Strona główna      Galeria zdjęć      Historia      Najciekawsze miejsca     



Kto z nas nie pamięta fantastycznych kreskówek z sympatycznym Reksiem czy parą niesfornych urwisów, czyli Bolkiem i Lolkiem? No, na pewno każdy z pokolenia 40+ dobrze pamięta te niezapomniane dobranocki :-) Kreskówki powstawały w Studiu Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej, a dziś w tym mieście możemy spotkać pomniki z bohaterami naszego dzieciństwa. Miło jest znów spotkać się z Reksiem ;-)
Bielsko-Biała to również miasto z wieloma zabytkami - zamkiem, częściowo zrewitalizowanym Starym Miastem, przepięknym ratuszem, czy muzeum Stara Fabryka w dawnej fabryce sukna rodziny Büttnerów.
Zapraszam wszystkich do Bielska-Białej na spotkanie z zabytkami i bohaterami młodzieńczych lat...





Bielsko-Biała Historia


Historia Bielska-Białej jako jednego miasta rozpoczęła się w 1951 roku, po oficjalnym połączeniu miast Bielska i Białej leżących po dwóch stronach rzeki Białej, która stanowi naturalną granicę Śląska i Małopolski. Historia obu miast jest jednak o wiele dłuższa...

Starszym z miast jest leżące po stronie śląskiej miasto Bielsko, choć nie jest znana ani dokładna data powstania miasta ani data otrzymania praw miejskich. Pierwsza pisemna wzmianka o mieście pochodzi z czerwca 1312 roku w dokumencie księcia raciborskiego i cieszyńskiego, Mieszka I. Bielsko leżało wówczas w Księstwie Cieszyńskim. W 1327 roku księstwo stało się lennem króla czeskiego Jana Luksemburczyka z zachowaniem dużej autonomii wewnętrznej. W 1424 roku książę Bolesław I cieszyński nadał Bielsku odnowione prawa miejskie. W 1464 roku Maciej Korwin, król Węgier, zajął Śląsk, więc miasto znalazło się w granicach Węgier, jednak po szesnastu latach wróciło do Czech.
W 1526 roku, wraz z wstąpieniem Habsburgów na tron czeski, Bielsko wraz z Księstwem Cieszyńskim znalazło się w obszarze monarchii austriackiej. Wiek XVI to okres rozwoju miasta, zwłaszcza rzemiosła, dzięki kolejnym właścicielom miasta, którzy nadawali cechom różnorakie przywileje. Szczególną rolę zaczął odgrywać cech sukienników, który z czasem stał się najważniejszy w mieście. Dzięki przygranicznemu położeniu w Bielsku rozwinął się również handel. W 1572 roku, na mocy zezwolenia cesarza Maksymiliana II Habsburga, z Księstwa Cieszyńskiego zostały wydzielone tzw. państwa stanowe niższego rzędu: frysztackie, frydeckie i bielskie (obejmujące miasto i 14 okolicznych wsi). Państwo Bielskie funkcjonowało do 1751 roku, kiedy to zostało przekształcone w wolne państwo stanowe. Pierwszym właścicielem państwa bielskiego był Karol Promnitz, dotychczasowy właściciel Pszczyny. W 1582 roku właścicielem został śląski magnat Adam Schaffgotsch, a w roku 1592 zostało ono nabyte przez węgierski ród magnacki – Sunneghów, którzy władali nim aż do 1724 roku.
Wiek XVII to najgorszy okres w historii miasta - w 1599 roku mieszkańców zdziesiątkowała epidemia dżumy, w czasie wojny trzydziestoletniej miasto kilkakrotnie najeżdżali Szwedzi, doszło również do dwóch wielkich pożarów. W 1742 roku, po przegranej I wojnie śląskiej, Habsburgowie utracili większość ziem śląskich na rzecz Prus, w pozostałej części utworzono Śląsk Austriacki obejmujący historyczny Śląsk Cieszyński i Opawski. W 1762 roku miasto na krótko zajęli Prusacy, jednak wkrótce przywrócono granicę z 1742 roku. Na przełomie XVII i XVIII wieku Bielsko stało się najsilniejszym ośrodkiem rzemieślniczym Śląska Cieszyńskiego.
W 1724 roku kolejnym właścicielem miasta został Henryk hr. Solms, a w 1743 roku Friedrich Wilhelm von Haugwitz. Na jego prośbę, w 1751 roku cesarzowa Maria Teresa podniosła Państwo Bielskie do rangi wolnego państwa stanowego, w efekcie Bielsko mogło wysyłać swojego przedstawiciela na zgromadzenia do Opawy oraz utworzyć własny bielski rząd krajowy. W 1752 roku Państwo Bielskie zostało zakupione przez Aleksandra Józefa Sułkowskiego, generała i ministra króla Augusta III Sasa. W tym samym roku wolne państwo stanowe przekształcono w księstwo niższego rzędu, a w listopadzie 1754 roku powołano Księstwo Bielskie.
Wiek XIX to rozwój przemysłu włókienniczego w Bielsku. W tym czasie miasto było terenem przemarszów wojsk rosyjskich i wojsk Księstwa Warszawskiego. Dotknęły go również dwa wielkie pożary, powódź i epidemia cholery. Z warstwy mieszczańskiej wykształciła się wówczas bogata warstwa burżuazji przemysłowej i finansowej. W 1849 roku, w wyniku likwidacji starych feudalnych struktur, zniesiono Księstwo Bielskie, którego obszar wszedł w skład nowego powiatu politycznego bielskiego. W 1870 roku wyłączono z terenu powiatu miasto powiatowe Bielsko, które stało się miastem statutarnym. W połowie XIX wieku miasto stanowiło trzeci co do wielkości ośrodek włókiennictwa w Austro-Węgrach. W 1855 roku miasto uzyskało połączenie kolejowe z Wiedniem i Krakowem.
Po I wojnie światowej, decyzją Rady Ambasadorów, miasto przypadło Polsce i weszło w skład województwa śląskiego. Na początku września 1939 roku miasto zostało zajęte przez wojska niemieckie, do Polski Bielsko wróciło w lutym 1945 roku.

