskowe grupowe, okres - 15 s (światło 2,0 s, przerwa - 3,0 s, światło - 2,0 s, przerwa - 8,0 s)

Latarnia  (fot.) położona jest w Darłowie w dzielnicy Darłówko (gmina Darłowo, powiat sławieński), administrowana przez Urząd Morski w Słupsku. Ma kształt parterowego domku z cegły, z niskim poddaszem i lekko skośnym dachem, do którego przylega od strony lądu wyższa na dwa piętra wieża o przekroju kwadratu, na niej znajduje się biała, okrągła laterna  (fot.). Ponieważ zdarzało się, że podczas silnych sztormów do latarni docierały fale morskie i woda zalewała nawet cały budynek, a zimą lodem skute bywały ściany północne budynku, ściany od strony morza dodatkowo obmurowano kolejną warstwą cegły i pokryto cementowo-wapiennym tynkiem.
Historia latarni w Darłowie rozpoczyna się w 1885 roku, kiedy to u nasady falochronu wschodniego zbudowano parterową stację pilotów. Budynek wzniesiony z czerwonej licowanej cegły, do którego od południa przylegała kwadratowa wieża. Na drugim piętrze stacji znajdował się pokój dyżurnego pilota, którego zadaniem było obserwowanie redy i obsługa latarni. Źródłem światła była lampa wraz z soczewką VI klasy umieszczona na wysokości 12,2 m. Świeciła ona światłem stałym, czerwonym o zasięgu 6 Mm (mil morskich). W 1899 roku wymieniono soczewkę, wstawiając o dwie klasy lepszą cylindryczną, katadioptryczną. W 1904 roku zmieniono charakterystykę światła - latarnia świeciła odtąd światłem białym, przerywanym. W 1927 roku podwyższono wieżę o jedną kondygnację nad którą zbudowano laternę ze stalową kopułą i otoczoną galeryjką. Od tej pory wysokość latarni wynosiła, tak jak obecnie, 22 m. W laternie umieszczono optykę pryzmatyczną, tarczową, złożoną z trzynastu segmentów. W optyce zamontowany został zmieniacz na dwie żarówki, każda po 1000 W.
W 1996 roku przeprowadzono modernizację sposobu zasilania źródła światła, nawet przy braku zasilania elektrycznego, żarówki posiadają zasilanie na okres jednego tygodnia dzięki baterii akumulatorów. Źródłem światła jest obecnie żarówka halogenowa o mocy 1000 W umieszczona w automatycznym, sześcio-żarówkowym zmieniaczu. Latarnia jest zautomatyzowana, bez codziennej obsługi latarników od 2010 roku.

Latarnia jest udostępniona do zwiedzania, wstęp płatny.

Panorama z latarni - klik, klik, klik




Latarnie morskie Gdańsk Nowy Port


Położenie: 54°24'28" N 18°39'50" E
Wysokość wieży: 31,3 m
Wysokość światła: 27,3 m n.p.m.
Zasięg światła: 17 Mm (około 31,4 km)

