Strona główna      Galeria zdjęć      Historia      Najciekawsze miejsca     



Podkarpacie to miejsce, gdzie od wieków współistniało wiele kultur, wiele nacji i wiele wyznań. Jednym z takich miejsc jest Jarosław, w którym przez setki lat mieszała się kultura polska, ruska i żydowska.
Dzięki temu w mieście jest dziś wiele różnorodnych zabytków, które warto zobaczyć. Ciekawym miejscem są też dwie podziemne trasy turystyczne zlokalizowane pod jarosławskim Rynkiem.





Jarosław Historia


Według tradycji oraz na podstawie opisów w różnego rodzaju dokumentach zakłada się, że Jarosław założył w 1031 roku książę kijowski Jarosław Mądry i od niego miasto otrzymało swą nazwę. Pierwsze pisemne wzmianki o Jarosławiu pochodzą z Kroniki ruskiej z 1152 roku określając miasto jako gród warowny, należący do księcia włodzimiersko-halickiego. W 1234 roku, podczas walk polsko-rusko-węgierskich, Jarosław zajęty został przez Węgrów. Około 1345 roku, w wyniku wojny o Ruś, król Kazimierz Wielki włączył ziemie z Sanokiem, Przemyślem i Jarosławiem w skład Polski. Z tego okresu pochodzi pierwsza lokacja Jarosławia, która wyłączała miasto spod jurysdykcji monarchy i wprowadzała prawo niemieckie na miejsce dawnego ruskiego. W 1375 roku Władysław Opolczyk nadał miastu kolejny przywilej lokacyjny na prawie magdeburskim. W 1387 roku królowa Jadwiga zajęła Ruś włączając ją w skład Korony Królestwa Polskiego. Królowa Jadwiga podarowała Jarosław Janowi z Tarnowa herbu Leliwa. Jan z Tarnowa podzielił swój majątek między dwóch synów: Jarosław przypadł w udziale Spytkowi, który przyjął nazwisko Jarosławski.
W 1443 roku Jarosław otrzymał ważne prawo handlowe, które zabraniało kupcom omijania miasta bocznymi drogami (prawo składu). Koniec XV i początek XVI wieku to kolejne najazdy Tatarów. Dla ochrony miasta wzniesiono wówczas ziemne wały, strzelnice i okopy, a kasztelan krakowski Spytek wzmocnił miasto obronnym zamkiem. Jan Tarnowski, kasztelan krakowski i wielki hetman koronny, w 1531 roku wyjednał u króla Zygmunta Starego przywileje na wolne jarmarki. Tarnowski umocnił również zamek, wystawił spichlerze i założył zwierzyniec. Syn Jana Tarnowskiego, Jan Krzysztof, kasztelan wojnicki poślubił Zofię, córkę z drugiego małżeństwa Stanisława ze Sprowy Odrowąża, która zatwierdziła przywileje nadane wcześniej miastu. Po śmierci Jana Krzysztofa, Zofia wyszła ponownie za mąż za Jana Kostkę, wojewodę sandomierskiego. Staraniem Zofii Kostkowej powstał w Jarosławiu jeden z pierwszych klasztorów jezuitów. Wojewoda Jan Kostka oddał jezuitom swój księgozbiór, a także przebudował zamek.
Po śmierci Zofii Kostkowej, w 1580 roku, majątek odziedziczyły dwie córki: Anna, żona księcia Aleksandra Ostrogskiego i Katarzyna, żona Hieronima na Międzyborzu i Brzeżanach. Po spłaceniu Katarzyny, Anna stała się posiadaczką całego majątku. Dzięki Annie Ostrogskiej zbudowano kościół i klasztor benedyktynek. W maju 1600 roku wielki pożar zniszczył większą część miasta wraz z kościołem. Dzięki pomocy Ostrogskich i Sieniawskich miasto uzyskało nowe przywileje, a Zygmunt III Waza uwolnił miasto na cztery lata od wszelkich poborów i danin. W 1622 roku na miasto spadło kolejne nieszczęście - zaraza morowa przywleczona przez kupców tureckich zdziesiątkowała mieszkańców Jarosławia, a kolejne ofiary przyniosła epidemia dżumy. W 1625 roku, w wyniku podpalenia, kolejny wielki pożar zniszczył miasto.
