Strona główna    Galeria zdjęć - Tarnica    Galeria zdjęć - Połonina Wetlińska    Galeria zdjęć - Połonina Caryńska    Galeria zdjęć - Ciuchcia   
Galeria zdjęć - Rejs po jeziorze Solińskim    Galeria zdjęć - Park miniatur             Bieszczady    Tarnica    Połonina Wetlińska   
Połonina Caryńska    Ciuchcia    Rejs    Park miniatur   




Anioły są takie ciche
Zwłaszcza te w Bieszczadach
Gdy spotkasz takiego w górach
Wiele z nim nie pogadasz

Najwyżej na ucho ci powie
Gdy będzie w dobrym humorze
Że skrzydła nosi w plecaku
Nawet przy dobrej pogodzie

Anioły są całe zielone
Zwłaszcza te w Bieszczadach
Łatwo w trawie się kryją
I w opuszczonych sadach

Tak Stare Dobre Małżeństwo śpiewało o bieszczadzkich aniołach :-) Ja żadnego anioła w Bieszczadach nie spotkałem, ale one gdzieś tam są, jestem tego pewny, może po prostu zbyt nieuważnie się przyglądałem. One na pewno są, bo tak przepiękną krainą muszą opiekować się Dobre Anioły.
Do tej pory byłem zauroczony Tatrami i Pieninami, teraz doszły Bieszczady :-)




           
        



Bieszczady O Bieszczadach


Bieszczady to zachodnia część Beskidów Wschodnich (zaliczanych do Zewnętrznych Karpat Wschodnich) położona między Przełęczą Łupkowską a Przełęczą Wyszkowską. Najwyższym szczytem Bieszczadów jest położony na Ukrainie Pikuj (1409 m npm), w polskiej części najwyższa jest Tarnica (1346 m npm). Bieszczady dzielą się na dwie części:
  • Bieszczady Zachodnie
  • - położone na terenie Polski, Słowacji i Ukrainy. Rozciągają się od Przełęczy Użockiej (853 m npm) na wschodzie po Przełęcz Łupkowską (640 m npm) na zachodzie. Charakterystyczne dla krajobrazu Bieszczadów są równoległe, długie, ciągnące się z północnego zachodu na południowy wschód pasma górskie, których wysokość wzrasta z zachodu na wschód. Najwyższym szczytem Bieszczadów Zachodnich jest Tarnica (1346 m npm).
    Na zachodzie Bieszczady Zachodnie graniczą z Beskidem Niskim, na północy z Górami Sanocko-Turczańskimi, na wschodzie z Bieszczadami Wschodnimi, a na południu z Wyhorlatem. Na terenie Bieszczadów Zachodnich można wyróżnić pasma górskie:
    • Pasmo Graniczne
    • Ciągnie się od Przełęczy Łupkowskiej po Przełęcz Użocką. Granią tego pasma biegnie granica ze Słowacją, a od szczytu Krzemieniec na wschód z Ukrainą. Przez to pasmo przebiega dział wód oddzielający zlewiska Morza Bałtyckiego i Morza Czarnego.
    • Pasmo Połonin
    • Najwyższe pasmo długości 30 km obejmujące od zachodu kolejno: Połoninę Wetlińską, Połoninę Caryńską, Bukowe Berdo, gniazdo Tarnicy i Połoninę Bukowską.
    • Wysoki Dział
    • Rozciągający się pomiędzy Komańczą a Cisną, rozdzielający doliny Osławy i Jabłonki.
    • Pasmo Łopiennika i Durnej
    • Ciągnące się od przełęczy, po której biegnie droga Cisna - Jabłonki, po Dołżycę, do pasma zaliczany jest także masyw Falowej.