Latarnia  (fot.) położona jest w dzielnicy Gdańska, w Nowym Porcie na tzw. Wzgórzu Pilotów. Ma kształt ośmiokątnej wieży zwężającej się lekko ku górze, zbudowanej z cegły i posadowioną na cokole obłożonym piaskowcem. Na wieży znajduje się ośmiokątna galeria z poręczami z kutego żelaza, okalająca okrągłą podstawę białej laterny  (fot.). Laterna posiada czarny, kopulasty dach z okrągłymi okienkami w trzech z ośmiu ścian. Z boku wieży widoczne jest miejsce wypełnione jaśniejszymi cegłami, są to ślady po wojennych uszkodzeniach powstałych w wyniku ostrzału latarni przez polskich żołnierzy z Westerplatte. To właśnie strzałami z okien latarni oraz pancernika "Schleswig-Holstein" rozpoczęła się II wojna światowa.
Już w 1758 roku wybudowano w Nowym Porcie nowe latarnie, które działały na zasadzie nabieżnikowej tzn. pokrycie się obu ich świateł wskazywało statkom linię wejścia do portu. Górne światło znajdowało się na murowanej wieży o średnicy 10 m i wysokości 20 m - był to stalowy żuraw, na końcu którego wisiał stalowy kosz z płonącym węglem. Dolne światło pochodziło z drewnianego żurawia z zawieszonym koszem. Odległość między światłami wynosiła 78 m. W 1819 roku latarnię wyposażono w światło gazowe (jako drugą na świecie), a w 1887 roku wymieniono oświetlenie na elektryczne (pierwsza na Bałtyku). W roku 1896 latarnię rozebrano.
Obecna latarnia powstała w latach 1893-1894 zastępując starą latarnię. Budynek wzorowany był na nieistniejącej już latarni z Cleveland w Stanach Zjednoczonych. Latarnia była zasilana przez akumulatory, które w ciągu dnia ładowane były przez generator, napędzany za pomocą maszyny parowej. Na szczycie latarni umieszczono maszt z tzw. kulą czasu, która umożliwiała dokładne ustawienie chronometrów okrętowych. Urządzenie, które było wzorowane na podobnym znajdującym się w Greenwich, działało w ten sposób, że według sygnału przekazywanego z Królewskiego Obserwatorium Astronomicznego w Berlinie, codziennie o godzinie 12 w południe, z masztu opuszczano metalową kulę o masie 70 kg. Kula czasu funkcjonowała do roku 1921, a w roku 1929 została zdemontowana. Światło latarni widoczne było z odległości 24 km. Początkowo układ optyczny składał się z żarówki, umieszczonej przed metalowym reflektorem. Później był wielokrotnie zmieniany, ostatnim źródłem światła była soczewka bębnowa z żarówką o mocy 1000 W.
W 1984 roku, po oddaniu do użytku nowej latarni w Porcie Północnym, latarnia Gdańsk Nowy Port została wyłączona. W 1986 roku została wpisana do rejestru zabytków.

Obecnie latarnia jest w rękach prywatnych, a po remoncie, od roku 2004, jest udostępniona do zwiedzania. W roku 2008 na czubku latarni ponownie zamontowano kulę czasu  (fot.). Wstęp płatny.

Panorama z latarni - klik, klik




Latarnie morskie Jarosławiec


Położenie: 54°32'38" N 16°32'54" E
Wysokość wieży: 33,3 m
Wysokość światła: 50,2 m n.p.m.
Zasięg światła: 23 Mm (około 42,5 km)
Charakterystyka światła: błyskowe grupowe, okres - 9 s (blask - 0,5 s, przerwa - 2 s, blask - 0,5 s, przerwa - 6 s)

Latarnia  (fot.) położona jest we wsi Jarosławiec (gmina Postomino, powiat sławieński), administrowana przez Urząd Morski w Słupsku.
Latarnia to zespół kilku budynków, z których największy swoim krótszym bokiem poprzez małą przybudówkę połączony jest z wieżą z czerwonej cegły o okrągłym przekroju. Wieża podzielona jest na cylindryczne części, z których każda ma trochę mniejszą średnicę od tej, na której stoi. Na szczycie wieży stoi biała, metalowa laterna  (fot.) ze stożkowym dachem. Światło widoczne jest tylko od strony morza.
Pierwszy budynek latarni wybudowano w roku 1830 na wzgórzu oddalonym od morskiego brzegu o około 400 m. Urządzenie optyczne składało się z piętnastu lamp zasilanych olejem rzepakowym, z parabolicznymi lustrami i mechanizmem obrotowym. Niestety, latarnia okazała się za niska i powodu otaczającego ją lasu była niewidoczna od strony morza. Ponieważ mieszkańcy wsi nie chcieli zgodzić się na wycięcie lasu, a ze względu na zbyt słabe mury, latarni nie można było podwyższyć, w 1835 roku podjęto decyzję o budowie nowej latarni. Stary budynek, po powiększeniu, przeznaczono na mieszkania latarników, a południowo-zachodnią ścianę budynku połączono z nowo wybudowaną wieżą. Na okrągłej wieży z wyraźnie zaznaczonymi czterema kondygnacjami umieszczono laternę, do której przeniesiono optykę z poprzedniej latarni. W takiej postaci latarnia przetrwała do dnia dzisiejszego, a zmianie uległo jedynie zasilanie lampy: najpierw acetylenowe (1901 rok), później olej mineralny (1909), a od 1914 roku elektryczne. Wtedy zainstalowano też w latarni syrenę przeciwmgielną. Podczas II wojny światowej budynek latarni został dość poważnie zniszczony i dopiero rok po zakończeniu działań wojennych ponownie rozpoczęła swoją działalność.
W 1975 roku unowocześniono optykę latarni wstawiając obrotową aparaturę typu AGA PRB-21 składającą się z czterech paneli z reflektorowymi żarówkami, po 6 żarówek o mocy 600 W w każdym z paneli, która pracuje do dziś. W 1993 roku cały zespół obiektów (latarnia i budynki gospodarcze) został wpisany do rejestru zabytków. Od roku 2010 latarnia jest zautomatyzowna, bez codziennej obługi przez latarników.