W 1635 roku zmarła Anna Ostrogska, a miasto i zamek podzielono pomiędzy trzy córki księżnej, z których najstarsza była Zofia, żona księcia Lubomirskiego, kolejna Katarzyna, żona Tomasza Zamojskiego i najmłodsza Anna, żona Karola Chodkiewicza, hetmana wielkiego litewskiego. W 1648 roku Jarosław padł ofiarą najazdu kozackiego. Kozacy otrzymali okup dzięki czemu nie spalili miasta, a jedynie je splądrowali. Następne lata to kolejne epidemie i najazdy Kozaków i Szwedów. W 1657 roku do Jarosławia wkroczyły wojska siedmiogrodzkie niszcząc miasto. W 1672 roku wojska tureckie i tatarskie uprowadziły znaczną ilość ludności w jasyr. Hetman Jan Sobieski na szczeście odbił wkrótce kilka tysięcy jeńców.
Po bezpotomnej śmierci Anny Chodkiewiczowej w 1659 roku majątek przypadł księciu Konstantemu Lubomirskiemu oraz Janowi Zamojskiemu, po którego śmierci cześć dóbr jarosławskich przeszła na wdowę Marię Kazimierę powtórnie zaślubioną z Janem Sobieskim. Maria Kazimiera prowadziła przez wiele lat procesy z rodziną Koniecpolskich, którzy rościli sobie pretensje do jej majątku. W 1690 roku wyrok trybunału lubelskiego zasądził ostatecznie dobra jarosławskie Marii Kazimierze, a reszta pozostała przy rodzinie Lubomirskich do początku XVIII wieku. Później Aleksander Lubomirski rozdzielił majątek między swe córki - Elżbietę Sieniawską i Mariannę Sanguszkę. Za czasów Sobieskiego dokończono obwarowania Jarosławia i zakończono budowę kurtyny murów z basztami.
Po śmierci Elżbiety Sieniawskiej i Marianny Sanguszkowej dziedzictwo Sieniawskich przeszło w ręce książąt Czartoryskich. Staraniem Czartoryskich Jarosław zaczął się odbudowywać. Wielkie zasługi dla rozwoju miasta położył również ksiądz Wacław Sierakowski, proboszcz jarosławskiej kolegiaty, a następnie biskup przemyski i arcybiskup lwowski. Dzięki niemu odnowiono uszkodzoną świątynię, wzniesiono budynki gospodarcze i urządzono na nowo parafię.
Po rozbiorze Polski, w 1772 roku, do miasta wkroczyły wojska austriackie. Po kasacie zakonów przeprowadzonych przez władze okupacyjne w obiektach benedyktynek i jezuitów urządzono składy mundurów i sprzętu wojskowego. W czasie wojen napoleońskich przez miasto przetaczały się oddziały rosyjskie, które pozostawiły po sobie choroby i kolejną zarazę. W II połowie XIX wieku Austriacy rozpoczęli rozbudowę garnizonu jarosławskiego, a miasto zamieniło się w obóz wojskowy. Stare centrum miasta zostało otoczone pierścieniem obiektów wojskowych.
Walki podczas I wojny światowej przyniosły miastu spore zniszczenia. M.in. uszkodzono budynki klasztorne benedyktynek. Pod koniec wojny w Jarosławiu powstała Polska Organizacja Narodowa, która rozpoczęła przygotowania do przejęcia władzy w mieście. Na początku listopada 1918 roku Polska Organizacja Narodowa utworzyła Reprezentację Rządu Polskiego i miasto znów stało się polskie.
Na początku II wojny światowej, w październiku 1939 roku, Niemcy wysiedlili ludność żydowską za San, do strefy rosyjskiej. Część Żydów wywieziono do getta w Bełżcu i tam zamordowano. W 1943 roku powołano w Jarosławiu obwód Związku Walki Zbrojnej, przekształcony po dwóch latach w Armię Krajową. W lipcu 1944 roku w mieście pojawiły się wojska rosyjskie, a miasto otrzymało rosyjskiego komendanta.
Po kilku miesiącach miasto znów powróciło do Polski...