  • Bieszczady Wschodnie
  • - położone na terenie Ukrainy. Rozciągają się od Przełęczy Użockiej (853 m npm) na zachodzie do Przełęczy Wyszkowskiej (930 m npm) na wschodzie. Najwyższym szczytem jest Pikuj (1409 m npm), który jest jednocześnie najwyższym szczytem całych Bieszczadów.
Klimat Bieszczadów jest umiarkowany ciepły, przejściowy, z dominacją cech klimatu kontynentalnego. Lata są ciepłe: średnia temperatura wynosi około 15°C, w wyższych partiach chłodniej. Zimy są mroźne: temperatury średnie od –5°C w dolinach, do poniżej –10°C powyżej granicy 1300 m npm. Najzimniejszym miesiącem jest luty. Pokrywa śnieżna utrzymuje się przez 90-140 dni w roku.
Roczna suma opadów w Bieszczadach waha się w granicach 800 - 1200 mm. Na wysokości ponad 550 m npm opady przekraczają 1000 mm rocznie, a na najwyższych szczytach przekraczają nawet 1200 mm rocznie. Miesiącem o najwyższej liczbie opadów jest lipiec.
W styczniu i w lutym występuje zjawisko inwersji temperatury, wskutek czego powietrze w wyższych partiach staje się bardzo przejrzyste, można wówczas podziwiać Tatry odległe od Bieszczadów o ponad 130 km.

Główną rzeką polskich Bieszczadów jest San, którego długość na tych terenach wynosi 163 km. Największe dopływy Sanu to: Wołosaty (28 km), Solinka z Wetlinką (48 km), Hoczewka (28 km), Osława z Osławicą (65 km), Czarny (23 km). Bardzo niewielka część we wschodniej części Bieszczadów należy do dorzecza Dniestru, czyli zlewiska Morza Czarnego (około 200 km2).

W Bieszczadach podobnie jak i w innych górach, roślinność zmienia się piętrowo od podnóży do szczytów, jednak układ pięter roślinnych jest odmienny od innych pasm górskich. Wyróżnia się tu tylko 3 piętra roślinne:

- piętro pogórza (do 500 m npm), które tworzą lasy grądowe, czyli wielogatunkowe lasy liściaste z udziałem dębu, grabu, jodły i lipy.
- piętro regla dolnego (500 - 1150 m npm), czyli królestwo buczyn z domieszkami jodły i świerka.
- piętro połonin (powyżej 1150 m npm).

Fauna polskiej części Bieszczadów to 25 gatunków ryb, 10 gatunków płazów (salamandra plamista) i 7 gadów (wąż Eskulapa, żmija zygzakowata), około 150 gatunków ptaków (orzeł przedni, orlik krzykliwy, myszołów, kruk, puchacz, puszczyk uralski, sóweczka) i 51 gatunkow ssaków (dzik, borsuk, wydra, lis, jeleń, bóbr). Bieszczady to ostoja grubej zwierzyny - można tu spotkać niedźwiedzie, wilki, rysie, żbiki czy żubry.

W polskich Bieszczadach rośnie około 30 gatunków roślin, które nie występują w pozostałej części Beskidów (olsza zielona, goździk skupiony, fiołek dacki, wężymord górski, lulecznica kraińska, ciemiernik czerwonawy, smotrawa okazała). Występuje tu 6 wschodniokarpackich endemicznych roślin kwiatowych, czyli takich, które rosną tylko w Karpatach Wschodnich (pszeniec biały, tojad tauryjski karłowaty, goździk kartuzek skalny, przywrotnik turkulski, lepnica karpacka, tojad wschodniokarpacki). Bieszczadzkim endemitem jest, nie występujący nigdzie indziej, boczniak wetliński, grzyb podobny do hodowlanego boczniaka.

W celu ochrony przyrody na terenie Bieszczadów utworzono w 1973 roku Bieszczadzki Park Narodowy. Obecnie BdPN jest trzecim co do wielkości parkiem narodowym w Polsce, a jego powierzchnia wynosi ponad 29000 ha. Park chroni najwyższe partie polskiej części Karpat Wschodnich. Otulinę parku stanowią dwa parki krajobrazowe: Ciśniańsko-Wetliński i Doliny Sanu. System ochrony przyrody uzupełniają różnorodne rezerwaty.
W 1992 roku, w celu ochrony bogactwa przyrodniczo-kulturowego obszarów przygranicznych Polski, Słowacji i Ukrainy pod auspicjami UNESCO utworzono Międzynarodowy Rezerwat Biosfery "Karpaty Wschodnie". Obejmuje on swoim zasięgiem trzy parki narodowe: Bieszczadzki Park Narodowy, Park Narodowy Połoniny na Słowacji oraz Użański Park Narodowy na Ukrainie. W 1998 roku Bieszczadzki Park Narodowy jako drugi w Polsce (po Białowieskim Parku Narodowym) otrzymał Dyplom Europejski przyznany przez Radę Europy w uznaniu za wysiłki włożone w ochronę unikalnych w skali kontynentu wartości przyrodniczych.