Latarnia jest udostępniona do zwiedzania, wstęp płatny.

Panorama z latarni - klik, klik




Latarnie morskie Hel


Położenie: 54°36'06" N 18°48'75" E
Wysokość wieży: 41,5 m
Wysokość światła: 40,8 m n.p.m.
Zasięg światła: 18 Mm (około 33,3 km)
Charakterystyka światła: izofazowe (światło rytmiczne, w którym czasy świecenia i ciemności są sobie równe), okres - 10 s (światło - 5,0 s, przerwa - 5,0 s)

Położona w mieście Hel na końcu Mierzei Helskiej (gmina Hel, powiat pucki), administrowana przez Urząd Morski w Gdyni. Zbudowana jest z czerwonej cegły, ma kształt ośmioboczny zwężający się ku górze, z galerią pod stożkowym dachem  (fot.).
Pierwszą murowaną latarnię na Helu oddano do użytku w roku 1827. Była to okrągła wieża z palonej cegły o wysokości 42 metrów. Źródłem światła było 6 lamp na olej rzepakowy, które można było dostrzec z odległości 17 Mm. W 1926 roku w latarni zainstalowano lampę naftową z czterema soczewkami, a w 1938 roku źródło światła zamieniono na elektryczne (żarówka o mocy 3000 W). 1 lipca 1928 roku latarnię odwiedził marszałek Józef Piłsudski.
Latarnia została wysadzona w powietrze przez polskich saperów podczas obrony półwyspu helskiego 19 września 1939 roku na rozkaz dowódcy obrony Helu komandora Włodzimierza Steyera. Latarnię odbudowano w roku 1942. Źródłem światła jest układ optyczny składający się z dwupozycyjnego zmieniacza z żarówkami o mocy 1000 W i cylindrycznej soczewki Fresnela.
W latach 1957-1997 spełniała ona także funkcję radiolatarni. W 1989 roku na szczycie wieży zainstalowano antenę radarową systemu kontroli ruchu, a od pewnego czasu także anteny telefonii komórkowej. W latach 2001-2002 przeprowadzono remont wieży wzmacniając jej konstrukcję siedmioma obręczami.

Latarnia jest udostępniona do zwiedzania, wstęp płatny.

Panorama z latarni - klik, klik, klik




Latarnie morskie Kołobrzeg


Położenie: 54°11'17" N 15°33'22" E
Wysokość wieży: 26,0 m
Wysokość światła: 36,0 m n.p.m.
Zasięg światła: 16 Mm (około 29,6 km)
Charakterystyka światła: błyskowe, okres - 3 s (światło - 1 s, przerwa - 2 s)