Obecnie Jarosław jest miastem powiatowym w województwie podkarpackim. Leży na pograniczu Doliny Dolnego Sanu i Podgórza Rzeszowskiego nad Sanem. W 2016 roku miasto liczyło około 38000 mieszkańców.
Przez Jarosław przebiegają drogi krajowe: nr 77 (Lipnik-Przemyśl) i nr 94 (Zgorzelec-Korczowa) oraz drogi wojewódzkie nr 865, 870 i 880. Miasto leży w odległości około 33 km na północ od Przemyśla i 60 km na wschód od Rzeszowa.






Jarosław Najciekawsze miejsca


  • Ratusz  (fot.)  (fot.)  (fot.)
  • Najstarsza część obecnego ratusza pochodzi z początku XVII wieku. Po pożarze, w 1625 roku, przebudowany jako piętrowa barokowa budowla. W latach 1782-1852 wykorzystywany jako magazyny wojskowe. W 1852 roku wykupiony przez miasto od rządu austriackiego, a następnie odnowiony w stylu neogotyckim. W latach 1895-96 gruntownie przebudowany w stylu neorenesansowym, zachowanym do dziś. W 1900 roku od strony wschodniej dobudowany został areszt miejski. W 1909 roku dobudowano skrzydło zachodnie.
    Budynek ma cztery kondygnacje i charakterystyczną wieżę zegarową.

  • Kamienica Orsettich  (fot.)
  • Zbudowana pod koniec XVI wieku, murowana, ze sklepionymi pomieszczeniami w parterze i piwnicach. Z początku własność kupca Jana Raczkowskiego, w 1585 roku zakupiona przez aptekarza Stanisława Smiszowica. Od 1633 roku własność kupca krakowskiego Wilhelma Orsettiego, który przebudował kamienicę nadając jej charakter reprezentacyjnej kamienicy mieszczańskiej. W XVII wieku ozdobiona wysokim grzebieniem attyki, a w dolnej kondygnacji wprowadzono podcienia.
    Po wojnie kamienica została przekazana na cele muzealne. Obecnie siedziba jarosławskiego muzeum. We wnętrzach znajduje się częściowo zachowana polichromia z XVII i XVIII wieku. Wielka izba ma belkowy strop i fragmenty polichromii figuralnej z XVII wieku. Zachował się też portal z okresu renesansu o cechach ormiańskich.

  • Kamienica Attavantich  (fot.)
  • Trzykondygnacyjna, podpiwniczona, pod kamienicą znajdują się bardzo długie korytarze. Pierwszym właścicielem był Jan Dąbek i jego żona Anna. W 1625 roku, po pożarze, właścicielem kamienicy został włoski kupiec, Juliusz Attavanti. W 1680 roku wyremontowana przez kolejnego właściciela, Jana Metlanta – z pochodzenia Szkota, wójta jarosławskiego.
    W 1796 roku zakupiona przez gminę miejską na siedzibę magistratu i sądu. Pod koniec XIX wieku powiększona o piętro z reprezentacyjną salą lustrzaną. Mieścił sie tu urząd powiatowy, szkoła im. Stanisława Konarskiego i św. Kingi, biblioteka miejska i muzeum. W XX wieku mieściła się tu szkoła ludowa oraz Towarzystwo Muzyczne im. Fryderyka Chopina.
    Od 2009 roku kamienica jest siedzibą Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu. Mieszczą się tu Punkt Informacji Turystycznej, 3 galerie, a także Sala Lustrzana, będąca miejscem imprez kulturalnych i koncertów.