Bieszczady Tarnica


Tarnica (1346 m npm) jest najwyższym szczytem polskiej części Bieszczadów. Wznosi się ponad 500 m ponad dolinę Wołosatki. Leży na końcu Pasma Połonin, w grupie tzw. gniazda Tarnicy i Halicza. Od sąsiedniego masywu Krzemienia oddzielona jest Przełęczą Goprowską, a z Szerokim Wierchem łączy się ostro wciętą w grzbiet przełęczą o wysokości 1275 m npm. Nazwa góry pochodzi właśnie od tej przełęczy, bowiem w języku rumuńskim słowo "tarnita" oznacza siodło, przełęcz. Na szczycie Tarnicy ustawiono w 1987 roku żelazny krzyż upamiętniający pobyt w 1953 roku Karola Wojtyły.
Tarnica jest znakomitym punktem widokowym, w pogodne dni można dostrzec nawet szczyty Tatr.

Punktem startowym naszej wycieczki na Tarnicę będzie Wołosate, kiedyś ludna wieś, zniszczona po II wojnie światowej. Teraz Wołosate to zaledwie kilka budynków... Samochód zostawiamy na ostatnim parkingu i kierujemy się do punktu kasowego BdPN. Po zakupie biletu rozpoczynamy wędrówkę szlakiem niebieskim. Idziemy przez łąkę, a następnie polną drogą, a towarzyszą nam bardzo ładne widoki na Tarnicę, Szeroki Wierch, Połoninę Caryńską i Pasmo Graniczne ze szczytem Kańczowej  (fot.)  (fot.)  (fot.).
Wkrótce dochodzimy do skraju lasu, wspinamy się teraz schodami. Szlak w sumie jest dość łagodny, prowadzi malowniczym lasem, drewnianymi kładkami  (fot.). Przed nami kolejne kamienne schody, po pokonaniu których dochodzimy do krawędzi lasu. Mamy stąd bardzo ładne widoki  (fot.). Niestety, wkrótce rozpoczyna się część szlaku z szerokimi, drewnianymi schodami, a właściwie progami przeciwerozyjnymi. Schody powstały w 2015 roku i były kontrowersyjną i szeroko, najczęściej nieprzychylnie, komentowaną inwestycją  (fot.). Oficjalna wersja głosiła, że progi powstały w celu ochrony przyrody, ponieważ turyści wydeptywali wciąż nowe ścieżki ingerując w otoczenie przyrodnicze obok szlaku. Faktem jest, że obecnie nie widać zbyt wielu ścieżek poza schodami (ogrodzonymi jeszcze wyjątkowo brzydką taśmą), ale schody (progi) szpecą jednak krajobraz...
Koszmarne schody będą nam już towarzyszyły aż do Przełęczy pod Tarnicą. Podejście nie jest w sumie trudne, choć dość długie. Dochodzimy na przełęcz i dalej idziemy szlakiem żółtym. Czeka nas jeszcze 10-15 minut podejścia kolejnymi schodami. Na szczycie Tarnicy stoi żelazny krzyż postawiony tu w 1987 roku  (fot.), a widoki z wierzchołka naprawdę zapierają dech w piersiach. Widać stąd Szeroki Wierch, Krzemień, Kopę Bukowską, Halicz, Połoninę Caryńską oraz ukraińską część Bieszczadów z Pikujem na czele  (fot.)  (fot.)  (fot.)  (fot.). Jedynym mankamentem jest wyjątkowo silny wiatr, który utrudnia nawet spokojne utrzymanie aparatu fotograficznego.
Schodzimy z Tarnicy i po dotarciu na przełęcz kierujemy się w górę, w kierunku Szerokiego Wierchu. Do końca wycieczki będziemy szli za znakami czerwonymi. Idziemy dość stromo w górę i wkrótce osiągamy Tarniczkę (1315 m npm), najwyższy punkt Szerokiego Wierchu. Widoki z Tarniczki są równie imponujące co z Tarnicy. Widzimy Krzemień, Bukowe Berdo, Halicz, Tarnicę, Rozsypaniec, Przełęcz Goprowską  (fot.)  (fot.). Teraz szlak biegnie wygodnie grzebietem Szerokiego Wierchu mijając jego kolejne kulminacje: 1268, 1206, 1240 m npm. Podejścia są bardzo krótkie, a cały czas towarzyszą nam piękne widoki na Dolinę Terebowca, Bukowe Berdo, Krzemień, Połoninę Caryńską oraz obie Rawki  (fot.)  (fot.). Dochodzimy do ostatniej kulminacji Szerokiego Wierchu, stąd szlak będzie nas prowadził już tylko w dół.
Początkowo schodzimy dość stromo, a po wejściu do lasu już coraz łagodniej. Mijamy wiatę i dochodzimy do potoku Terebowiec. Odtąd wędujemy już wygodną drogą doliną tego potoku. Przechodzimy obok małego hoteliku i dyrekcji Bieszczadzkiego Parku Narodowego i po chwili jesteśmy na parkingu w Ustrzykach Górnych. Teraz czeka nas kilkukilometrowa (około 6 km) wędrówka drogą do Wołosatego albo przejazd busem lub autostopem.
  • Wołosate-Przełęcz pod Tarnicą 4,6 km, przewyższenie 540 m, czas 2 godz., znaki
  • Przełęcz pod Tarnicą-Tarnica 0,4 km, przewyższenie 70 m, czas 10 min., znaki
  • Tarnica-Przełęcz pod Tarnicą-Szeroki Wierch 1,7 km, przewyższenie 60 m, czas 30 min., znaki     
  • Szeroki Wierch-Ustrzyki Górne 6,5 km, przewyższenie 40 m, czas 2 godz. znaki