Latarnię położona jest na prawym brzegu Parsęty, przy początku falochronu ochraniającego wejście do portu. Administrowana jest przez Urząd Morski w Słupsku.
Latarnia ma charakterystyczny "pękaty" kształt  (fot.), który zawdzięcza posadowieniu na platformie starego fortu. Umożliwiło to zbudowanie szerokiej wieży z czerwonych licowanych cegieł, która zwężając się lekko ku górze kończy się obszerną galerią z oszklonym wejściem i filarami podtrzymującymi drugi poziom galerii zawierający białą laternę. Do zaprawy użyto piasku z plaży i dlatego do chwili obecnej na wewnętrznym tynku wieży latarni występują wykwity solne.
Pierwsze światło latarni w Kołobrzegu zabłysło już w 1666 roku na wieży budynku w którym mieścił się zarząd portu. Latarnia wybudowana została na wzór latarni w Travemunde, a ogień zapalano tylko wówczas, gdy jakiś statek chciał wpłynąć do portu.
W XIX wieku drogę do portu w Kołobrzegu wskazywało białe światło w zasilanej olejem lampie z soczewką Fresnela. Lampa wciągana była na maszt przymocowany do ściany stacji pilotów. Stacja pilotów umiejscowiona była u nasady falochronu wschodniego. Światło znajdowało się 7,8 m n.p.m. i zużywało 77,6 kg oleju rzepakowego rocznie. W 1899 roku wybudowano w technice ryglowej nowy budynek z przeznaczeniem na stację pilotów, z wysoką na 25 m wieżą, która była wykorzystywana jako latarnia morska. Zasięg latarni wynosił 8 Mm, a źródło światła znajowało się na wysokości 14 m n.p.m. Światło miało kolor czerwony.
W 1904 roku zmieniono charakterystykę światła na przerywaną, a w 1909 roku zastąpiono lekki budynek ryglowy masywnym budynkiem z cegły. Zasięg latarni wynosił wówczas 14 Mm, a zasilane gazem światło żarowe znajdowało się na wysokości 25 m n.p.m.
W marcu 1945 roku niemieccy saperzy wysadzili latarnię ze względu na to, że stanowiła punkt orientacyjny dla polskiej artylerii. Zaraz po zakończeniu działań wojennych przystąpiono do budowy nowej latarni. Wybudowano ją w innym miejscu, wykorzystując fundamenty potężnych zabudowań fortecznych (poprzednia latarnia stała przed fortem, obecna stoi na głównej platformie twierdzy). W 1964 roku latarnia została wpisana do rejestru zabytków. Od roku 1957 do roku 1995 latarnia pełniła również fukcję radiolatarni. W latach 1979-1981 dokonano kapitalnego remontu latarni (m.in. wymieniono laternę oraz schody). Od roku 2010 latarnia jest zautomatyzowana.
Źródłem światła jest układ optyczny składający się z obrotowego zestawu 20 halogenowych reflektorów, umieszczonych po 2 na bokach dwóch pięciokątnych brył umieszczonych jedna nad drugą. Żarówki mają moc 200 W każda.

Latarnia udostępniona jest do zwiedzania, wstęp płatny.




Latarnie morskie Rozewie


Położenie: 54°49'80" N 18°20'20" E
Wysokość wieży: 32,7 m
Wysokość światła: 83 m n.p.m.
Zasięg nominalny światła: 26 Mm (około 48,2 km)
Charakterystyka światła: błyskowe, okres - 3 s (światło - 0,1 s, przerwa - 2,9 s)

Położona przy ulicy Leona Wzorka 1 na przylądku Rozewie, około 3 km od centrum Jastrzębiej Góry (gmina Władysławowo, powiat pucki)  (fot.). Administrowana przez Urząd Morski w Gdyni, nosi imię Stefana Żeromskiego. Rozewska latarnia ma największy zasięg nominalny ze wszystkich polskich latarni.
Pierwszą latarnię uruchomiono na Rozewiu w listopadzie 1822 roku. Źródłem światła było 15 lamp Arganda na olej rzepakowy. W 1866 roku zainstalowano aparat Fresnela zasilany olejem rzepakowym, a w roku 1877 zainstalowano lampą naftową. W 1875 roku, z powodu częstych pomyłek nawigacyjnych, wybudowano drugą latarnię  (fot.), dublując światła na Rozewiu, co pozwoliło odróżniać latarnię na Rozewiu od latarni na Helu i w Czołpinie. W 1910 roku drugą latarnię wyłączono, a starszą przebudowano. Podwyższono ją wówczas o 5 metrów i wyposażono w elektryczną żarówkę co pozwoliło zwiększyć zasięg światła. Latarnia miała wówczas wysokość 24,5 metra i postać czterokondygnacyjnej wieży o kształcie ściętego stożka (zbudowanego z kamieni polnych i cegły), na której dostawiono stożkową, metalową część, gdzie umieszczone było źródło światła i urządzenia optyczne.
W czerwcu 1978 roku latarnię znów podwyższono przez wstawienie 8 metrowego walca metalowego, ponieważ rosnące drzewa zaczęły zasłaniać światło latarni. Zainstalowano również nowe źródło światła: jest to jeden panel dwustronny na obrotowym stole, gdzie na każdej stronie znajduje się po 20 reflektorów halogenowych.
Od roku 1945 latarnia pełni również funkcje radiolatarni, po 1998 roku sygnał ten nadawany jest na życzenie. W 1994 roku zamontowano stację referencyjną GPS pozwalającą określić pozycję w pobliżu latarni z dokładnością do 5-10 metrów. Decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 1972 roku zespół latarni morskiej wraz z budynkami mieszkalnymi oraz obiektami technicznymi został wpisany do rejestru zabytków.
Obecnie w latarni mieści się Muzeum Latarnictwa, gdzie można zobaczyć stary reflektor latarni Stilo z soczewką Fresnela, światła nawigacyjne i modele dawnych latarń począwszy od starożytnej latarni na wyspie Faros. Na ścianie wieży wisi tablica upamiętniająca Leona Wzorka, latarnika, który 11 września 1939 roku został przez Niemców aresztowany i rozstrzelany. W sąsiednim budynku mieści się stara maszynownia z lokomobilą stałą, generatorami prądotwórczymi, sprężarką i tablicami rozdzielczymi (można zwiedzać). W latarni znajduje się tablica poświęcona Stefanowi Żeromskiemu, a obok mały pomnik.