Biała zostało założona około 1560 roku przez sołtysa królewskiej wsi Lipnik, Walentego Krzyszko. Wchodziła w skład Księstwa Oświęcimskiego, które w 1564 roku zostało włączone do Polski. Osada zaczęła rozwijać się jako osada tkaczy. W 1613 roku Biała została wydzielona z Lipnika jako samodzielna gmina. W 1667 roku powstał w Białej cech tkaczy, a w 1686 roku cech szewski. Wieś zaczęła się wówczas starać o uniezależnienie od Lipnika, co doprowadziło do sporów ze starostami lipnickimi. W 1669 roku król Michał Korybut Wiśniowiecki rozstrzygnął na korzyść Białej wieloletni spór o wymiar podatków. W 1710 roku w Białej ustanowiono komorę celną przez króla Augusta II Mocnego. W styczniu 1723 roku, na prośbę starosty Jakuba Zygmunta Rybińskiego, król August II Mocny nadał Białej prawa miejskie. W 1757 roku Biała otrzymała od króla Augusta III Sasa tzw. wielki przywilej miejski, na podstawie którego zostały założone pierwsze cechy rzemieślnicze.
Podczas konfederacji barskiej (1768-1772) w bialskim ratuszu odbył się 31 października 1769 roku zjazd marszałków i konsyliarzy, na którym podpisano akt utworzenia Generalnej Rady Stanów Skonfederowanych (tzw. "Generalności"), czyli naczelnej władzy konfederackiej. Generalność przebywała w Białej do marca 1770 roku oraz w okresie kwiecień-sierpień 1771 roku. W mieście mieściła się kasa Generalności, intendentura oraz stały garnizon konfederatów, gościło tu wielu przywódców i partyzantów, m.in. biskup kamieniecki Adam Krasiński, Michał Ogiński, Józef Wybicki, Stanisław Trembecki i Kazimierz Pułaski. Miasto było kilkakrotnie atakowane przez wojska rosyjskie, które zdobyło ją w kwietniu 1772 roku. Jeszcze przed I rozbiorem Polski Biała stała się największym ośrodkiem sukienniczym i włókienniczym w zachodniej Małopolsce.
Po I rozbiorze miasto znalazło się w zaborze austriackim i weszło w skład Galicji. W 1789 roku Biała stała się wolnym miastem cesarskim. W mieście zaczęły powstawać pierwsze fabryki włókiennicze. W latach 1820-1850 Biała, wraz z obszarem dawnego księstwa oświęcimskiego, była wyłączona z Galicji i wcielona do Śląska Austriackiego. W 1855 roku miasto stało się siedzibą powiatu bialskiego. W 1867 roku, w wyniku kolejnej reformy administracyjnej, powstał nowy powiat bialski z siedzibą starostwa w Białej. W 1888 roku Biała uzyskała połączenie kolejowe z Bielskiem i Krakowem. Na przełomie XIX i XX wieku w mieście wzniesiono wiele okazałych budynków użyteczności publicznej z gmachem ratusza na czele.
W listopadzie 1918 roku miasto opanowało wojsko polskie. Po wojnie miasto weszło w skład województwa krakowskiego. We wrześniu 1939 roku Białą zdobyły wojska niemieckie, a w październiku tego roku połączono Białą z Bielskiem. W lutym 1945 roku do miasta wkroczyły wojska Armii Czerwonej, a w czerwcu ponownie rozdzielono oba miasta.

