Strona główna      Galeria zdjęć      Historia      Najciekawsze miejsca     



Małe miasteczka są piękne... A małe miasteczka z wielką historią są jeszcze piękniejsze i ciekawsze. Takim właśnie miasteczkiem jest Biecz, który każdego zadziwi ilością i jakością swoich zabytków.
Mimo, że Biecz jest niewielki, tak naprawdę trzeba mu poświęcić cały dzień, bo naprawdę jest tutaj co oglądać :-)





Biecz Historia


W XIII wieku na wzgórzu leżącym nieopodal dzisiejszego centrum miasta wybudowano zamek. Pierwsze wzmianki o mieście znajdują się w kronice Thietmara z Merseburga i pochodzą z XI wieku (ok. 1012-1018). Osada otrzymała prawa magdeburskie w 1257 roku, najprawdopodobniej od Bolesława Wstydliwego. Prawo to potwierdził Kazimierz Wielki w 1363 roku. Potwierdziła to także św. Jadwiga Królowa i następni panujący. Z końcem XIII wieku król Wacław II oddał miasto biskupowi krakowskiemu Janowi Muskacie w zamian za wieś Kamienicę. W 1306 roku miasto i zamek odebrał Władysław Łokietek i miasto stało się miastem królewskim. Od tego czasu, aż do I rozbioru Polski, należało do Korony.
Miasto rozwijało się dzięki licznym przywilejom. W 1361 roku król Kazimierz Wielki nadał mu pozwolenie na budowę postrzygalni, wagi i kramów solnych, które były poważnymi źródłami dochodów. Kolejnym przywilejem było zwolnienie miasta od opłat handlowych i zezwolenie na urządzanie dorocznych tygodniowych jarmarków, ustanowionych na św. Piotra i św. Pawła. Kolejne przywileje miasto zyskało w czasach dynastii Jagiellonów.
Biecz pełnił funkcję ośrodka administracyjnego i sądowniczego, był siedzibą kasztelanii. W drugiej połowie XIV wieku utworzono także powiat biecki i zlokalizowano tu sądy grodzkie i ziemskie. Obok Krakowa i Nowego Sącza miasto było siedzibą sądu wyższego prawa magdeburskiego. W Bieczu znajdowały się trzy zamki i dwór królewski, wszystkie stanowiły rezydencje królewskie. Przebywali tu często królowie z dynastii Piastów i Jagiellonów.
Miasto rozwijało się gospodarczo dzięki położeniu na skrzyżowaniu dróg handlowych. Przez miasto przewożono m.in. duże ilości wina węgierskiego. Ze względu na rozbójników, zwanych beskidnikami, utrudniających handel Biecz posiadał więc prawo miecza, a wyroki bywały surowe: kara śmierci oraz różne rodzaje tortur. Kat biecki obsługiwał także okoliczne miasta.
W Bieczu rozwijały się też handel i rzemiosło. W XIV wieku występowało w mieście 30 rodzajów rzemiosł. W Bieczu przebywali także wybitni artyści i pisarze, m.in. Jan Matejko i Stanisław Wyspiański. W okresie walk o zjednoczenie Polski na bieckim zamku przebywał Władysław Łokietek wraz z całym dworem (od września 1311 do kwietnia 1312 roku). Od przełomu XIV i XV wieku aż do rozbiorów, Biecz był siedzibą sądów szlacheckich: ziemskich i grodzkich. W 1569 roku Biecz uzyskał przywilej de non tolerandis Judaeis.