Latarnia jest udostępniona do zwiedzania, wstęp płatny.

Panorama z latarni - klik

--------------
Z latarnią na Rozewiu związana jest stara legenda... Podobno w XVII wieku nieopodal przylądka rozbił się szwedzki statek, którego cała załoga zginęła. Zrozpaczona córka kapitana osiadła po śmierci ojca na Rozewiu i postanowiła na wzgórzu palić ogień, aby ostrzec innych żeglarzy przed zdradliwym przylądkiem i zapobiec w ten sposób podobnym katastrofom. Przez cały rok, niezależnie od pogody, dzielna dziewczyna wchodziła na wzgórze i rozpalała wielki ogień. Podobno wzruszeni jej postawą miejscowi mieszkańcy często jej pomagali. Córka kapitana szwedzkiego statku paliła ogień przez wiele lat, aż do swej śmierci. Niestety, nie znamy imienia tej dzielnej damy, tym niemniej można śmiało powiedzieć, że była ona pierwszym rozewskim latarnikiem :-) Starzy rybacy twierdzą, że szwedzki statek rozbił się na ostrej skale, którą wciąż możemy oglądać u wybrzeży Rozewia. Nazywana jest diabelską skałą lub czarcim kamieniem. Podobno pod skałą siedzi diabeł, który złośliwie topi statki, które odważyły się znaleźć na obszarze jego morskiego królestwa...




Latarnie morskie Sopot


Położenie: 54°26'70" N 18°34'24" E
Wysokość wieży: 30 m
Wysokość światła: 25 m n.p.m.
Zasięg światła: 7 Mm (około 12,9 km)
Charakterystyka światła: błyskowe, okres - 4 s (światło - 0,3 s, przerwa - 3,7 s)

Położona tuż obok sopockiego molo, formalnie nie jest latarnią morską (choć jest tak powszechnie nazywana), tylko obiektem nawigacyjnym. Latarnia  (fot.) jest wieżą zbudowaną na przekroju kwadratu, wyrastającą z niskich przybudówek. W górnej części ma częściowo ścięte narożniki, które przechodzą na szczycie w dobudowane do głównego pomieszczenia latarni cztery małe ganeczki, posiadające własne daszki łączące się z głównymi płaszczyznami dachu, z których na samym szczycie wystaje komin kotłowni.
Historia latarni w Sopocie rozpoczyna się w 1903 roku, kiedy to dzięki byłemu lekarzowi wojsk napoleońskich Jerzemu Haffnerowi wybudowano zakład balneologiczny istniejący do II wojny światowej. Po zakończeniu wojny budynek przejęło miasto urządzając tam łaźnię. W 1956 roku budynek przekazano Szpitalowi Reumatologicznemu. W 1975 roku zmodernizowano szpitalną kotłownię, dzięki czemu uciążliwy dymiący komin stał się zbędny. Przebudowano go i umieszczono na nim źródło światła, jednak ze względu na mały zasięg (5 Mm) nie było to uznawane za latarnię morską. Po zmianie urządzenia optyczno-świetlnego (źródłem światła jest obrotowa lampa typu PRB-42 złożona z sześciu żarówek typu "sealed beam lamps" umieszczonych na stole obrotowym, który obraca się z prędkością ponad dwóch obrotów na minutę) i uzyskaniu nominalnego zasięgu świetlnego 17 Mm, obiekt w 1977 roku oficjalnie stał się latarnią morską. Obecnie światło ma zasięg nominalny 7 Mm i znów nie jest zaliczane do latarni morskich.

Latarnia jest udostępniona do zwiedzania, wstęp płatny.