Bieszczady Połonina Wetlińska


Połonina Wetlińska (1255 m npm) to masyw o kilku wierzchołkach którego kontynuacją jest Smerek (1222 m npm), oddzielony od masywu Połoniny Wetlińskiej Przełęczą Orłowicza (1075 m npm). Poprzez Przełęcz Wyżną masyw Połoniny Wetlińskiej łączy się z Działem. Kulminacjami Połoniny Wetlińskiej są: Z masywu roztaczają się bardzo piękne widoki, znajduje się tu również najwyżej położone bieszczadzkie schronisko "Chatka Puchatka" ( 1228 m npm).

Wycieczkę rozpoczynamy na Przełęczy Wyżnej, zwanej też czasem Przełęczą nad Berehami. Na płatnym parkingu możemy tu zostawić samochód. Z parkingu i początkowego odcinka szlaku mamy wspaniałe widoki na Połoninę Caryńską, Połoninę Wetlińską ze schroniskiem, Małą Rawkę i gniazdo Tarnicy  (fot.)  (fot.). Kupujemy bilet do BdPN i ruszamy w górę szeroką ścieżką, a w zasadzie drogą wciąż podziwiając piękne widoki. Za punktem znajdują się dwa pomniki: pierwszy poświęcony Jerzemu Harasymowiczowi, poecie i wielkiemu miłośnikowi Bieszczadów, drugi postawiony ku czci ofiar gór i ratowników niosących im pomoc. Szlak początkowo biegnie bardzo łagodnie, jednak stopniowo robi się coraz bardziej stromy. Wkrótce wchodzimy do lasu i pniemy się coraz bardziej w górę  (fot.). Dochodzimy do miejsca, gdzie spotykamy szlak czarny z Górnej Wetlinki. Idziemy teraz kamienistą drogą przez las, zwaną "końską drogą". Wychodzimy z lasu na rozległą połoninę i naszym oczom ukazują się wspaniałe, górskie widoki  (fot.)  (fot.). Idziemy teraz łukiem w poprzek stoku i po kilkunastu minutach dochodzimy do schroniska "Chatka Puchatka" (1228 m npm)  (fot.). Schronisko powstało w latach 50-tych XX wieku jako punkt obserwacyjny dla wojska. Po przekazaniu go przez wojsko pierwszymi użytkownikami byli harcerze, później studenci, w końcu budynek przejął PTTK. Okolice schroniska to doskonały punkt widokowy. Widzimy Połoninę Caryńską, prawie cały grzbiet Połoniny Wetlińskiej, Tarnicę, Rawki i pasmo graniczne  (fot.)  (fot.).
Skręcamy teraz na zachód i szlakiem czerwonym idziemy grzbietem Połoniny Wetlińskiej. Ścieżka jest teraz bardzo wygodna i łatwa. Dochodzimy do siodła między Rohem (najwyższą kulminacją Połoniny Wetlińskiej, niedostępnym dla turystów), a Osadzkim Wierchem, który jest tylko o dwa metry niższy od Roha. Teraz czeka nas podejście na skałki Osadzkiego Wierchu, a nagrodą będą wspaniałe widoki. Widzimy Pasmo Graniczne z Wielką Rawką, Smerek, Połoninę Caryńską, dolinę Sanu oraz pasmo Otrytu  (fot.)  (fot.).