Najsłynniejszym mieszkańcem Biecza, jest urodzony tutaj w 1512 roku, Marcin Kromer, humanista, historyk i pisarz okresu renesansu, teoretyk muzyki, dyplomata. Od 1579 roku biskup warmiński, kustosz sandomierski, kanonik krakowski, wiślicki, kielecki i warmiński, jeden z przywódców polskiej kontrreformacji. Sekretarz króla Zygmunta I Starego od 1544 roku, przedstawiciel dyplomatyczny Królestwa Polski w Państwie Kościelnym w 1548 roku. Marcin Kromer był autorem dzieła "Opis Polski, czyli o położeniu, obyczajach, urzędach Rzeczypospolitej Królestwa Polskiego", który może być traktowany jako pierwszy podręcznik geografii. Kromer został uhonorowany w swoim rodzinnym mieście pomnikiem, który stoi w pobliżu fragmentu murów miejskich i Baszty Kowalskiej  (fot.).
Od połowy XVII wieku miasto zaczęło podupadać. Przyczyną były zniszczenia po potopie szwedzkim i najeździe wojsk siedmiogrodzkich Jerzego II Rakoczego, zarazy (1662, 1709, 1721) i pożary. Podupadał też handel winem oraz rzemiosło. Kres świetności miasta nastąpił wraz z I rozbiorem Polski, głównie z powodu zmian administracyjnych. Biecz znalazł się wówczas w zaborze austriackim, zlikwidowano powiat biecki i sądownicto grodzkie. W 1776 roku Habsburgowie sprzedali miasto rodzinie Siemieńskich, na skutek czego utraciło ono status królewski. W 1783 roku, w związku z wprowadzeniem przez zaborcę nowego podziału administracyjnego, zlikwidowano sądownictwo grodzkie, co przesądziło o upadku ostatniego zamku bieckiego. Pod koniec XIX wieku nastąpiło pewne ożywienie gospodarcze. W okolicach Biecza zaczął rozwijać się przemysł petrochemiczny, powstała kolej, odradzało się szkolnictwo i życie kulturalne miasta. W maju 1903 roku w mieście wybuchł wielki pożar wyniku którego spłonęła niemal połowa miasta. Miasto na szczęście nie zostało zniszczone podczas I wojny światowej.
W dwudziestoleciu międzywojennym Biecz ponownie zaczął się rozwijać. Założono Związek Młodzieży Polskiej, Oddział Związku Strzeleckiego, a Towarzystwo Przyjaciół Biecza organizowało życie kulturalne miasta i doprowadziło do powstania Muzeum Ziemi Bieckiej. Podczas II wojny światowej miasto poniosło znaczne straty wśród mieszkańców. Zniszczeniu uległy też liczne obiekty kulturalne oraz gospodarcze. W latach 1942-1943 Niemcy dokonywali tutaj licznych egzekucji na Żydach. W Bieczu i okolicach działał silnie rozwinięty ruch oporu, dokonywano licznych akcji zbrojnych i sabotażowych.


