Strona główna     Galeria zdjęć     




Różne rzeczy mówi się o górnikach, nie wszyscy ich lubią i czasem lekceważą ich pracę. Jednak dopiero zjazd pod ziemię i przejście kilku kilometrów kopalnianymi chodnikami może dać namiastkę wyobrażenia jak ciężka i niebezpieczna jest praca górników.
Myślę, że po takim spacerze każdy inaczej spojrzy i pomyśli o górniczej pracy...


Zabrze Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego Guido



Kopalnia "Guido" w Zabrzu powstała w 1855 roku. Kopalnię założył hrabia Guido Henckel von Donnersmarck i właśnie od imienia hrabiego pochodzi jej nazwa. Jako pierwszy zaczęto drążyć szyb "Barbara", jednak prace przerwano po 30 m już w 1856 roku po natrafieniu na kurzawkę i uskok tektoniczny. Równolegle drążono szyb "Concordia", przemianowany później na "Guido". Na głębokości 80 m założono tu pierwszy poziom wydobywczy. W 1862 roku, na głębokości 117 m, szyb "Guido" przerwał warstwę wodonośną i został zatopiony. Dla zdobycia pieniędzy na dalsze inwestycje hrabia Donnersmarck zmuszony był powołać spółkę z Górnośląskim Towarzystwem Kolejowym. Prace podjęto w 1870 roku od osuszenia szybu, a następnie przystąpiono do dalszego drążenia do 170 m. W tym czasie podjęto wydobycie na poziomie 80 m. Jednocześnie trwały prace przy drugim szybie nazwanym "Kolejowy". Maksymalne wydobycie kopalnia osiągnęła w 1885 roku w wysokości 312 tys. ton. Dwa lata później, z powodu niskiej rentowności, hrabia sprzedał kopalnię Skarbowi Pruskiemu.
Po przejęciu kopalni przez państwo zostało ona włączona jako pole południowe do pobliskiej, również państwowej, kopalni "Królowa Luiza". Ponieważ dostępne zasoby węgla na poziomie 170 m były już w większości wybrane, w ramach kopalni "Królowa Luiza" przystąpiono do połączenia z poziomem 320 m. W pobliżu szybu "Guido" wydrążono kolejny szyb, pogłębiono również szyb "Kolejowy" osiągając w 1890 roku poziom 320 m. W 1912 roku kopalnię "Guido" połączono z nowo wybudowaną kopalnią i koksownią "Delbrűck".
Po I wojnie światowej i podziale Śląska, w 1922 roku kopalnia "Delbrűck" i "Guido" znalazła się po stronie niemieckiej i została przekazana pruskiemu koncernowi Preussag. W 1928 roku szyb "Guido" został unieruchomiony, a szyb "Kolejowy" przestał być szybem wydobywczym i służył jako szyb zjazdowy dla załogi i materiałów. Na poziomie 170 m zostały zainstalowane urządzenia odwadniające całą kopalnię.
Po II wojnie światowej kopalnia "Guido" straciła na znaczeniu i stała się nieczynnym rejonem kopalni "Makoszowy". W 1967 roku kopalnię przekształcono w Kopalnię Doświadczalną Węgla Kamiennego M-300, w której testowano nowe urządzenia i maszyny górnicze, przy okazji wydobywając niewielkie ilości węgla.
W 1982 roku, staraniem ówczesnej dyrektor Muzeum Górnictwa Węglowego w Zabrzu Krystyny Barszczewskiej, na poziomie 170 utworzony został Skansen Górniczy Guido udostępniony do zwiedzania dla turystów. Skansen działał do 2000 roku, kiedy to przystąpiono do demontażu kopalni. Na szczęście dzięki zaangażowaniu samorządu miasta Zabrze, Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego i osób prywatnych demontaż został wstrzymany, a następnie w 2007 roku utworzono Zabytkową Kopalnię Węgla Kamiennego "Guido", jako samodzielną instytucję kultury Miasta Zabrze i Województwa Śląskiego. Kopalnia wchodzi w skład Muzeum Górnictwa Węglowego w Zabrzu i leży na Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego.

Obecnie Kopalnia "Guido" stanowi unikat na skalę światową bowiem zachowane wyrobisko nie ma odpowiednika w innych tego typu ośrodkach. Kopalnię można zwiedzać na trzech poziomach: 170, 320 i 355 m. Zjazd pod ziemię odbywa się w autentycznej górniczej szoli, czyli specjalnej klatce  (fot.). Zwiedzanie kopalni odbywa się grupach z przewodnikiem.