Schodzimy teraz w kierunku Przełęczy Orłowicza, mijamy Hnatowe Berdo i przez Szare Berdo osiągamy przełęcz (1075 m npm). Przełęcz nazwano imieniem Mieczysława Orłowicza, jednego z pionierów turystyki górskiej w Polsce. W rzeczywistości są to dwa obniżenia rozdzielone niewielkim garbem. Położona bardziej na zachód przełęcz jest usytuowana wyżej (1094 m npm) i tam właśnie znajduje się węzeł szlaków turystycznych. Na wschód od niej leży drugie, niższe obniżenie (1075 m npm), dawniej zwane Żołobyną. Szlak czerwony prowadzi nas teraz dalej w kierunku Smereka. Wznosimy się łagodnie wśród niewielkich skałek i dość szybko docieramy na niższy z wierzchołków Smereka ze stojącym na nim krzyżem  (fot.). Główny wierzchołek Smereka (1222 m npm) leży nieco na północ i od 1997 roku jest niedostępny dla turystów ze względu na ochronę stanowisk rzadkich roślin. Krzyż na Smereku ustawiono w 1977 roku, upamiętnia 600-lecie Diecezji Przemyskiej. Smerek jest wspaniałym punktem widokowym - możemy zobaczyć Wetlinę, Pasmo Graniczne, Wysoki Dział oraz pięknie prezentującą się Połoninę Wetlińską  (fot.)  (fot.).
Rozpoczynamy zejście ze Smereka wciąż szlakiem czerwonym. Zejście będzie dość długie i męczące, bo różnica poziomów między wsią Smerek a wierzchołkiem Smereka jest znaczna (ponad 600 m). Schodzimy ostro w dół wśród skalnych rumowisk, zwanych w Bieszczadach grechotami. Ostatni rzut oka na Smerek i osiągamy granicę lasu, szlak teraz biegnie już dużo łagodniej. Idziemy bukowymi lasami, zarastającymi polankami i młodnikami, wąską ścieżką, która podczas deszczowej pogody może być bardzo błotnista. Po długim zejściu wychodzimy z lasu i przechodzimy przez nowy most na Wetlince  (fot.). Jeszcze krok i dochodzimy do szosy skąd do możemy dojechać do Wetliny i na Przełęcz Wyżną.
  • Przełęcz Wyżna-schronisko "Chatka Puchatka" 2,4 km, przywyższenie 350 m, czas 1 godz. 5 min., znaki
  • "Chatka Puchatka"-Połonina Wetlińska-Przełęcz Orłowicza 5,4 km, przewyższenie 150 m, czas 1 godz. 30 min., znaki
  • Przełęcz Orłowicza-Smerek 1,2 km, przewyższenie 120 m, czas 30 min., znaki
  • Smerek-Smerek (wieś) 6,5 km, przewyższenie 30 m, czas 1 godz. 20 min., znaki