Panorama z latarni - klik, klik, klik, klik




Latarnie morskie Stilo


Położenie: 54°47'12" N 17°44'02" E
Wysokość wieży: 33,4 m
Wysokość światła: 75,0 m n.p.m.
Zasięg światła: 23,5 Mm (ok. 43,5 km)
Charakterystyka światła: błyskowe grupowe, okres - 12 s (blask 0,3 s, przerwa 2,2 s, blask 0,3 s, przerwa 2,2 s, blask 0,3 s, przerwa 6,7 s)

Leży w miejscowości Osetnik (Stilo), niedaleko Sasina (gmina Choczewo, powiat wejherowski), administrowana przez Urząd Morski w Gdyni  (fot.). Położona jest na wierzchołku wydmy około 1000 m od brzegu morza.
Latarnia wykonana jest z elementów żeliwnych, łączonych nitami i uszczelnianych ołowiem. Pomalowana jest w trzy pasy: czarny, biały i czerwony, ma kształt ściętego ostrosłupa o podstawie szesnastokąta zwieńczonego okrągłą częścią z dwoma piętrami galerii i laterną przykrytą stożkowym dachem.
Latarnia została zbudowana w latach 1904-1906 według projektu niemieckiego architekta Waltera Körtego. Laterna została wykonana przez firmę "Pintsch" z Berlina. Pierwszym źródłem światła była lampa łukowa zasilana prądem stałym o napięciu 110 V. W roku 1926 po modernizacji wprowadzono oświetlenie żarówką o mocy 2000 W. W 1975 roku zmieniono oświetlenie na żarówki reflektorowe umieszczone w panelach na obrotowym stole. Stary reflektor latarni z soczewką Fresnela stanowi obecnie eksponat muzeum latarnictwa w Rozewiu.
Latarnia Stilo jest jedną z dwóch polskich latarni całkowicie metalowych, drugą jest latarnia w Jastarni.

Latarnia jest udostępniona do zwiedzania, wstęp płatny.

Panorama z latarni - klik




Latarnie morskie Ustka


Położenie: 54°35'22" N 16°51'25" E
Wysokość wieży: 19,5 m
Wysokość światła: 22,2 m n.p.m.
Zasięg światła: 18 Mm (około 33,3 km)
Charakterystyka światła: przerywane, okres - 6 s (światło - 4,0 s, przerwa - 2,0 s)

Latarnia położona jest w Ustce (powiat słupski) u nasady wschodniego falochronu osłaniającego wejście do portu, leżącego u ujścia rzeki Słupii do Bałtyku  (fot.). Administrowana przez Urząd Morski w Słupsku.
Latarnię stanowi ośmiokątna wieża połączona z dwuczęściowym, niewiele od niej niższym budynkiem latarników. Całość budynku skonstruowana jest z czerwonej licowanej cegły. Na wieży stoi okrągła metalowa laterna  (fot.).
Pierwszą latarnię w Ustce stanowił postawiony w roku 1871 przy stacji pilotów maszt, na który wciągano olejową latarnię z aparaturą Fresnela. Latarnia świeciła światłem czerwonym na odległość około 6 Mm, a wysokość światła wynosiła 11,6 m n.p.m. W 1892 roku postawiono nowy dwukondygnacyjny budynek stacji pilotów z dobudowaną od strony kanału portowego wieżą. Na szczycie wieży umieszczono w laternie optykę z nowocześniejszą soczewką IV klasy, ale o tych samych parametrach co poprzednia. W 1904 roku zmieniono charakterystykę światła na białe, przerywane. Budowla bez większych zmian przetrwała do dnia dzisiejszego. W roku 1993 latarnię wpisano do rejestru zabytków.
Na optykę latarni składa się cylindryczna soczewka o średnicy 100 cm i dwie żarówki o mocy 1000 W, umieszczone w dwupozycyjnym zmieniaczu. Jedna żarówka świeci, a druga stanowi rezerwę i jest automatycznie przesuwana w miejsce pierwszej, gdy ta ulegnie przepaleniu. Światło widoczne jest tylko od strony morza. Ustecka latarnia pełniła także rolę radiolatarni (do roku 1997). Latarnia jest zautomatyzowana, od roku 2010 bez obsługi latarników.

Latarnia jest udostępniona do zwiedzania. Wstęp płatny.