  • Kamienica Gruszewiczowska  (fot.)
  • Nazwa pochodzi od jednego z właścicieli, aptekarza Adriana Gruszewicza. Zbudowana w I połowie XVII wieku na reliktach budynku gotyckiego. Początkowo kamienica miała jedno piętro z trzema kondygnacjami piwnic, podcieniami oraz szeroką sienią, układem ganków i galerii wokół wewnętrznego dziedzińca oraz bogatymi zdobieniami w "wielkiej izbie". Przebudowana i rozbudowana w XIX wieku.

  • Kamienica królowej Marysieńki
  • Zbudowana pod koniec XVI wieku. Własność m.in. wójta Olbrachta Rubinowskiego oraz Jana "Sobiepana" Zamoyskiego i jego żony Marii Kazimiery, późniejszej Sobieskiej.
    Pod koniec XVIII wieku przebudowana w stylu klasycznym. W połowie XIX wieku własność księcia Konstantego Czartoryskiego. Charakteryzuje się klasycyzującą elewacją i reprezentacyjną "wielką izbą" im. Romualda Ostrowskiego. Obecnie siedziba Stowarzyszenia Miłośników Jarosławia.

  • Kamienica Rydzikowa  (fot.)
  • Zbudowana w XVI lub XVII wieku. Podcienia dobudowane w 1615 roku na zlecenie właściciela Wojciecha Rydzika. Kamienica posiada trzykondygnacyjny system piwnic, które dawniej były składami kupieckimi. Zlokalizowana jest tutaj Podziemna Trasa Turystyczna im. prof. Feliksa Zalewskiego.

  • Kolegiata Bożego Ciała  (fot.)  (fot.)
  • Powstała dzięki fundacji Zofii z Odrowążów Tarnowskiej w 1571 roku, zrealizowana przy organizacyjnej pomocy Piotra Skargi. Kolegiata to dawny kościół św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty, zbudowana w latach 1582-1594. Kościół w stylu renesansowym, pierwotnie jednonawowy z transeptem. Po pożarach w 1600 i 1625 roku przebudowany. W latach 1616-1624 dobudowano kaplice, kruchta z lat 1625-1628. W 1722 roku przed kościołem ustawione rzeźby Tomasza Huttera (obecnie stoją tam kopie). Po kasacie zakonu jezuitów wyposażenie kościoła uległo konfiskacie. Od 1804 roku kościół parafialny. Obecnie jest to najstarszy pojezuicki kościół w Polsce.
    Obok dawne Kolegium Jezuitów, ktorego budowę rozpoczęto w 1580 roku. Pierwotnie był to związany z kościołem czworobok, z dwukondygnacyjnymi krużgankami otwartymi na wewnętrzny dziedziniec. Po kasacie zakonu jeuitów budynki kolegium zajęte zostały na magazyny wojskowe i koszary. Podczas II wojny światowej spaliły się trzy skrzydła, które zostały rozebrane. Obecnie z dawnych zabudowań pozostało tylko jedno skrzydło mieszczące parafię.