W styczniu 1951 roku ponownie połączono oba miasta i jako Bielsko-Biała weszły w skład województwa katowickiego. W latach 1975-1998 miasto było stolicą samodzielnego województwa bielskiego.

Obecnie Bielsko-Biała jest miastem na prawach powiatu w województwie śląskim. Leży na Pogórzu Śląskim u stóp Beskidu Małego i Beskidu Śląskiego nad rzeką Białą. Miasto jest świetnym punktem wypadowym na leżące w okolicy szczyty. Niektóre z nich (m.in. Szyndzielnia  (fot.), Klimczok  (fot.) ) leżą nawet w granicach administracyjnych miasta. Na wierzchołek Szyndzielni można również wjechać gondolową kolejką linową  (fot.).
Bielsko-Biała leży także na Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego (warto zajrzeć do Starej Fabryki, oddziału Muzeum Historycznego  (fot.)  (fot.)  (fot.)) oraz Szlaku Architektury Drewnianej.
W 2014 roku miasto liczyło 173000 mieszkańców.
Przez Bielsko-Białą przebiega droga ekspresowa S1, drogi krajowe: nr 1 (Rusocin-Cieszyn), nr 52 (Bielsko-Biała-Głogoczów), nr 69 (Bielsko-Biała-Zwardoń) oraz droga wojewódzka nr 942. Miasto leży w odległości około 58 km na południe od Katowic oraz około 84 km na południowy-zachód od Krakowa.






Bielsko-Biała Najciekawsze miejsca


  • Zamek książąt Sułkowskich  (fot.)  (fot.)
  • Wzniesiony w I połowie XIV wieku staraniem księcia cieszyńskiego Przemysława I Noszaka z rodu Piastów. Pierwsza wzmianka o zamku pochodzi natomiast z 1484 roku. Zamek pełnił rolę warowni granicznej, strzegąc granicy księstw dzielnicowych cieszyńskiego i oświęcimskiego, od połowy XV wieku granicy czesko-polskiej, a od 1526 roku austriacko-polskiej. W XVI wieku zmalała rola obronna zamku i w wyniku przebudowy zamienił się w renesansową rezydencję szlachecką. Obecny wygląd zamku pochodzi z II połowy XIX wieku, kiedy dokonano gruntownej przebudowy budowli. Przez ponad dwa wieki zamek był siedzibą książąt z linii Piastów cieszyńskich. Od 1572 roku stanowił centrum administracyjno-gospodarcze samodzielnego bielskiego państwa stanowego. W 1752 roku państwo bielsko zostało podniesione do rangi księstwa i przeszło w ręce rodziny Sułkowskich. Księstwo Bielskie istniało do 1849 roku, kiedy w wyniku likwidacji starych struktur feudalnych w Austrii weszło w skład bielskiego starostwa powiatowego. Zamek pozostawał w rękach książąt Sułkowskich do 1945 roku. Po II wojnie światowej został przejęty przez państwo.
    Obecnie zamek stanowi siedzibę Muzeum Historycznego w Bielsku-Białej  (fot.)  (fot.)  (fot.).

  • Średniowieczny układ urbanistyczny Starego Miasta  (fot.)  (fot.)
  • Położone w centrum miasta na Wzgórzu Miejskim. Wzgórze zajmuje powierzchnię 4 ha i ma kształt nieregularnego owalu o wymiarach 300x200 m z prostokątnym rynkiem pośrodku. Z czterech narożników rynku wybiegają po dwie prostopadłe uliczki. Jest to typowy układ urbanistyczny dla średniowiecznych miast śląskich lokowanych na prawie magdeburskim. Najciekawsze obiekty na Starym Mieście to zamek książąt Sułkowskich, katedra św. Mikołaja oraz Rynek z pomnikiem św. Jana Nepomucena  (fot.)  (fot.)  (fot.), fontanną, reliktami dawnej wagi miejskiej i studni oraz podcieniowymi kamienicami.
    W ostatnich latach dokonano gruntownej przebudowy i rewitalizacji Rynku.