Obecnie Biecz leży w powiecie gorlickim, w województwie małopolskim. Położony jest nad rzeką Ropą, na jednym ze wzgórz Pogórza Karpackiego.
Według danych z 2019 roku liczba mieszkańców miasta wynosi około 4600 osób. Przez miasto przebiega droga krajowa nr 28. Miasto leży w odległości około 50 km na wschód od Nowego Sącza.






Biecz Najciekawsze miejsca


  • Kościół farny (kolegiata) Bożego Ciała  (fot.)  (fot.)
  • Najstarszą częścią kościoła jest prezbiterium wzniesione przed 1480 rokiem, korpus świątyni dobudowano na przełomie XV i XVI wieku, a kaplice jeszcze nieco później. Całość wykończona została w I połowie XVI wieku.
    Kościół jest trójnawowy, konstrukcji halowej, z szeregami kaplic wzdłuż naw bocznych, reprezentuje architekturę późnogotycką. Został wzniesiony z cegły i ciosów kamiennych. Prezbiterium od zewnątrz zdobione jest ciemniejszą zendrówką, układaną we wzory geometryczne.
    Szerokie, złożone z czterech wąskich przęseł prezbiterium zamknięte jest od wschodu trzema bokami ośmioboku i nakryte ceglanym, ostrołukowym sklepieniem kolebkowym z lunetami, ozdobionym bogatą siecią żeber  (fot.). Na czterech wspornikach żeber ozdobne tarcze, na dwóch z nich widoczne herby Biecza i Odrowążów. Przy wejściu do prezbiterium znajduje się XV-wieczna tęcza przedstawiająca scenę ukrzyżowania Jezusa  (fot.). Po bokach znajdują się stalle z XVII wieku  (fot.). Przy ołtarzu pulpit muzyczny z 1633 roku, będący jedynym takim zabytkiem w Polsce oraz Europie. Ołtarz został wykonany w 1604 roku. W jego centrum znajduje się obraz Zdjęcie z krzyża z XVI wieku. Nad obrazem znajduje się scena przedstawiająca Zaśnięcie Matki Boskiej, wykonana przez syna Wita Stwosza, Stanisława Stwosza. Najwyżej znajduje się scena koronacji Matki Boskiej, a nad nią rzeźba św. Michała Archanioła  (fot.). Po lewej znajduje się ołtarzyk Niepokalanego Poczęcia z XVII wieku. Maryi Panny. Od 2006 roku w prezbiterium znajduje się relikwiarz z relikwiami św. Jadwigi. Na sklepieniu prezbiterium zlokalizowane są malowidła Włodzimierza Tetmajera.
    Wzdłuż obu naw bocznych znajdują się dwa rzędy kaplic (po 4 z każdej strony). Były budowane w latach 1521-1560. Po lewej stronie (patrząc od wejścia) znajdują się: kaplica Kromerowska cechu krawców, kaplica św. Antoniego z Padwy cechu szewców, kaplica Matki Boskiej Gromnicznej cechu stolarzy i snycerzy, kaplica św. Michała cechu tkaczy. Po prawej stronie (patrząc od wejścia) znajdują się: kaplica Bonarów, Wielopolskich i Ligęzów, kaplica św. Jana Kantego rodziny Sułowskich oraz cechu piekarzy, kaplica św. Tekli rodziny Hübnerów i cechu rzeźników, kaplica św. Józefa cechu kowali. W każdej z kaplic znajduje się ołtarz. Dodatkowo w kaplicy św. Tekli znajduje się jedyne w Polsce gwiaździste sklepienie z motywem oka.
    Nawa główna i boczne, liczące po pięć przęseł, były zbudowane już w 1519 roku. Całość sklepienia podtrzymuje osiem potężnych kamiennych filarów. Na jednym z filarów wisi ambona z 1604 roku  (fot.). W nawie północnej, po lewej stronie prezbiterium, znajduje się ołtarz Matki Boskiej Różańcowej z początków XVII wieku. W ołtarzu obraz matki Boskiej z Dzieciątkiem  (fot.). Na prawo od ołtarza MB Różańcowej znajduje się renesansowy nagrobek sędziego bieckiego i posła na sejm w 1569 roku Piotra Sułowskiego. Po prawej stronie prezbiterium znajduje się okazały, renesansowy nagrobek kasztelana wiślickiego i starosty bieckiego, Mikołaja Ligęzy  (fot.).
    Obok kościoła znajduje się późnogotycka dzwonnica z XV wieku, służąca jako baszta, którą opiekował się cech rzeźników  (fot.). Obok dzwonnicy znajduje się kaplica św. Barbary, zbudowana w XIX wieku. Obok tzw. Stara Plebania, wzniesiona w XVI-XVII wieku. Jej zachodnią ścianę stanowi fragment dawnego miejskiego muru obronnego. Na murze otaczającym kościół od południa znajdują się węgierskie figury przedstawiające Apostołów  (fot.). U wylotu ul. Kromera w murze tym znajduje się późnorenesansowa bramka z I połowy XVII wieku, usytuowana obok dawnej bramki gotyckiej, zniszczonej w 1992 roku. We wschodniej ścianie bramki wmurowana kamienna, renesansowa płyta z 1570 roku. Na płycie tarcze herbowe z herbami Półkozic, Trąby i Leliwa oraz napis, wzmiankujący starostę Mikołaja Ligęzę.