Panorama z latarni - klik, klik




Latarnie morskie Niechorze


Położenie: 54°05'67" N 15°03'85" E
Wysokość wieży: 45 m
Wysokość światła: 62,8 m n.p.m.
Zasięg światła: 20 Mm (około 37,05 km)
Charakterystyka światła: błyskowe, okres - 10 s (światło - 0,5 s, przerwa - 9,5 s)

Położona we wsi Niechorze (gmina Rewal, powiat Gryfice, województwo zachodniopomorskie) na wysokim brzegu klifowym  (fot.). Administrowana przez Urząd Morski w Szczecinie. Latarnia wraz z przyległymi budynkami oraz ogrodem została wpisana do rejestru zabytków.
Główny budynek latarni to kwadratowa podstawa wieży z symetrycznymi, piętrowymi przybudówkami  (fot.). Wieża (zbudowana z licowej cegły) ma przekrój ośmiokątny, na górze rozszerza się w galerię otaczającą okrągłą, murowaną podstawę przeszklonej laterny z białym daszkiem  (fot.). Na taras galerii prowadzi około 200 schodów. Latarnia od strony lądu widoczna jest z odległości kilku kilometrów, natomiast od strony morza widoczna jest tylko połowa wieży  (fot.).
Decyzja o budowie latarni w Niechorzu została podjęta w 1860 roku. W roku 1863 opracowano projekt, a budowę ukończono w 1866 roku. Laterna latarni została wyposażona w aparat Fresnela I klasy. Początkowo źródłem światła była lampa olejowa, w której palił się nasączony olejem knot. W 1945 roku laterna została zniszczona w wyniku ostrzału artyleryjskiego. Po wycofaniu się Niemców w budynku znaleziono 8 min, które na szczęście nie zdążyły wybuchnąć. Ponowne uruchomienie latarni nastąpiło po odbudowie w 1948 roku. Zastosowano elektryczne źródło światła i optykę sprowadzoną ze Szwecji. W roku 1999 przeprowadzono kapitalny remont latarni, a w roku 2000 remont przeszedł taras widokowy i laterna.
Optykę latarni stanowi obrotowy układ optyczny składający się z 4 soczewek Fresnela, żarówki o mocy 1000 W ze zmieniaczem w przypadku przepalenia oraz sterownika. Latarnia pełni funkcję jednej ze stacji brzegowych systemu AIS-PL, który umożliwia automatyczne monitorowanie ruchu statków w strefie przybrzeżnej.
W kwietniu 2012 roku tuż obok latarni otwarto Park Miniatur Latarni Morskich, w którym możemy zobaczyć perfekcyjnie wykonane miniatury wszystkich latarni polskiego wybrzeża. Miniatury wykonano w skali 1:10, co umożliwia porównanie wielkości latarni  (fot.)  (fot.)  (fot.)  (fot.).

Latarnia jest udostępniona do zwiedzania. Wstęp płatny.

Panorama z latarni - klik, klik




Latarnie morskie Świnoujście


Położenie: 53°54'96" N 14°17'05" E
Wysokość wieży: 64,8 m
Wysokość światła: 68 m n.p.m.
Zasięg światła: białe 24 Mm (około 46,3 km), czerwone 9Mm (około 16,6 km)
Charakterystyka światła: przerywane, okres - 5 s (światło - 4 s, przerwa - 1 s)

Położona w dzielnicy Warszów miasta Świnoujście na wyspie Wolin po wschodniej stronie rzeki Świny  (fot.). Administrowana przez Urząd Morski w Szczecinie. To najwyższa latarnia morska na polskim wybrzeżu Bałtyku i jedna z najwyższych na świecie. Jest to także najwyższa na świecie latarnia wykonana z cegły.
Kompleks latarni składa się z trzech części - wieża latarni jest zbudowana z ceramicznej cegły  (fot.), a od strony północnej i południowej przylegają do niej dwukondygnacyjne budynki z czerwonej cegły, w których mieściły się urządzenia radiolatarni oraz pomieszczenia dla obsługi. Wieża zakończona jest metalową laterną. Latarnia posiada sektor biały i czerwony - światło koloru czerwonego widoczne jest od strony Świny. Jako źródło światła zainstalowany jest aparat 4Fresnela I klasy. Dwupozycyjny zmieniacz zawiera dwie żarówki, każda po 4200 W.
Budowę obecnej latarni rozpoczęto w 1854 roku, a po trzech latach, 1 grudnia 1857 roku latarnia została uruchomiona. Do 1902 roku wieża latarni, od dolnej galerii do galerii górnej, miała kształt ośmioboku zwężającego się ku górze i była zbudowana z żółtej licowanej cegły. Początkowo latarnia świeciła światłem stałym, a źródłem światła była lampa Arganda zasilana olejem rzepakowym. W 1862 roku wprowadzono zasilanie olejem mineralnym. Z powodu znacznych zniszczeń cegły spowodowanych trudnymi warunkami atmosferycznymi, w latach 1902-1903 przeprowadzono kapitalny remont wieży zmieniając przy okazji jej kształt z ośmiokątnego na okrągły. Zmodernizowano wówczas źródło światła instalując palnik naftowy, a w 1905 roku wprowadzono obowiązującą do dziś charakterystykę światła. W 1921 roku zainstalowano elekryczność i żarówkę o mocy 3000 W. Od 1947 roku latarnia pełniła rolę radiolatarni, która została wyłączona w listopadzie 1999 roku. W latach 1998-2000 przeprowadzono remont, który objął wieżę wraz z przylegającymi do niej budynkami.