  • Ratusz  (fot.)  (fot.)
  • Zbudowany w latach 1895-1897 według projektu Emanuela Rosta w stylu neorenesansowym. Po zakończeniu budowy mieścił się w nim magistrat miasta Biała, Komunalna Kasa Oszczędności oraz kilka innych instytucji. Od 1951 roku jest siedzibą Prezydenta Bielska-Białej oraz Rady Miejskiej.
    Ratusz został zbudowany na planie wydłużonego prostokąta. Od strony zachodniej budynek ma dwa krótkie skrzydła. Ratusz jest budowlą trzykondygnacyjną. W północno-wschodnim narożniku gmachu znajduje się 52-metrowa wieża nakryta cebulastym, wielobocznym hełmem z galeryjką i iglicą w otoczeniu czterech narożnych kopułek. Na wieży umieszzony jest zegar, który co 3 godziny odtwarza hejnał miejski  (fot.).

  • Katedra św. Mikołaja  (fot.)  (fot.)
  • Powstała w latach 1443-1447 w stylu gotyckim. W latach 1559-1630 kościół przejęty przez luteran. W 1659 roku zniszczony doszczętnie w wyniku pożaru. Odbudowany staraniem barona Juliusza Gotlieba Sunnnegha z barokowym wyposażeniem. W 1682 roku obrabowany przez powstańczy oddział węgierski pod wodzą Imre Thökölego. Ponownie zniszczony w wyniku pożaru w 1750 roku, odbudowany w latach 1751-1756. Kolejny pożar w 1808 roku. W latach 1815-1822 książę Jan Nepomucen Sułkowski ufundował nowe, barokowo-klasycystyczne wyposażenie, które przetrwało do lat 60-tych XX wieku. W latach 1909-1912 dokonano gruntownej przebudowy świątyni przez rozszerzenie nawy i wzniesienie neoromańskiej fasady z wieżą o wysokości 61 m. W 1992 roku kościół podniesiono do rangi katedry po utworzeniu diecezji bielsko-żywieckiej.
    W latach 1965-1966, po II Soborze Watykańskim, wnętrze świątyni zostało gruntownie zmienione, zachowano jedynie konfesjonały z 1910 roku.

  • Kościół Zbawiciela (ewangelicko-augsburski)  (fot.)
  • Zbudowany w latach 1782-1790, przebudowany w latach 1849-1852 (dostawiono od zachodu wieżę), w roku 1881 przebudowa w stylu neogotyckim, w latach 1895-1896 podwyższono wieżę.
    Kościół jest świątynią trójnawową z krzyżowo-żebrowymi sklepieniami i dwukondygnacyjnymi, arkadowymi emporami. Od strony zachodniej wysoka wieża z ośmiobocznym hełmem i półokrągłymi wieżyczkami po bokach. Kościół posiada dwa portale: główny od strony zachodniej, zbudowany w latach 1849-1852 i boczny od strony południowej (1782-1790). W apsydzie ołtarz połączony z amboną. Organy z 1881 roku.
    Obok kościoła stoi jedyny na terenie Polski pomnik Marcina Lutra z 1900 roku  (fot.).

  • Kościół Opatrzności Bożej
  • Zbudowany w latach 1760-1769 w stylu późnobarokowym. W XIX wieku dwukrotnie przebudowywany - w latach 1849-1850 dobudowano drugą część nawy, galerie boczne i prezbiterium, kolejna przebudowa w latach 1886-1887. Podwyższono wówczas wieżę, poszerzono chór muzyczny i zmieniono wygląd fasady dodając zegar wieżowy.
    Wewnątrz kościoła znajduje się rokokowa ambona w kształcie łodzi św. Piotra, płynącej pod znakiem krzyża, z Jonaszem w pysku ryby, chrzcielnica ze sceną chrztu Jezusa w rzece Jordan, drewniany, neobarokowy ołtarz główny z II połowy XIX wieku, cztery ołtarze boczne z posągami świętych z 1889 roku, cztery obrazy świętych na galeriach bocznych, witraże z postaciami apostołów z lat 1894-1897, organy z 1887 roku, neobarokowe konfesjonały z 1888 roku, na fasadzie zegar wieżowy z 1888 roku.