  • Opactwo benedyktynek z kościołem św. Mikołaja i św. Stanisława Biskupa  (fot.)
  • Ufundowane przez właścicielkę miasta Annę Ostrogską, która w 1611 roku sprowadziła do Jarosławia siostry benedyktynki. Zespół klasztorno-kościelny obejmuje kościół, klasztor, kapelanię oraz dom gościnny zwany rezydencją dewotek. Otoczony jest murami i basztami.
    Kościół św. Mikołaja i Stanisława Biskupa został zbudowany w latach 1615-1624. Był świątynią jednonawową z czterema kaplicami po bokach, pełniącymi rolę naw bocznych i początkowo tylko jedną wieżą (południową). Drugą wieżę dobudowano w 1635 roku razem z z północnym skrzydłem klasztoru. Z fasady na elewację południową świątyni przeniesiono kamienny portal renesansowy, jeden z najważniejszych zabytków Jarosławia. W II połowie XVII wieku dobudowano zakrystię i kaplicę św. Stanisława Kostki, wykonano sztukaterie na sklepieniu i polichromię oraz zakończono budowę zachodniego skrzydła klasztoru.
    Po kasacie kościół został zamieniony na magazyn, a klasztor na koszary. W czasie I wojny światowej zespół został zniszczony, a następnie w latach 30-tych XX wieku odbudowany. W czasie II wojny światowej w klasztorze mieściło się więzienie, a teren opactwa był miejscem straceń.
    W 1947 roku zespół został przejęty przez Ministerstwo Kultury i Sztuki, później mieściła się tu Szkoła Budownictwa, firma "Igloopol", a od 1989 roku Kuria Metropolitalna w Przemyślu. Od lat 90-tych XX wieku trwa remont kościoła i klasztoru. Do opactwa powróciły ss. benedyktynki, erygowano Ośrodek Kultury i Formacji Chrześcijańskiej im. Służebnicy Bożej Anny Jenke.

  • Zespół klasztorno-kościelny franciszkanów reformatów
  • Wzniesiony na początku XVIII wieku dzięki fundacji jarosławskiego mieszczanina Antoniego Kwolka i Franciszka Zawadzkiego, łowczego kijowskiego. W 1716 roku biskup przemyski Jan Kazimierz Bokum dokonał konsekracji kościoła Trójcy Przenajświętszej. Kościół ozdobiono siedmioma ołtarzami, a w 1753 roku malowidłami na tęczy kościoła i frontonie. Malowidła ozdobiły również korytarze trójskrzydłowego klasztoru z wirydarzem. W latach 1909-11 wykonano polichromię na ścianach i sklepieniu kościoła.
    W latach 80-tych XX wieku dobudowano kaplicę Bożego Miłosierdzia połączoną z prezbiterium dwoma arkadami. Plac przykościelny otaczają kaplice Drogi Krzyżowej z XVIII wieku z obrazami Męki Pańskiej. Naprzeciwko kościoła kapliczka św. Jana Nepomucena.

  • Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej i klasztor dominikanów  (fot.)
  • Miejsce, w którym stoi bazylika Matki Bożej Bolesnej związane jest z legendą o cudownym pojawieniu się, w sierpniu 1381 roku, wizerunku Piety na polnej gruszy. W tym miejscu zbudowano drewnianą kapliczkę, która została spalona przez Tatarów w roku 1420. Zastąpiono ją murowanym kościółkiem gotyckim. Po zburzeniu kościółka, w latach 1629-1635, wybudowano nowy wraz z klasztorem dla jezuitów sprowadzonych do Jarosławia przez Annę Ostrogską. Jezuici przy kościele zbudowali kolegium zamiejskie z nowicjatem.
    Obecna forma światyni jest wynikiem barokowej rozbudowy w latach 1696-1713 oraz w II połowie XVIII wieku. Wyposażenie wnętrza w większości pochodzi z XVIII wieku. W głównym ołtarzu znajduje się gotycka Pieta koronowana w 1755 roku. W korytarzu klasztornym malowidła ukazujące m.in. sceny z historii cudownej figury Matki Bożej, widoki Jarosławia, Lwowa i Torunia oraz portrety Zofii z Odrowążów Tarnowskiej-Kostkowej, Anny z Kostków Ostrogskiej, Anny Aloyzy z Ostrogskich Chodkiewiczowej, Jana Kazimierza, Jakuba Sobieskiego, Jana III Sobieskiego, biskupa Aleksandra Fredry.
    Po kasacie zakonu jezuitów w 1773 roku zespół klasztorny został przekazany dominikanom. Do końca I wojny światowej w klasztorze równolegle z zakonnikami stacjonowało wojsko. W czasie II wojny światowej kościół i klasztor zajęły wojska niemieckie i zamieniły na magazyny. W 1942 roku światynię oddano wiernym. W 1966 roku kościół otrzymał miano bazyliki mniejszej, a w 1970 roku utworzono tu parafię. W październiku 2010 roku do bazyliki uroczyście wprowadzono relikwie św. Jana Pawła II. Instalacji relikwii dokonał kardynał Stanisław Dziwisz, a relikwie zostały umieszczone w ołtarzu Relikwii Św.
    Na terenie zespołu znajduje się kaplica z cudownym źródełkiem  (fot.).