Na poziomie 170 przewodnik opowiada o tym jak wyglądała praca w kopalni na początku jej istnienia, jak wyglądał postęp technologiczny i mechanizacja w kopalni. Na poziomie zostały zachowane oryginalne stajnie dla koni pracujących w kopalni  (fot.). Punktem kulminacyjnym poziomu jest kaplica św. Barbary, w której dla grup zorganizowanych jest możliwość odprawienia mszy świętej  (fot.).

Na poziomie 320 przechodzimy autentycznym kopalnianym chodnikiem  (fot.)  (fot.)  (fot.), poznajemy techniki górnicze od końca XIX wieku aż do czasów współczesnych. Przewodnik demonstruje pracę wielkich kombajnów do wydobywania węgla: chodnikowego i ścianowego  (fot.)  (fot.). Część trasy na tym poziomie pokonamy podwieszaną kolejką elektryczną, jedyną tego typu na świecie  (fot.). Zwiedzanie tego poziomu kończy się w najgłębiej położonym pubie w Europie, gdzie oprócz piwa "Guido" możemy również napić się kawy czy kupić pamiątki.
Czas zwiedzania poziomów 170 i 320 to około 2,5 godziny, a długość trasy wynosi 3,5 km. Temperatura pod ziemia wynosi około 13-16 stopni.

Na poziomie 355, otwartym w lutym 2016 roku, kopalnia oferuje wycieczki w ramach dwóch tras o nazwach "Mroki kopalni" i "Górnicza szychta". Pierwsza to wycieczka w rejon ostatniej czynnej ściany wydobywczej, a kopalnia na tym poziomie wygląda tak, jak zostawili ją górnicy w ostatnich latach działalności w XX wieku. Na trasie turyści przechodzą ciasnymi przejściami o sporym nachyleniu, a towarzyszą im różnego rodzaju urządzenia (przenośniki zgrzebłowe, rurociągi do tłoczenia podsadzki i inne). Punktem kulminacyjnym jest ciasne przejście przez ponad stumetrową ścianę węglową o sporym nachyleniu. Strop w tym miejscu podtrzymują gęsto rozstawione stojaki Valent, popularnie zwane walenciokami. Ściana jest ostatnim miejscem fedrunku w Kopalni "Guido". Trasa pogrążona jest w ciemnościach, a jedynym źródłem światła są osobiste lampki górnicze, które otrzymują turyści. Z poziomu 355 przechodzi się do stacji osobowej kolejki podwieszanej, która przewozi ich w pobliże pubu. Długość trasy wynosi około 4,5 km, a czas zwiedzania to 2,5 godziny.
Trasa "Górnicza szychta" prowadzi w obszar ściany wydobywczej nr 4 eksploatowanej w celach szkoleniowo-badawczych w drugiej połowie XX wieku. Przed zjazdem otrzymuje się pełny ekwipunek i strój sztygarski m.in. flanelową koszulę, gumioki, hełm oraz lampę z pokrowcem. Trasa ma 1,5 km długości, a w tym czasie sztygar zleci turystom m.in. przeniesienie kilkudziesięciokilogramowego rurociągu, montaż przenośnika taśmowego, przycięcie drewnianego stempla czy zabudowę lutni wentylacyjnej. Podobnie jak w poprzedniej trasie, kulminacyjny punkt stanowi przejście przez stumetrową ścianę węglową o sporym nachyleniu. Trasa, tak jak poprzednia, kończy się w pubie. A po wyjeździe na powierzchnię przyjdzie czas na górniczą łaźnię. Czas przejścia trasy to około 3,5 godziny.


Zabytkowa Kopalnia Węgla Kaminnego "Guido" znajduje się w Zabrzu, mieście na prawach powiatu w województwie śląskim. Miasto leży na Wyżynie Śląskiej, nad rzekami Kłodnicą i Bytomką. W 2014 roku miasto liczyło 177 000 mieszkańców.





08.2017


Na podstawie stron internetowych: Strona Kopalni "Guido" oraz Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego "Guido" w Wikipedii.




Aktualizacja 19.08.2017






Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego Guido

Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego Guido

Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego Guido

Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego Guido

Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego Guido

Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego Guido

Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego Guido

Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego Guido

Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego Guido

Wszystkie zdjęcia wykonane aparatem Panasonic Lumix DMC-FZ300




Strona Kopalni "Guido"
Szlak Zabytków Techniki - Kopalnia Guido w Zabrzu
Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego "Guido" w Wikipedii
Muzeum Górnictwa Węglowego