  • Ratusz z wieżą  (fot.)  (fot.)
  • Ratusz został zbudowany w II połowie XV wieku w stylu gotyckim, przebudowany w XVI wieku. Dzisiejszy piętrowy budynek stanowi jedynie połowę pierwotnej budowli. W latach 1820-1830 zdecydowano się rozebrać część wschodnią budowli, przebudowując jednocześnie pozostałą część w stylu klasycystycznym i nadając jej nową fasadę od wschodu. Niezmienione pozostały jedynie piwnice i częściowo parter, na którym zachowały się gotyckie portale we wnętrzu budynku.
    Pierwotna wieża w sylu gotyckim została zbudowana prawdopodobnie wraz z ratuszem. W maju 1569 roku wieża ratuszowa zawaliła się, a w jej ruinach zginął młody trębacz.
    Nowa wieża, w stylu późnogotyckim, została zbudowana w latach 1569-1580, w dużej części z funduszy przekazanych przez Marcina Kromera  (fot.). Zbudowana z cegły miała 58 m wysokości, w trzech dolnych kondygnacjach jest kwadratowa, w trzech kolejnych ośmioboczna. Zakończona galeryjką, nakryta jest baniastym, również ośmiobocznym, barokowym hełmem zwieńczonym latarnią. Pierwotny hełm spalił się w pożarze miasta w maju 1903 roku. Hełm zrekonstruowano w 1953 roku i pokryto go gontami, a w 1998 roku hełm pokryto blachą miedzianą. W latach 1959-1963 dr Tadeusz Przypkowski zrekonstruował tarczę zegarową.
    Wieża jest ozdobiona dekoracją sgraffitową imitującą boniowanie, w znacznej części odtworzoną w czasie jej konserwacji w latach 1965-1967. Na ścianie zachodniej widnieje wmurowany orzeł zygmuntowski z łacińską inskrypcją, pod nim herb Ligęzów (starostów i kasztelanów bieckich), a obok herb Marcina Kromera. Na ścianie wschodniej znajduje się tarcza zegara z XVI wieku z 24-godzinnym podziałem  (fot.).
    Od 2005 roku z wieży, codziennie w południe, znów rozlega się hejnał. W piwnicy wieży znajduje się loch zwany turmą, do którego wtrącano skazańców. Na jej ścianach zachowały się napisy i kalendarze wyryte przez skazańców.

  • Dom Barianów-Rokickich z Basztą Radziecką  (fot.)  (fot.)  (fot.)
  • Budynek z 1523 roku, tzw. Stara Apteka. Przylega on do dobrze zachowanej baszty obronnej zwanej Radziecką. W 1557 roku budynek nabył od Barbary Uździeniczki aptekarz Marcin Rokicki i urządził tam aptekę. Budynek rozbudowali kolejni spadkobiercy Rokickiego. W 1683 roku praprawnuczka Marcina, Katarzyna Rokicka, wyszła za mąż za aptekarza Mikołaja Akierbama, który przejął budynek wraz z apteką. Pod koniec XVII wieku budynek wykupił starosta libuski, sołotwiński i pilzneński, Jan Rey z Nagłowic. Obiekt przestał wówczas pełnić rolę apteki, a w następnych wiekach wielokrotnie zmieniał właścicieli.
    W 1963 roku budynek kupiła Miejska Rada Narodowa w Bieczu. W latach 1970-1975 został poddany gruntownej odbudowie z przeznaczeniem na cele muzealne. Mury budynku zwieńczone są renesansową, odbudowaną attyką. Pierwotnie miał charakter obronny, o czym świadczą strzelnice w zachodniej części strychu. Okna mają kamienne, rzeźbione obramowania, a zewnętrzną elewację zdobi fryz sgraffitowy. W partii narożnej murów ściany północnej i zachodniej tarcze dawnego zegara. We wnętrzu zachował się pierwotny układ pomieszczeń, renesansowe nadproża ślady dawnych polichromii.
    W budynku mieści się Muzeum Ziemi Bieckiej. Na parterze Baszty znajduje się zrekonstruowana sala aptekarska. Na wyższych kondygnacjach znajdują się ekspozycje pokazujące życie muzyczne w Bieczu. W sali na piętrze znajdują się eksponaty związane z mieszczańską kulturą materialną. Dalej znajduje się sala przedstawiająca dawne rzemiosło artystyczne Biecza. W samej baszcie eksponowane są dzieje rzemiosła.