  • Kościół Marcina Lutra (ewangelicko-augsburski)  (fot.)
  • Budowa kościoła została ukończona w 1798 roku. Zbudowany w stylu klasycystycznym przez bialskiego budowniczego Jana Feuerabenda. Był pierwszym kościółem protestanckim w Galicji. W latach 1832-1835 przebudowano wnętrze kościola. Wewnątrz kościoła znajduje się drewniany ołtarz z 1835 roku, klasycystyczne organy z 1848 roku z ruchomymi figurami i 1550 piszczałkami o wielkości od 1cm do 5 m, kryształowy żyrandol z 1833 roku, ambona z tego samego roku, chrzcielnica z 1817 roku oraz sztukaterie w nawie głównej z 1832 roku.

  • Kościół Św. Trójcy
  • Zbudowany w latach 1604-1608 w stylu późnogotyckim jako pierwsza zupełnie nowa świątynia protestancka w mieście. W czasie kontrreformacji był ostatnim protestanckim kościołem w Bielsku, przejęty przez kościół katolicki w 1654 roku. W 1659 roku kościół spłonął, odbudowany dopiero w 1775 roku. W 1808 roku zniszczony w kolejnym pożarze, po odbudowie służył jako magazyn soli. W latach 1826-1831 przebudowany, dodano wtedy nawę boczną i wieżę. W 1928 roku rozpoczęła się kolejna przebudowa kościoła - wydłużono nawę główną w kierunku zachodnim z dodaniem portalu i bocznej galerii. W 1934 roku przesunięto wieżę ze środka na koniec kościoła i dobudowano nawę boczną. Od 1928 roku pełni również funkcję kościoła garnizonowego.
    Kościół jest budynkiem dwunawowym z dużym prezbiterium zakończonym apsydą. Wewnątrz XIX-wieczny ołtarz główny, w prezbiterium gotycki portal do zakrystii oraz empora na piętrze z balustradą, XVIII-wieczny obraz św. Antoniego, krucyfiks z XVIII wieku, organy z 1883 roku, neorenesansowe konfesjonały oraz neogotycka rzeźba Madonny z Dzieciątkiem zwana Matką Boską Podhalańską z 1929 roku.

  • Dworzec PKP
  • Zbudowany w latach 1889-1890 przez zakład architekta Karola Korna według projektu Karola Schulza. Wewnątrz dworca znajdowały się stylizowane na antyczne polichromie wykonane przez wiedeńskich artystów. W latach 1997-2001 budynek został wyremontowany. Znajduje się na Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego.

  • Teatr Polski  (fot.)
  • Wybudowany w latach 1889-1890 według projektu wiedeńskiego architekta Emila von Förstera w stylu eklektycznym z przewagą neoklasycyzmu i neobaroku. Na fasadzie wykorzystano motyw rzymskiego łuku triumfalnego. Fasada jest ozdobiona posągami Apolla oraz muz: Melpomeny i Talii. Zachowała się kurtyna z 1890 roku. Przebudowany w latach 1904-1905. Przed budynkiem teatru znajduje się replika zabytkowej fontanny z 1895 roku podarowanej miastu przez budowniczych bielskich wodociągów  (fot.).

  • Hotel President
  • Zbudowany w latach 1892-93 według projektu Karola Korna w stylu neorenesansowym. Hotel jest czteropiętrowym budynkiem z mansardowym dachem, którego fasada zdobiona jest motywami mitologicznymi i ornamentami roślinnymi. Na cześć cesarza Franciszka Józefa I nazwano go Kaiserhof (Hotel Cesarski). W 1922 roku na cześć prezydenta Gabriela Narutowicza otrzymał nazwę Prezydent.
    Od 1938 roku mieścił się tu bank, szpital, dom kultury, oddział NOT. Ponowne otwarcie hotelu nastąpiło w 1962 roku. W 2007 nazwę hotelu zmieniono na President, a w latach 2008-2009 budynek przeszedł renowację, która przywróciła mu pierwotny wygląd.