  • Kościół św. Ducha
  • Wybudowany za murami miasta w II połowie XVII wieku jako kościół szpitalny, w bezpośrednim sąsiedztwie szpitala dla ubogich rozebranego w II połowie XVIII wieku. W 1797 roku przeszedł w ręce ewangelików, ponownie przejęty przez kościół rzymskokatolicki po II wojnie światowej. Wewnątrz zachował się ołtarz główny oraz obrazy Ukrzyżowania i Matki Bożej Pocieszenia z XVI-XVII wieku.
    Obecnie kościół filialny parafii Bożego Ciała przy jarosławskiej kolegiacie.

  • Cerkiew konkatedralna Przemienienia Pańskiego (greckokatolicka)  (fot.)  (fot.)
  • Zbudowana w latach 1717-1747 na terenach dawnego zamku Tarnowskich i Jarosławskich. Przebudowana w latach 1911-1912 w stylu pseudobizantyjskim. Jest głównym ośrodkiem pielgrzymkowym polskich grekokatolików. W cerkwi znajduje się słynąca łaskami ikona Matki Boskiej Jarosławskiej, zwana Bramą Miłosierdzia. W 1779 roku ikona została uznana za cudowną przez papieża Piusa VI, a w 1996 roku legat papieża Jana Pawła II, Achille Silvestrini, dokonał jej koronacji koronami papieskimi.
    W 2010 roku wnętrze świątyni ozdobił barokowy ikonostas sprowadzony z Wojewódzkiej Składnicy Zabytków Ruchomych w Łańcucie  (fot.). Pochodzi on z parafialnej cerkwi Zaśnięcia Bogurodzicy w Jarosławiu.

  • Duża synagoga  (fot.)
  • Zbudowana w 1811 roku, gruntownie wyremontowana w 1905 roku. Podczas II wojny światowej całkowicie zdewastowana przez Niemców. Po drugiej wojnie, w 1962 roku synagoga została przekazana Państwowemu Liceum Sztuk Plastycznych im. Stanisława Wyspiańskiego z przeznaczeniem na sale wystawowe. W 1990 roku wykonano remont budynku, przeprowadzono konserwację babińca oraz położono nowy dach. Od 1998 roku w budynku mieści się Instytut Informatyki Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Jarosławiu. W ostatnich latach na mocy ustawy o restytucji mienia żydowskiego, synagoga została zwrócona Gminie Wyznaniowej Żydowskiej w Krakowie. Obecnym opiekunem obiektu jest Fundacja Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego.
    Synagoga została wzniesiona z cegły na planie kwadratu o wymiarach 24x24 m i wysokości 10 m. Wewnątrz znajduje się kwadratowa główna sala modlitewna o wysokości dwóch kondygnacji, trzy parterowe przedsionki oraz nawa boczna o trzech kondygnacjach zawierających osiem pomieszczeń, w tym babińce. Główna sala modlitewna posiada sklepienie krzyżowe, podparte czterema filarami o jońskich głowicach. Do dnia dzisiejszego z oryginalnego wyposażenia zachowała się górna część oprawy Aron ha-kodesz oraz trzy tablice inskrypcyjne z lat 1811-1824, znajdujące się w zbiorach Muzeum w Łańcucie. W większości zachował się także wystrój zewnętrzny oraz charakterystyczne półokrągło zakończone okna.

  • Brama Krakowska i mury obronne
  • Dawna brama miejska z około połowy XVI wieku. Stanowiła wjazd do miasta od strony przedmieścia Wola. Zachowały się partie piwnic. Od strony północnej do bramy przylega odcinek fortyfikacji miejskiej - fosy, muru z XVII wieku i wału.