  • Baszta Kowalska  (fot.)  (fot.)
  • Jedna z trzech zachowanych, na 17 istniejących, baszt miejskich. Baszty bronił cech kowali i stąd wzięła się jej nazwa. Zrekonstruowana w latach 80-tych XX wieku. Obecnie mieści się tu galeria malarstwa współczesnego oraz stała ekspozycja poświęcona bieckiemu harcerstwu, będące częścią Muzeum Ziemi Bieckiej. Przy baszcie znajdują się najlepiej zachowane fragmenty murów miejskich  (fot.)  (fot.).

  • Baszta Rzeźnicka (dzwonnica)  (fot.)
  • Baszta, broniona dawniej przez cech rzeźników, pełni obecnie funkcję dzwonnicy kolegiaty Bożego Ciała.

  • Zespół klasztorny franciszkanów  (fot.)  (fot.)
  • W miejscu klasztoru dawniej znajdował się zamek. Dzięki pomocy starosty bieckiego, Jana Wielopolskiego, który postanowił przenieść w obręb miasta siedzibę starosty, mnisi otrzymali budynki zamku. Zamek został przebudowany na kościół oraz klasztor. Po przebudowie w 1642 roku zakonnicy przenieśli się do nowej siedziby i pozostali tam do dziś.
    W 1770 roku wojsko rosyjskie w pogoni za konfederatami barskimi złupiło Biecz, zwłaszcza kościół i klasztor franciszkański, mordując przy okazji także kilku zakonników. W 2003 roku wykonano remont kościoła i klasztoru.
    Jednonawowy kościół św. Anny pochodzi z okresu baroku. Obraz w głównym ołtarzu przedstawia św. Annę. Obok ołtarza na ścianie wisi obraz Zdjęcie z krzyża. W ołtarzu głównym po obu stronach umieszczono witraże św. Franciszka i św. Antoniego  (fot.). W drugiej połowie prezbiterium, za głównym ołtarzem, znajduje się pulpit muzyczny z XVIII wieku. W ołtarzu bocznym po lewej stronie znajduje się rzeźba Matki Boskiej z XVI wieku w stroju szlachcianki, zwanej Matką Boską Biecką  (fot.). Przy wejściu, pod nawą mieści się krypta, w której pochowany jest poeta Wacław Potocki.
    W południowo-wschodniej części klasztoru znajduje się wieżyczka zegarowa wykonana przez brata Klemensa Czechowicza w 1744 roku. Na piętrze znajduje się unikatowa biblioteka z inkunabułami z XV wieku. Franciszkanie przechowują tu ponad 2000 cennych ksiąg. Na dziedzińcu klasztornym znajduje się 14 kaplic Męki Pańskiej. Mury otaczające klasztor pochodzą z XVII wieku, znajduje się w nich kilkadziesiąt otworów strzelniczych.