  • Kamienica Pod Żabami  (fot.)
  • Powstała w 1903 roku w stylu secesyjnym według projektu Emanuela Rosta juniora naprzeciwko kościoła Marcina Lutra. Pierwotnie mieściła się tu winiarnia Rudolfa Nahowskiego. Dekoracyjna elewacja budynku imituje mur pruski, nad wejściami znajdują się wykusze, a w centralnej części pseudowieża. Na ścianie północnej znajdują się płaskorzeźby owadów oraz portal z figurami dwóch żab, ubranych we fraki. Jedna z żab gra na mandolinie, zaś druga trzyma w jednej ręce fajkę, a w drugiej kieliszek, opierając się na beczce  (fot.).

  • Hotel Pod Orłem
  • Zbudowany w latach 1897-1909 w stylu neobarokowo-klasycystycznym w miejscu dawnego zajazdu. Początkowo nosił nazwę Pod Czarnym Orłem. Budynek powstał dzięki bialskiemu właścicielowi fabryki wódek i likierów, Jakubowi Grossowi. W hotelu mieszkało wiele znanych osób, m.in. cesarz Karol I Habsburg z małżonką oraz Józef Piłsudski. Hotel stanowił centrum życia kulturalnego i towarzyskiego Białej. W hotelowych salach odbywały się pokazy bialskiego Sokoła i walk zapaśniczych, polskie imprezy narodowe oraz występy teatralne i bale Ligi Morskiej i Kolonialnej. W latach 90-tych XX wieku hotel przekształcono w biurowiec oraz pasaż handlowy.
    Fasada budynku pokryta jest neobarokowymi ozdobami w postaci jońskich pilastrów, medalionów z orłami, lwich pysków i wazonów, a szczyt zdobi stylizowany orzeł i para puttów.

  • Dom Tkacza
  • Zbudowany w II połowie XVIII wieku, drewniany o konstrukcji zrębowej. Do początku XX wieku mieścił się w nim dom i warsztat sukienniczy, następnie do wybuchu II wojny światowej warsztat szewski. W 1974 roku budynek podarowany został Skarbowi Państwa z przeznaczeniem na cele muzealne. Od 1992 roku znajduje się tu oddział Muzeum Historycznego z ekspozycją prezentującą wygląd XVIII-wiecznego domu i warsztatu sukienniczego.

  • Pomniki Reksia oraz Bolka i Lolka
  • W bielskim Studiu Filmów Rysunkowych powstały m.in. lubiane przez wszystkich postacie Bolka i Lolka oraz Reksia. Dziś w Bielsku-Białej stoją poświęcone im pomniki.

    Pomnik Reksia - pomnik-fontanna nad rzeką Białą przy ulicy 11 Listopada. Pomnik przedstawia Reksia stojącego na tylnych łapach, jedną z przednich trzyma przy pysku, drugą wskazuje na fontannę. Rzeźba z brązu ma 90 cm wysokości i waży 130 kg. Integralną częścią pomnika jest fontanna w kształcie przeciętego na cztery części jajka, z którego wypływa woda  (fot.)  (fot.).

    Pomnik Bolka i Lolka - pomnik stoi przy ulicy Mostowej przy wejściu do galerii handlowej. Przedstawia Bolka i Lolka wskazujących globus na którym zaznaczono Bielsko-Białą. Pomnik z brązu ma wysokość do 130 cm i waży około 250 kg  (fot.).








01.2016


Na podstawie stron internetowych: Strona Urzędu Miejskiego Bielska-Białej i Bielsko-Biała w Wikipedii.




Aktualizacja 10.01.2016






Rynek

Rynek

Zamek książąt Sułkowskich

Zamek książąt Sułkowskich

Pomnik Reksia

Pomnik Reksia

Ratusz

Ratusz

Pomnik Bolka i Lolka

Pomnik Bolka i Lolka

Teatr Polski

Teatr Polski

Pomnik Marcina Lutra

Pomnik Marcina Lutra

Zamek książąt Sułkowskich

Zamek książąt Sułkowskich

Katedra św.Mikołaja

Katedra św.Mikołaja

Wszystkie zdjęcia wykonane aparatem Panasonic Lumix DMC-FZ38




Strona Urzędu Miejskiegi w Bielsku-Białej
Bielsko-Biała w Wikipedii
Portal regionalny
Muzeum Historyczne w Bielsku-Białej
Zamkiobronne.pl - zamek w Bielsku-Białej
Lokalna Organizacja Turystyczna Beskidy - Bielsko-Biała
Śląskie.travel
Szlak Zabytków Techniki Województwa Śląskiego
Kolej linowa na Szyndzielnię
Szlak Architektury Drewnianej Województwa Śląskiego