Latarnia jest udostępniona do zwiedzania od sierpnia 2000 roku. W jednym z przylegających do latarni budynków mieści się Muzeum Latarnictwa i Ratownictwa Morskiego. Wstęp płatny.

Panorama z latarni - klik, klik




Latarnie morskie Czołpino


Położenie: 54°43'12" N 17°14'37" E
Wysokość wieży: 25,2 m
Wysokość światła: 75 m n.p.m.
Zasięg światła: 21 Mm (około 38,9 km)
Charakterystyka światła: przerywane grupowe, okres - 8 s (przerwa - 2 s, światło - 1 s, przerwa - 2 s, światło - 3 s)

Latarnia położona jest na wysokiej wydmie (55 m n.p.m.) na terenie Słowińskiego Parku Narodowego pomiędzy jeziorami Gardno i Łebsko, na północ od osady Czołpino (około 30 minut marszu od parkingu, na którym należy pozostawić samochód). Na parkingu należy kupić bilet wstępu do Słowińskiego Parku Narodowego. Przy drodze do latarni znajdują się zabudowania, które do lat 80-tych XX wieku były zamieszkałe przez latarników. Administrowana przez Urząd Morski w Słupsku.
Latarnia została oddana do użytku w styczniu 1875 roku po trzech latach budowy. Materiały użyte do budowy latarni były dostarczane barkami drogą morską. Latarnia została zbudowana na planie koła z ciemnoczerwonej (ciemnobrunatnej) cegły. Średnica wieży u podstawy wynosi 7 m  (fot.)  (fot.). W laternie umieszczono aparat Fresnela I klasy złożony z 17 elementów dioptrycznych i 26 katadioptrycznych. Źródłem światła był palnik zasilany naftą. Od 1926 roku urządzeniem optycznym jest cylindryczny aparat Fresnela I klasy składający się z 215 elementów pryzmatycznych umieszczonych w 5 kolumnach. Wewnątrz soczewki umieszczone są dwie żarówki o mocy 1000 W.
Latarnia szczęśliwie przetrwała II wojnę światową, a w latach 1993-1994 przeszła remont podczas którego jej zewnętrzną powierzchnię pomalowano środkiem zabezpieczającym przed szkodliwem działaniem atmosfery.

Latarnia jest udostępniona do zwiedzania od 1994 roku. Wstęp płatny. W pobliżu latarni warto zobaczyć Wydmę Czołpińskę o wysokości około 40 m, która jest jednym z dwóch obszarów wydmowych, obok Wydmy Łąckiej koło Łeby, który jest udostępniony dla ruchu turystycznego  (fot.)  (fot.)  (fot.).

Panorama z latarni - klik, klik







05.2011


Na podstawie stron internetowych: http://latarnie.igel.pl, Wikipedii oraz książki Apoloniusza Łysejki Polskie latarnie morskie, wyd. ZET, Wrocław 2012.




Aktualizacja 22.11.2015






Darłowo

Darłowo

Gdańsk Nowy Port

Gdańsk Nowy Port

Jarosławiec

Jarosławiec

Hel

Hel

Kołobrzeg

Kołobrzeg

Rozewie

Rozewie

Sopot

Sopot

Stilo

Stilo

Ustka

Ustka

Niechorze

Niechorze

Świnoujście

Świnoujście

Czołpino

Czołpino



Wszystkie zdjęcia wykonane aparatami
Canon PowerShot A85 i Panasonic Lumix DMC-FZ38


Moje-morze.pl
Latarnie morskie Polski
Latarnie morskie
Stowarzyszenie Miłośników Latarń Morskich
Latarnia Gdańsk Nowy Port
Latarnia w Kołobrzegu
Latarnia na Rozewiu
Latarnie morskie Helu
Latarnia w Świnoujściu
Wikipedia - polskie latarnie morskie