Bieszczady Połonina Caryńska


Połonina Caryńska (1297 m npm) to masyw górski położony między dolinami Prowczy i Wołosatego. W masywie wyróżnia się cztery kulminacje, z których najwyższy jest Kruhly Wierch (1297 m npm). Pozostałe mają wysokośći: 1245, 1239 i 1148 m npm. Z Połoniny Caryńskiej rozciągają się piękne widoki na masyw Wielkiej Rawki, Połoninę Wetlińską oraz Tarnicę i Halicz.

Wycieczkę na Połoninę Caryńską rozpoczynamy w Ustrzykach Górnych. Samochód najlepiej zostawić na parkingu obok którego rozpoczyna się szlak czerwony (za skrzyżowaniem). Kupujemy bilet wstępu do BdPN i tuż za parkingiem wchodzimy na wąską kładkę przerzuconą nad nurtem Wołosatego  (fot.). Niedaleko za potokiem ścieżka skręca w las i zaczyna się podejście  (fot.). Dochodzimy do małej przydrożnej kapliczki  (fot.) i bardzo stromym lasem (kamienne schody) wspinamy się na jego skraj. Po wyjściu z lasu mamy ładne widoki na połoniny  (fot.). Teraz już łagodnie i wkrótce docieramy do głównego grzbietu Połoniny Caryńskiej. Po dość stromym, ale krótkim podejściu docieramy na wschodni wierzchołek Połoniny (1239 m npm).
Tu spotykamy się ze znakami szlaku zielonego w kierunku Przysłupu Caryńskiego. Mamy stąd wspaniałe widoki na Tarnicę, Bukowe Berdo, Krzemień, Szeroki Wierch, Halicz i Rozsypaniec  (fot.). W kierunku południowym pięknie prezentuje się masyw Wielkiej i Małej Rawki  (fot.). Ze wschodniego wierzchołka Połoniny idziemy w kierunku zachodnim i po krótkim podejściu dochodzimy na główny wierzchołek Połoniny Caryńskiej (1297 m npm). Z wierzchołka widok na Połoninę Wetlińską  (fot.).
Po zdobyciu głównego wierzchołka Połoniny idziemy już tylko w dół, w kierunku Berehów Górnych. Szlak jest dość niewygodny i stromy, bo różnica poziomów przekracza 500 m. Na zejściu trzeba bardzo uważać, zwłaszcza wtedy, gdy szlak jest mokry i śliski. Wkrótce wchodzimy w las, który będzie nam towarzyszył już do końca wycieczki. Mijamy wiatę BdPN, przechodzimy przez kilka mostków na malowniczym strumieniu  (fot.) i zbliżamy się do Berehów Górnych. Po prawej stronie warto zwrócić uwagę na stary bojkowski cmentarz. Leży on w miejscu, gdzie kiedyś stała cerkiew. Do dziś zachowało się kilkanaście bardzo ładnych nagrobków  (fot.)  (fot.).
Dochodzimy do parkingu w Berehach Górnych, stąd powrót do Ustrzyk Górnych busem bądź autostopem.
  • Ustrzyki Górne-Połonina Caryńska (połączenie ze szlakiem zielonym) 4,1 km, przewyższenie 590 m, czas 2 godz., znaki
  • Połonina Caryńska (połączenie ze szlakiem zielonym)-Połonina Caryńska (Kruhly Wierch) 1,9 km, przewyższenie 100 m, czas 35 min., znaki
  • Połonina Caryńska (Kruhly Wierch)-Berehy Górne (Brzegi Górne) 2,7 km, czas 1 godz., znaki