  • Szpital św. Ducha
  • Szpital św. Ducha został ufundowany w 1395 roku przez królową Jadwigę wspólnie z rajcami bieckimi. Szpital działał już w 1399 roku. Następni królowie zwiększali uposażenie szpitala.
    W XIX wieku szpital został odremontowany. Służył nadal biednym aż do 1950 roku. Później został przekazany szkole średniej na internat dla chłopców. Po wybudowaniu nowego gmachu liceum budynek opuszczono i zaczął popadać w ruinę. Dewastacja budynku w latach 1991-1997 doprowadziła do tego, że zachowane zostały tylko mury i dach. Od 2004 roku tu trwają prace remontowe.
    Budynek jest usytuowany na wschodnim cyplu wzgórza miejskiego. Jest to budowla piętrowa o wymiarach 21x10,5 m. Ściany wschodnia i zachodnia zdobione są cegłą zendrówką. Od strony wschodniej znajdują się dwa portale. Od zachodu znajduje się portal kamienny, obecnie zamurowany. Nad portalem znajduje się rzeźbiony w kamieniu orzeł jagielloński z datą 1487.

  • Kromerówka
  • Wbrew nazwie budynek ten nigdy nie należał do Kromerów. Wzniesiony został w 1519 roku i należał do zamożnej rodziny Chodorów. W 1607 roku córka Jana Chodora wyszła za mąż za Jana Januszowicza, wnosząc mu dom w posagu. W 1612 roku kamienica została przez niego gruntownie przebudowana i w takim stanie przetrwała do dziś.
    Po śmierci Jana Januszowicza budynek przeszedł drogą spadku w ręce Ślawskich. Po 1658 roku należał do Wielopolskich, lecz użytkowali go księża bieccy jako legat kaplicy św. Katarzyny przy bieckiej farze. Stan taki istniał co najmniej do 1721 roku. Dalsze losy kamienicy nie są znane. Wiadomo, że dopiero pod koniec XIX wieku została ona wykupiona z rąk Krasińskich przez Towarzystwo Czytelni Ludowych w Bieczu i do wybuchu II wojny światowej funkcjonowała w niej Biblioteka Miejska. W 1953 roku urządzono w niej Muzeum Regionalne. W latach 1964-1966 budynek przeszedł gruntowną renowację.
    Wnętrza budynku zachowały rozkład pomieszczeń i wystrój architektoniczny z czasów przebudowy w 1612 roku. Na uwagę zasługują kolebkowe sklepienia, rzeźbiony kamienny portal z datą 1612, rzeźbione kolumny międzyokienne i obramienia okien.
    Obecnie w budynku mieści się część Muzeum Ziemi Bieckiej. Zbiory obejmują zabytki kultury materialnej, ludowej, sztuki i numizmatyki. Najstarszymi eksponatami są toporki i siekierki z okresu neolitu oraz ułamki naczyń. W muzeum znajdują się także monety rzymskie i bizantyjskie, pochodzące z odkryć archeologicznych na Górze Zamkowej średniowieczna ceramika, groty strzał, łyżka i topór, a także naczynia gliniane i kafle. Można także obejrzeć stare narzędzia pracy oraz dokumenty cechowe, stare armaty, kule kamienne, a także wystawy obrazujące życie dawnych mieszczan.

  • Dom zbója Becza  (fot.)
  • Narożna kamienica w południowo zachodniej części Rynku. Jej nazwa nawiązuje do miejscowej legendy. W piwnicach zachowane ostrołukowe sklepienia, które razem z niektórymi portalami wskazują, że kamienica mogła zostać wybudowana w okresie gotyku (XV wiek). W XVI wieku należała do Chodorów, bogatej rodziny bieckich kupców i rzemieślników. W połowie XVI wieku Jerzy Chodor przebudował kamienicę, dobudowano wówczas piętro, dostawiono browar i poszerzono piwnice. Pod koniec XVI wieku budynek nabyła rodzina Mądrowiców, po nich właścicielami byli Łukowicze, a w latach 1626-1634 pochodzący ze szlacheckiej rodziny Jan Gawroński. W 1666 roku kamienicę kupił aptekarz Kazimierz Lachowicz, który założył w niej aptekę. Juz w 1677 roku właścicielem budynku i apteki był Maciej Nycz. Pod koniec XIX wieku jej właścicielem została żydowska rodzina Klotzów.
    Po II wojnie światowej kamienica została przejęta przez miasto. Dzisiaj budynek wygląda znacznie inaczej, zachowały się jedynie wątki gotyckich murów, późnogotyckie piwnice, duża sień oraz resztki renesansowych portali i nadproży. Zachowały się również autentyczne belkowane stropy. Obecnie w kamienicy funkcjonuje restauracja i kawiarnia.