  • Gmach dawnego Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół"  (fot.)
  • Zbudowany na początku XX wieku z przeznaczeniem dla Towarzystwa Gimnastycznego Sokół. Szczyt północnej fasady budynku wieńczy rzeźba ukrzydlonego młodzieńca, personifikacji sportu, a zachodniej rzeźba sokoła. Elewacje gmachu ozdabiają płaskorzeźby: herb Jarosławia podtrzymywany przez dwa gryfy, herb "Pogoń" - dawne godło Litwy oraz orzeł z koroną na tle wieńca z liści laurowych.
    Po II wojnie światowej budynek był siedzibą Jarosławskiego Powiatowego Domu Kultury oraz kina "Gdynia", obecnie mieści się tu Miejski Ośrodek Kultury.

  • Miejska Wiata Targowa  (fot.)
  • Budowę, na wzór hali z Wrocławia, rozpoczęto w 1913 roku, jednak prace przerwała I wojna światowa. Budynek oddano do użytku w 1924 roku.

  • Podziemne Przejście Turystyczne  (fot.)  (fot.)
  • Podziemne Przejście Turystyczne w 11 salach ekspozycyjnych w bardzo ciekawy sposób prezentuje historię Jarosławia prowadząc turystów dawnymi piwnicami mieszczącymi się pod kamienicami Rynek 4,5,6.
    Jest członkiem Stowarzyszenia Podziemne Trasy Turystyczne Polski. Wejście w Centrum Kultury i Promocji w kamienicy Attavantich. Warto zaopatrzyć się w audioprzewodnik. Wejście płatne.

  • Podziemna Trasa Turystyczna im. prof. Feliksa Zalewskiego
  • Znajduje się we wschodniej pierzei jarosławskiego rynku w kamienicy nr 14, tzw. "Rydzikowej". Podziemną Trasę Turystyczną o długości około 150 m zaprojektowano w 1966 roku. Trasa ma trzy poziomy dochodzące do głębokości 9 m.
    Składa się z kilku podziemnych komór i korytarzy obudowanych cegłą. Komory pierwszej kondygnacji położone są w strefie fundamentów domu, kondygnację drugą stanowią cztery połączone ze sobą chodniki usytuowane pod wschodnią częścią kamienicy. Chodnik trzeciej kondygnacji biegnie opadowo wzdłuż ściany północnej i wychodzi poza obrys fundamentów kamienicy.
    Podziemna Trasa Turystyczna została oddana do użytku zwiedzających w czerwcu 1984 roku i nosi imię Feliksa Zalewskiego, dla upamiętnienia profesora Zalewskiego, dzięki któremu uratowano jarosławską Starówkę.
    Wejście płatne.








01.2017


Na podstawie stron internetowych: Oficjalny serwis Urzędu Miasta, Jarosław w Wikipedii i Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu.




Aktualizacja 07.01.2017






Ratusz

Ratusz

Kamienica Orsettich

Kamienica Orsettich

Podziemne Przejście Turystyczne

Podziemne Przejście Turystyczne

Miejska Wiata Targowa

Miejska Wiata Targowa

Gmach dawnego Towarzystwa Gimnastycznego Sokół

Gmach dawnego Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół"

Cerkiew konkatedralna Przemienienia Pańskiego (greckokatolicka)

Cerkiew konkatedralna Przemienienia Pańskiego (greckokatolicka)

Kolegiata Bożego Ciała

Kolegiata Bożego Ciała

Ratusz

Ratusz

Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej i klasztor dominikanów

Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej i klasztor dominikanów

Wszystkie zdjęcia wykonane aparatem Panasonic Lumix DMC-FZ300




Oficjalny serwis Urzędu Miasta Jarosławia
Jarosław w Wikipedii
Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu
Muzeum w Jarosławiu
Kolegiata Bożego Ciała w Jarosławiu