Bieszczady Bieszczadzka Ciuchcia


Bieszczadzka Kolejka Leśna prowadzi działalność na części dawnej kolejki wąskotorowej, która powstała w Bieszczadach jeszcze przed I wojną światową. Kolejka powstała w celu przewozu drewna, największego dobra w Bieszczadach. W 1963 roku uruchomiono również ruch pasażerski. Wraz z upływem lat kolejka traciła swoje znaczenie, ruch pociągów ostatecznie wstrzymano w 1994 roku.
W 1996 roku powstała Fundacja Bieszczadzkiej Kolejki Leśnej, która postawiła sobie za cel przywrócenie ruchu na torach starej kolejki. Dzięki staraniom Fundacji 4 lipca 1997 roku na trasę Majdan-Przysłup ponownie wyjechał pociąg.
Obecnie Fundacja prowadzi ruch na dwóch trasach: Majdan-Przysłup (przez Cisną i Dołżycę) długości 12 km oraz Majdan-Balnica długości 9 km do nieistniejącej już wsi położonej na samej granicy polsko-słowackiej. Trasa do Przysłupu prowadzi wśród bieszczadzkich gór i pagórków wijąc się malowniczo w dolinie Solinki i Dołżyczki  (fot.)  (fot.)  (fot.)  (fot.), trasa do Balnicy w większości prowadzi przez gęste lasy.
Na co dzień pociągi prowadzone są przez lokomotywy spalinowe typu Lyd2 i Lxd2  (fot.), w weekendy pociągi prowadzi także parowóz Kp4  (fot.), który obsługuje również dodatkowe, poza rozkładem kursy, na skróconej trasie z Majdanu do Dołżycy.
Bazą kolejki jest stacja w Majdanie koło Cisnej  (fot.). Na stacji można zwiedzić skansen starego taboru wąskotorowego  (fot.)  (fot.) oraz zajrzeć do zabytkowego budynku stacyjnego z ekspozycją muzealną. Wystawa prezentuje wiele pamiątek z różnych okresów funkcjonowania wąskotorówki. Są to m.in. czapki, naszywki, mundury, lampy, zakrętarki, olejarki, młoty, tablice ostrzegawcze, tablice przystanków oraz wiele innych ciekawych przedmiotów  (fot.)  (fot.)  (fot.).

Bieszczady Rejs po jeziorze Solińskim


Budowę zapory na Sanie rozpoczęto w 1960 roku choć pierwszy projekt powstał już w dwudziestoleciu międzywojennym. Główne prace ziemne i roboty fundamentowe zakończono w 1964 roku, w tym samym roku rozpoczęto wznoszenie korpusu tamy. Podstawowe prace betoniarskie przy zaporze zakończono w lutym 1968 roku. Wstępny rozruch pierwszej turbiny elektrowni miał miejsce 9 marca 1968 roku, a 20 lipca tego roku oddano zaporę do eksploatacji. Wysokość zapory wynosi 82 m, długość 664 m.
Powstały po zakończeniu budowy tamy zbiornik ma powierzchnię około 22 km2, a jego pojemność wynosi 472 mln m3. Linia brzegowa jeziora ma długość około 166 km. Maksymalna głębokość przy zaporze wynosi 60 m.
Jezioro Solińskie  (fot.) stało się jedną z największych atrakcji Bieszczadów. Wokół jeziora powstało wiele ośrodków wypoczynkowych, a najbardziej obleganymi przez turystów miejscowościami są Polańczyk i Solina. Z obu tych miejscowości w sezonie letnim wypływają w rejsy po jeziorze liczne statki wycieczkowe.
Z Polańczyka można m.in. popłynąć w rejs statkiem "Tramp". "Tramp" to dawny okręt Marynarki Wojennej, który był wykorzystywany jako stawiacz min. W 1994 roku został przebudowany na statek pasażerski. Statek jest wyposażony w urządzenia nagłaśniające. Rejsy odbywają się co godzinę i trwają około 60 minut. Statek płynie obok Wyspy Zajęczej w kierunku zapory, przepływa obok WZW "Jawor", Martwego Lasu i opływa Wyspę Skalistą  (fot.)  (fot.)  (fot.)  (fot.)  (fot.).
Statek "TRAMP" jest laureatem I Nagrody w konkursie turystycznym Urzędu Marszałkowskiego województwa podkarpackiego w kategorii "Niezapomniane Przeżycie".