    *************************************************************************************************
    Legenda o zbóju Beczu

    Dawno temu żył rycerz zwany Beczem, który brał udział w wyprawach krzyżowych. Rycerz często napadał na bogate karawany, zabierał naczynia, biżuterię oraz złote i srebrne monety. Lubił także uwalniać niewolników przewożonych karawanami. Pewnego razu Becz uwolnił małą sierotę o imieniu Bietka. Becz zdecydował się zaopiekować dziewczynką. Rycerz był jednak groźnym rozbójnikiwm i bojąc się o jej wychowanie, oddał ją na dwór książęcy. Prosił jednak Bietkę, aby o nim nie zapomniała.
    Kupcy często skarżyli się królowi, że są napadani, a najczęściej właśnie przez Becza. Król nakazał go więc złapać. Becz często się modlił. W czasie modlitwy żołnierze otoczyli i pojmali Becza. Becz bez zbroi i miecza był całkowicie bezbronny. Król skazał go na karę śmierci przez ścięcie. Becz miał zostać publicznie stracony na rynku, w obecności całej okolicznej ludności.
    Gdy kat szykował się już do wykonania wyroku, w tłumie widzów powstało zamieszanie. Przez tłum przeciskała się do przodu piękna młoda dziewczyna z białą chustą. Dziewczyna wbiegła na podwyższenie, na którym stał Becz, zarzuciła mu na głowę chustę, krzycząc "Mój ci on!". Na mocy starego prawa zwyczajowego Becz stał się w ten sposób wolny. Dziewczyna, która go uratowała, miała na imię Bietka.
    Becz w ramach skruchy przeznaczył wszystkie swoje dobra i łupy na wybudowanie miasta. Król zapytał go, gdzie to miasto chciałby wznieść. Becz chciał, aby miasto powstało na wzgórzu, nad rzeką Ropą, bowiem jest to miejsce, gdzie zwrocił Bietce wolność. Król wydał więc akt lokacyjny miasta, które od imienia Becza po dziś dzień zwie się Biecz.

  • Cmentarze wojenne z I wojny światowej: nr 105, 106, 108 i 109  (fot.)  (fot.)
  • Na cmentarzach pochowani są żołnierze z armii Austro-Węgier, Niemiec i Rosji.








10.2022


Na podstawie stron internetowych: oficjalna strona gminy i miasta Biecz oraz Biecz w Wikipedii.




Aktualizacja 28.10.2022






Ratusz z wieżą

Ratusz z wieżą

Dom Barianów-Rokickich z Basztą Radziecką

Dom Barianów-Rokickich z Basztą Radziecką

Dom Barianów-Rokickich

Dom Barianów-Rokickich

Kościół farny Bożego Ciała

Kościół farny Bożego Ciała

Baszta Kowalska z murami obronnymi

Baszta Kowalska z murami obronnymi

Cmentarz wojenny z I wojny światowej nr 106

Cmentarz wojenny z I wojny światowej nr 106

Zespół klasztorny franciszkanów

Zespół klasztorny franciszkanów

Kościół farny Bożego Ciała z wieżą Rzeźnicką

Kościół farny Bożego Ciała z wieżą Rzeźnicką

Wszystkie zdjęcia wykonane aparatem Panasonic DMC-FZ300




Oficjalna strona miasta i gminy Biecz
Biecz w Wikipedii
Biecz na stronie miasta Gorlice
polskapogodzinach.pl - Biecz
Szlaki turystyczne Małopolski - Biecz