Bieszczady Park miniatur świątyń


Park Miniatur Świątyń w Myczkowcach - Centrum Kultury Ekumenicznej im. Jana Pawła II, mieści się na terenie Ośrodka Wypoczynkowo-Rehabilitacyjnego Caritas Diecezji Rzeszowskiej. Centrum Kultury Ekumenicznej zostało otwarte 16 października 2007 roku w 29. rocznicę wyboru Jana Pawła II na papieża.
Na 10 wzgórzach, na obszarze około 0,8 ha, zostało ustawionych 140 makiet w skali 1:25 najstarszych drewnianych kościołów, cerkwi prawosławnych i greckokatolickich z terenów południowo-wschodniej Polski, Słowacji i Ukrainy  (fot.)  (fot.)  (fot.)  (fot.)  (fot.)  (fot.). Makiety zostały wykonane przez zespół osób pod kierunkiem Janusza Kuliga, rzemieślnika z Chmielnika koło Rzeszowa, natomiast architekturę terenu przygotował Norbert Piekarski z Bliznego.
Makiety przedstawiają architekturę Pogórzan, Dolinian, Łemków i Bojków, rozmieszczone są według lokalizacji na terenie zamieszkiwania poszczególnych grup etnograficznych. Między wzgórzami są alejki spacerowe oraz altana do odpoczynku i refleksji.



07.2016


Na podstawie stron internetowych: Bieszczady w Wikipedii i www.twojebieszczady.net oraz przewodnika Bieszczady z plecakiem, wydawnictwo Bezdroża 2006. Czasy przejścia podano według mapy Bieszczadzkie pogranicze polsko-słowackie, wydawnictwo Compass 2015.


Aktualizacja 17.07.2016





Adam Ziemianin

Zabieszczaduj dzisiaj z nami
niech pokłonią ci się połoniny
zabieszczaduj razem z aniołami
lot swój kieruj do Górnej Wetliny

Zabieszczaduj znowu z nami
tutaj czas anielsko płynie
każdy potok gada z aniołami
o bieszczadzkiej wspomina krainie

Studnie tutaj zarosły wspomnieniem
sady tutaj pokrzywione dziko
w procesji sierpniowej schodzą zioła
do cerkiewek pukają po cichu

Ta kraina święta niepojęta
w tej krainie pięknie tajemniczo
tu nad nami bieszczadzkie anioły
uskrzydlone bieszczadzką modlitwą


Park Miniatur Świątyń

Park Miniatur Świątyń

Połonina Caryńska

Połonina Caryńska

Połonina Caryńska

Połonina Caryńska

Połonina Caryńska z Przełęczy Wyżnej

Połonina Caryńska z Przełęczy Wyżnej

Połonina Caryńska ze szlaku do Chatki Puchatka

Połonina Caryńska ze szlaku do Chatki Puchatka

Połonina Wetlińska

Połonina Wetlińska

Połonina Wetlińska - widok w kierunku Chatki Puchatka

Połonina Wetlińska - widok w kierunku Chatki Puchatka

Połonina Caryńska i Tarnica z okolic Osadzkiego Wierchu

Połonina Caryńska i Tarnica z okolic Osadzkiego Wierchu

Schody do nieba - szlak na Tarnicę

Schody do nieba - szlak na Tarnicę

Tarnica

Tarnica

Tarnica

Tarnica

Szeroki Wierch - widok na Połoninę Caryńską i Wetlińską

Szeroki Wierch - widok na Połoninę Caryńską i Wetlińską

Tarnica

Tarnica

Jezioro Solińskie

Jezioro Solińskie

Jezioro Solińskie z Polańczyka

Jezioro Solińskie z Polańczyka

Bieszczadzka ciuchcia

Bieszczadzka ciuchcia

Wszystkie zdjęcia wykonane aparatem Panasonic Lumix DMC-FZ300














Bieszczady w Wikipedii
twojebieszczady.net
bieszczadywysokie.com
Bieszczadzki Park Narodowy
Bieszczadzka Kolejka Leśna
Park Miniatur Świątyń w Myczkowcach
Schronisko Chatka Puchatka
Karczma Chata Wędrowca w Wetlinie